Γιατί οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να ελέγξουν αποτελεσματικά τα εμβόλια

Σε μια ελεύθερη αγορά οι κατασκευαστές των εμβολίων θα κατέβαλλαν αποζημίωση για κάθε θάνατο ή παρενέργεια και θα ασφαλίζονταν για τέτοιες ζημίες, οπότε οι ίδιοι και οι ασφαλιστικές τους εταιρείες θα φρόντιζαν τα εμβόλια να είναι ασφαλή και αποτελεσματικά. Όταν βάζετε στη μέση το κράτος, που όχι μόνο δεν υφίσταται συνέπειες για τις αποτυχίες του αλλά διογκώνεται χάρη σ' αυτές, τότε διασφαλίζετε ότι σωστός έλεγχος δεν πρόκειται να υπάρξει

Άρθρο του Christopher Paige, που δημοσιεύτηκε στις 26 Ιανουαρίου 2023 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 4'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

Το κράτος σπαταλά φόρους στην θεραπεία των καρδιακών νοσημάτων, όμως η πρόληψη της ελεύθερης αγοράς είναι μακράν ανώτερη

Οι πολίτες δαπανούν μέσω φόρων εκατομμύρια ευρώ για τη θεραπεία των καρδιακών παθήσεων. Η πρόληψη είναι οικονομικότερη, αλλά εξαιτίας των στρεβλωμένων κρατικών κινήτρων έρχεται σε δεύτερη μοίρα στις ιατρικές δαπάνες

Άρθρο του Antony Sammeroff, που δημοσιεύτηκε στις 15 Ιανουαρίου 2023 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 4'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. 

Γιατί οι φορείς της «δημόσιας» υγείας πρέπει να καταργηθούν ως δημόσιοι κίνδυνοι

Οι υπηρεσίες της δημόσιας υγείας τείνουν να αντιμετωπίζονται σαν αξιόπιστες ιερές αγελάδες. Στην πραγματικότητα, έχουν πολιτικοποιήσει τις πολιτικές της υγείας σε σημείο που αποτελούν πραγματικά κίνδυνο για την υγεία 

Άρθρο του Sanjeev Sabhlok, που δημοσιεύτηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2022 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 5'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. 

Οι κυβερνήσεις γνώριζαν εξ αρχής τις ολέθριες υγειονομικές συνέπειες των lockdown, αλλά αγνόησαν τις προειδοποιήσεις συνειδητά

Οι αρμόδιοι και οι συνήγοροι των lockdown κατηγορούν τους επικριτές τους ως δήθεν «μετά Χριστόν προφήτες», και επιμένουν ότι έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν με «περιορισμένη πληροφορηση», κι εν μέσω μιας πανδημίας που «συμβαίνει μια φορά στα εκατό χρόνια». Ένα τέτοιο παραπλανητικό αφήγημα δεν πρέπει να επιτραπεί να επικρατήσει

Άρθρο του Ramesh Thacur, που δημοσιεύτηκε στις 12 Ιουλίου 2022 από το Brownstone Institute. Χρόνος ανάγνωσης 9'. Απόδοση στα ελληνικά Νίκος Μαρής.

Martin Kulldorff: Δώδεκα βασικές αρχές της δημόσιας υγείας

Κείμενο του δρ Martin Kulldorff, που δημοσιεύτηκε από το Brownstone Institute στις 3 Αυγούστου 2021. Χρόνος ανάγνωσης 2'. 

«2022: Ο Μεγάλος Ειδικός», ο covid κι ο υπέρβαρος Όργουελ

Τι ήταν τσαρλατανισμός, τι ήταν μόδα, και τι βασιζόταν σε επιστημονικά στοιχεία; Οι άνθρωποι ήθελαν μια αξιόπιστη πηγή συμβουλών και το κράτος έμοιαζε να την παρέχει. Ελάχιστοι μόνο είδαν τι κρυβόταν από πίσω

Άρθρο του Jon Sanders, που δημοσιεύτηκε στις 15 Ιουνίου 2022 από το AIER. Χρόνος ανάνγωσης 5'. Απόδοση στα ελληνικά Νίκος Μαρής. 

Βλέπουμε τώρα ότι η δημόσια υγεία και η οικονομία πάνε μαζί ;

Δεν υπάρχει τρόπος να καταργήσουμε τους  οικονομικούς νόμους, όπως αντίστοιχα δεν υπάρχει τρόπος να καταργήσουμε την ύπαρξη παθογόνων στον αέρα και στο σώμα μας

Άρθρο του Jeffrey Tucker, που δημοσιεύτηκε από το Brownstone Institute, στις 16 Μαϊου 2022. Χρόνος ανάγνωσης 4'.

Σύνδρομο Στοκχόλμης: H σοσιαλιστική «δημόσια υγεία» σκότωσε χιλιάδες αθώους επί covid, αλλά για κάποιους φταίει ο καπιταλισμός, όχι το κράτος

Ένα προφητικό, όπως αποδείχτηκε, άρθρο του 2020, που δείχνει τα δύο μέτρα και σταθμά με τα οποία πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν το κράτος - δυνάστη από την μία, και την ελεύθερη κοινωνία και οικονομία από την άλλη

Άρθρο του Lawrence Reed, που δημοσιεύτηκε στις 12 Μαϊου του 2020 από το FEE. Χρόνος ανάγνωσης 2'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

Η υγεία ως εμπορεύσιμο αγαθό

Όταν η υγεία αντιμετωπίζεται ως ένα πολύτιμο και ακριβό αγαθό, προκαλούνται τεράστιες αλλαγές στην στάση των ανθρώπων, ωθώντας τους προς την προσωπική ευθύνη και τον ατομικό αλλά και οικογενειακό ασφαλιστικό προγραμματισμό. Κι αυτό δεν είναι κρατική ευθύνη, είναι προσωπική.

Άρθρο του Γιάννη Νικολή (βλ. βιογραφικό στο τέλος του άρθρου), που δημοσιεύτηκε στις 20/3/2019 από την ιστοσελίδα capital.gr. Χρόνος ανάγνωσης 4'. 

Το γνωστό πρόταγμα αλλά και σύνθημα των απανταχού της γης κολεκτιβιστών αλλά και, σε μεγάλο βαθμό, των κάθε είδους κρατιστών είναι το περίφημο "Όχι στην Εμπορευματοποίηση της Υγείας". Θεωρούν ότι έχουν το απόλυτο δίκιο διεκδικώντας "Δωρεάν" υγεία για όλους… Διότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στην υγεία και δικαιούνται υψηλής ποιότητας φροντίδες υγείας όταν την χάσουν (την υγεία)….

Όλα ακούγονται τόσο όμορφα, σχεδόν ειδυλλιακά. Φροντίδα της υγείας για όλους και μάλιστα "Δωρεάν". Και όταν αυτή χάνεται, δωρεάν υψηλής ποιότητας ιατροφαρμακευτικές παροχές για όλους ανεξάρτητα από τις εισφορές που πλήρωσαν και τα ασφαλιστικά συμβόλαια που συνήψαν...

Αν επιχειρήσουμε να δούμε τα πράγματα στην ουσία τους όμως θα διαπιστώσουμε ότι και αυτή η "αφήγηση" της αριστεράς (και των κρατιστών) είναι μια μάλλον μακάβρια ιστορία. Που όταν φεύγουν τα φτιασιδώματα αποκαλύπτεται ο ζόφος που την περιβάλλει τόσο αυτήν όσο και άλλες διεκδικήσεις της αριστεράς...

Δημοκρατία, μύθος #11: «Οι πολίτες παίρνουν αυτό που θέλουν»

Κι όμως, με έναν τρόπο η ελεύθερη αγορά είναι πιο «δημοκρατική» από την δημοκρατία, γιατί οι πολίτες μπορούν να κάνουν τις δικές τους επιλογές, αντί να έχουν μια κυβέρνηση να επιλέγει για λογαριασμό τους.

Κείμενο του Carel Beckman από το βιβλίο του σχετικά με τις παθογένειες της πλειοψηφιοκρατίας/δημοκρατίας. Χρόνος ανάγνωσης 6'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

Η βασική ιδέα πίσω από την δημοκρατία είναι πως οι πολίτες παίρνουν αυτό που θέλουν. Ή τουλάχιστον, αυτό που θέλει η πλειοψηφία. (σ.σ. που κι αυτό είναι μύθος, καθώς οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα, ειδικά τα τελευταία χρόνια, εκλέγονται από το περίπου 20%-25% των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους) Με άλλα λόγια, μπορεί να παραπονούμαστε για τα αποτελέσματα του δημοκρατικού μας συστήματος, αλλά τελικά αυτό που έχουμε τώρα είναι αυτό που θελήσαμε, γιατί αυτό επιλέξαμε δημοκρατικά.

Ακούγεται καλό στην θεωρία, αλλά η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Για παράδειγμα, μπορούμε να υποθέσουμε πως όλοι είμαστε υπέρ μιας καλύτερης παιδείας. Κι όμως, δεν έχουμε καλύτερη παιδεία. Αυτό που έχουμε είναι δάσκαλοι που δέχονται παρενοχλήσεις από τους μαθητές τους, βία στα σχολεία, σχολεία-εργοστάσια εκμάθησης, μαθητές που δεν μπορούν πια να διαβάσουν, να γράψουν και να κάνουν αριθμητικές πράξεις. Δεν έχουμε όμως καλύτερη παιδεία.

Κορωνοκρατία: Έξυπνη κοινωνία, ηλίθιοι άνθρωποι

Κάτι συνέβη στον 21ο αιώνα που προκάλεσε ένα είδος ρήξης στην μεταλαμπάδευση της ιατρικής γνώσης, και έτσι οι κοινωνίες σε όλο τον κόσμο έγιναν ευάλωτες από την παρουσία ενός νέου ιού, με αποτέλεσμα να τις εξουσιάζουν τσαρλατάνοι, γυρολόγοι, λαοπλάνοι των μέσων ενημέρωσης και επίδοξοι δικτάτορες.  

Άρθρο του Jeffrey Tucker, που δημοσιεύτηκε στις 21/6/2020 από το American Institute for Economic Research. Χρόνος ανάγνωσης 8'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

Βιώσαμε την πιο αλλόκοτη εμπειρία ανθρώπινης βλακείας που έχει εμφανιστεί σε ολόκληρη τη ζωή μου, και ίσως στη ζωή πολλών γενεών. Ανάμεσα στις πιο περίεργες πτυχές αυτής της εμπειρίας ήταν η σχεδόν καθολική ανικανότητα εκ μέρους των συνηθισμένων ανθρώπων, ακόμη και των διορισμένων «ειδικών» (αυτών που χρησιμοποίησαν τα κράτη, τέλος πάντων), να εμπεδώσουν οτιδήποτε σχετικά με τα βασικά στοιχεία για τις ιώσεις που αντιλαμβάνεται η μητέρα μου, χάρη στη μητέρα της πριν, η οποία είχε καλή γνώση του θέματος, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.  

Έτσι, για παράδειγμα, όλα τα κράτη είναι έτοιμα να επιβάλλουν νέα lockdown εάν τα δεδομένα μόλυνσης στραφούν προς την κακή κατεύθυνση. Σύμφωνα με ποια θεωρία, ακριβώς, υποτίθεται ότι αυτό βοηθά την κατάσταση; Πώς η εκ νέου επιβολή εντολών για παραμονή στο σπίτι ή η επιβολή κλεισίματος των γυμναστηρίων καταφέρνουν μυστηριωδώς να εκφοβίσουν έναν ιό ώστε να εξαφανιστεί; Φαίνεται πως η κατανόηση των ιών και της ανοσίας έχει αντικατασταθεί από κάτι που μοιάζει με το παιδικό κρυφτούλι. 

Δεν υπάρχουν «ειδικοί δημόσιας υγείας» γιατί η ανθρώπινη υγεία δεν είναι «δημόσια»

Η ατομική υγεία έχει τόση σχέση με την «δημόσια» υγεία, όση έχει η ελευθερία με τον ολοκληρωτισμό. Όταν εγκαταλείπεις τη θεραπεία των ξεχωριστών ατόμων και προσπαθείς να τσουβαλιάσεις έναν πληθυσμό, δεν είσαι ειδήμων, αλλά ένα αυταρχικό άτομο με σύμπλεγμα ελέγχου των πάντων μεταμφιεσμένος σε ειδήμονα.

Άρθρο του Jordan Schachtel, που δημοσιεύτηκε στις 24 Μαρτίου 2021 από το American Institute for Economic Research. Χρόνος ανάγνωσης 3'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

 

Exotica - Control Freak

Από την αρχή της υστερίας με τον κορωνοϊό, μας είπαν να «ακούμε τους ειδικούς της δημόσιας υγείας». Οι κυβερνήσεις και τα εταιρικά μέσα ενημέρωσης μας εμφάνισαν ως τέτοιους άτομα (Dr. Fauci, Rachel Levine, Tedros Adhanom, Bill Gates) και ομάδες ατόμων (CDC, WHO, Gates Foundation, Imperial College, κ.λπ.) που υποτίθεται ότι είναι τα μεγαλύτερα κεφάλια εκεί έξω για την αντιμετώπιση των πανδημιών και της εξάπλωσης ασθενειών. Θέλετε να μάθετε πώς να αντιμετωπίσετε τον covid-19; Ακολουθήστε τις εντολές που δίνουν οι παντογνώστες ειδικοί στη δημόσια υγεία, μας λένε.

Λοιπόν, έχουμε περάσει πάνω από ένα χρόνο σε αυτή την κατάσταση, ο άλλοτε ελεύθερος κόσμος είναι ένα ερείπιο, και σχεδόν όλα όσα προτείνουν αυτοί οι υποτιθέμενοι εμπειρογνώμονες παγκόσμιας κλάσης έχουν οδηγήσει σε πλήρες χάος και καταστροφή.

Κορυφαίος επιδημιολόγος ΗΠΑ : 20 μέτρα για να τελειώσει αυτή η παράνοια

Οι επιτροπές «ειδικών» έκαναν λάθος. Κάθε απόφασή τους αποδείχθηκε καταστροφική και προξένησε πολύ περισσότερα δεινά και θανάτους λόγω των επιπτώσεων των περιορισμών και των εγκλεισμών. Θα πρέπει να επιτραπεί να ακουστούν και άλλες φωνές γιατί, έως τώρα έχουν παρθεί αντιεπιστημονικές, παράλογες, ακόμη και εξωφρενικές αποφάσεις, που το μόνο που κατάφεραν ήταν να καταστρέψουν εκατομμύρια ζωές. 

Άρθρο του καθηγητή επιδημιολογίας Paul E. Alexander, που δημοσιεύτηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2021 από το Brownstone Institute. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 12'.

Μάσκες σε παιδιά: Μια αντιεπιστημονική, βλαπτική, αχρείαστη τραγωδία

Άρθρο του επιδημιολόγου Paul E. Alexander, σε συνεργασία με τους Howard Tenenbaum και Parvez Dara, που δημοσιεύτηκε στις 10/3/2021. Χρόνος ανάγνωσης 11'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. 

Περίληψη : Τα παιδιά δεν προσβάλλονται εύκολα από τον SARS-CoV-2 (είναι ομάδα πολύ χαμηλού κινδύνου), δεν τον μεταδίδουν σε άλλα παιδιά ή δασκάλους, ούτε θέτουν σε κίνδυνο γονείς ή άλλους στο σπίτι. Η επιστήμη έχει καταλήξει γι' αυτό το θέμα. Στις σπάνιες περιπτώσεις όπου ένα παιδί προσβληθεί από τον ιό Covid, είναι πολύ ασυνήθιστο να αρρωστήσει βαριά ή να πεθάνει. Η μάσκα μπορεί να βλάψει πολύ τα παιδιά - όπως μπορεί να βλάψει και μερικούς ενήλικες. Αλλά η ανάλυση κόστους - οφέλους είναι εντελώς διαφορετική για ενήλικες και παιδιά, ιδιαίτερα για τα μικρότερα παιδιά. Όποια και αν είναι τα επιχειρήματα για τους συναινούντες ενηλίκους, τα παιδιά δεν πρέπει να υποχρεούνται να φορούν μάσκες για να αποτραπεί η εξάπλωση της νόσου Covid-19. Φυσικά, ο μηδενικός κίνδυνος δεν είναι εφικτός - με ή χωρίς μάσκες, εμβόλια, θεραπείες, αποστάσεις, ή οποιοδήποτε άλλο φάρμακο μπορεί να αναπτυχθεί ή να επιβληθεί από κάποια κρατική υπηρεσία.

Γιατί είναι δημόσιος κίνδυνος όσοι καταχρώνται την επιστήμη

Οι επιστήμονες δεν έχουν δικαίωμα να μας υπαγορεύουν τι είναι ηθικά σωστό και τι λάθος. Δεν υπάρχει τίποτα που να τους εξουσιοδοτεί να κάνουν αξιολογικές κρίσεις ή να παίρνουν αποφάσεις ηθικής φύσεως

Άρθρο του Michael Roberts, που δημοσιεύτηκε στις 11 Οκτωβρίου 2021. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 5'.

Τα τελευταία πέντε περίπου χρόνια, υπάρχει μια κλιμακούμενη τάση που σηματοδοτεί μια αλλαγή στο πώς αντιλαμβανόμαστε και αποδεχόμαστε τον ρόλο της επιστήμης. Δεν είναι ασυνήθιστο να βλέπουμε συνθήματα όπως «η επιστήμη έχει αποφανθει» και «πρέπει να πιστεύουμε στην επιστήμη».  Απόψεις όπως αυτές παρουσιάζουν δύο μείζονα προβλήματα: Πρώτον, ότι η επιστήμη είναι υποχρεωμένη να είναι τελεσίδικη και αδιαμφισβήτητη. Δεύτερον, ότι η επιστήμη πρέπει να συνοδεύεται από μια αξιακή ή ηθική κρίση. Για παράδειγμα, επιστημονικές μελέτες δείχνουν ότι η χρήση κράνους «μπορεί να μειώσει τον τραυματισμό στο κεφάλι κατά 48%, τον σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι κατά 60%, τον τραυματισμό του εγκεφάλου κατά 53%, [και] τον τραυματισμό στο πρόσωπο κατά 23%..». Παρόλο που δεν χρειάζεται πολλή προσπάθεια για να ευθυγραμμιστεί κανείς με την επιστήμη σε ένα τέτοιο θέμα, σκοπεύω να δείξω ότι η εφαρμογή της πρώτης άποψης αντιφάσκει ως προς τα θεμέλια της επιστήμης, και η δεύτερη άποψη βρίσκεται εντελώς έξω από την αρμοδιότητά της. 

Από τις ιώσεις ως τις οικονομικές υφέσεις, η μάστιγα είναι το κράτος

Όπως συμβαίνει και με τις οικονομικές πολιτικές για τη «θεραπεία» των υφέσεων, η υγειονομική αντίδραση του κράτους είναι καλή στο να τσακίζει τις αγορές, αλλά δεν εκπληρώνει ποτέ αυτό που υπόσχεται. 

Άρθρο του Mihai Macovei, που δημοσιεύτηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2021. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 5'.

Ο τεράστιος κρατικός παρεμβατισμός μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση δεν απέτρεψε τη Μεγάλη Ύφεση, αλλά στην πραγματικότητα την είχε βαθύνει και παρατείνει, έως ότου η πανδημία covid-19 και τα lockdown του κράτους να οδηγήσουν την οικονομία εκτός ελέγχου το 2020. Ακολούθησαν ακόμα μεγαλύτερα νομισματικά και δημοσιονομικά ερεθίσματα ανάπτυξης, επιδεινώνοντας τις προηγούμενες οικονομικές στρεβλώσεις. Με τον ίδιο τρόπο που οι αντικυκλικές μακροοικονομικές πολιτικές μετέτρεψαν τη χρηματοπιστωτική κρίση σε οικονομική ύφεση, η ανταπόκριση των αρχών στο θέμα της υγείας είναι σίγουρα ικανή στο να τσακίζει τις αγορές, αλλά ποτέ δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται στα υποσχόμενα.  

 

Μια και επικίνδυνη και παράλογη αντίδραση στο υγειονομικό θέμα 

 

Από νωρίς, τα κράτη υιοθέτησαν ένα υπερβολικά φιλόδοξο πρότυπο επίτευξης ανοσίας της αγέλης μέσω σκληρών απαγορευτικών και εμβολιασμού. Το περίφημο σλόγκαν «να ισοπεδώσουμε την καμπύλη» που προώθησε τα lockdowns σαν τη μόνη λύση για να αποφευχθεί η κατάρρευση των υποδομών υγείας, γρήγορα μετατράπηκε σε «lockdown μέχρι να βγει το εμβόλιο». Τα πειστικά επιχειρήματα ότι οι σκληροί εγκλεισμοί δεν οδηγούν σε καλύτερα αποτελέσματα για την υγεία, αλλά περιορίζουν αδικαιολόγητα τις πολιτικές ελευθερίες, δημιουργούν οικονομικό όλεθρο και προκαλούν σοβαρά κοινωνικά και υγειονομικά προβλήματα μακροπρόθεσμα, κατά βάση αγνοήθηκαν. Οι περισσότερες κυβερνήσεις στη Δύση διατήρησαν τους εγκλεισμούς μέχρι τα τέλη της άνοιξης του 2021, όταν η εκστρατεία μαζικού εμβολιασμού ήταν ήδη από καιρό σε εξέλιξη. 

Ο Covid και η κλιμάκωση της υγειονομικής τυραννίας

 Θα πρέπει να μας ανησυχούν σοβαρά οι οπαδοί της υγειονομικής τυραννίας, που αναίσχυντα μοιράζονται δημοσίως τα όνειρά τους για «επιτροπές αλήθειας», και που επιθυμούν ολόθερμα τον σωματικό πόνο οποιουδήποτε αμφισβητεί την «επιστήμη» πίσω από τα οργουελικά μέτρα. Εάν ο ρόλος του κράτους στην περίθαλψη επεκταθεί, είναι ακριβώς τα άτομα με τέτοιου είδους απόψεις, που είναι πιθανό να στελεχώσουν τις τάξεις της γραφειοκρατίας του.

Άρθρο του Tho Bishop, που δημοσιεύτηκε στις 6/10/2020 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 4'.

Όχι, επίγονοι του δρ. Μέγκελε. Οι «παράπλευρες επιδράσεις» δεν δικαιολογούν τον υποχρεωτικό εμβολιασμό

Σε μια φιλελεύθερη κοινωνία το βάρος της απάντησης των παρακάτω ερωτημάτων, με τρόπους που να δικαιολογούν την υπεράσπιση οποιασδήποτε κρατικής επιβολής, βαρύνει τους υποστηρικτές της υποχρεωτικότητας, όχι τους υπερασπιστές της ελευθερίας

Άρθρο του νομικού και οικονομολόγου Donald Boudreaux, που δημοσιεύτηκε στις 13 Ιουλίου 2021 από το American Institute for Economi Research. Χρόνος ανάγνωσης 6 λεπτά. Στην φωτογραφία, ο καθηγητής Θεοφάνης Τάσιος, που αποκάλεσε όσους δεν κρίνουν σκόπιμο να εμβολιαστούν «ξενοδόχους θανάτου» (!)

Έργα και ημέρες των εθνικών μας λουκετοθεραπευτών.

Κείμενο του Θεοκλή Τσολακίδη, που δημοσιεύτηκε στο facebook στις 27 Ιουνίου 2020.

Μάρτιος 2020

Εν μέσω lockdown ακούμε την αγωνία τους να "επιπεδώσουν" την καμπύλη του κύματος που έρχεται και κυρίως το πόσο "κρίσιμες" είναι επόμενες 15 μέρες. Και ενώ περνούν οι μέρες και οι κρίσιμες και άλλες πολλές, κανένα κύμα δεν έρχεται και το μόνο που "επιπεδώνεται" είναι τα έσοδα χιλιάδων μισθωτών και επιχειρήσεων (ούτε επιδοτήσεις ενοικίων υπήρχαν τότε ούτε και επιστρεπτέες προκαταβολές) καθώς και η ψυχολογία μας.

Απρίλιος 2020

Και ενώ βλέπουν ξεκάθαρα ότι τίποτα δεν αλλάζει και η κατάσταση στην Ελλάδα δεν έχει καμία σχέση με την Ιταλία και την Ισπανία, αντί να απαιτήσουν σοβαρή επιδημιολογική επιτήρηση για να έχουν εικόνα σε πραγματικό χρόνο, επαναπαύονται στις δάφνες του επιτυχημένου lockdown που μας "έσωσε" από την καταστροφή. Ούτε υποψία ότι μπορεί απλά να μην είχε φτάσει σε εμάς το πρώτο κύμα. Συνεχίζουν να κλείνουν πάρκα και να ξηλώνουν παγκάκια και να αποτρέπουν τον κόσμο να βγει σε ανοιχτό χώρο, πράγμα που αργότερα παραδέχτηκαν ότι ήταν εγκληματικό, μολονότι τους το φώναζαν σοβαροί επιστήμονες από τότε. Είναι η εποχή που τα κανάλια ούρλιαζαν να ακούμε του "ειδικούς" και οι staythefuckinghome-ίστες έχουν ξεσαλώσει.

Μάιος 2020

Αρχίζουν να ανοίγουν την κοινωνία με σαδιστικά αργούς ρυθμούς, ενώ είναι ξεκάθαρο ότι κανένα κύμα δεν είχε έρθει στην Ελλάδα και άδικα συνεχίζουμε να είμαστε με περιορισμούς, και μάλιστα σε εποχή όπου οι λοιμώξεις του αναπνευστικού υποχωρούν ραγδαία. Για ανάγκη σοβαρής επιδημιολογικής επιτήρησης ούτε κουβέντα.

Ακούμε μόνο δικαιολογίες ότι «τα τεστ είναι χρήσιμα μόνο σε όσους έχουν συμπτώματα και ότι δεν υπάρχει δυνατότητα και υποδομές για διεξαγωγή μεγάλου αριθμού διαγνωστικών τεστ». Από ότι μάθαμε όμως, υπήρχε η δυνατότητα διεξαγωγής πολλών τεστ, τόσο από περιφερειακά πανεπιστήμια (είχαν κατατεθεί προτάσεις οι οποίες είναι ακόμα αναπάντητες), όσο και από τον ιδιωτικό τομέα. Μήπως όμως η έλλειψη σοβαρής επιδημιολογικής μελέτης ήταν αναγκαία για να μην χαλάσει το αφήγημα του σωτήριου και θαυματουργού πρώτου lockdown, ώστε να μπορούν να το επαναφέρουν τον Νοέμβριο;

Διαβατήρια εμβολίων: απλά ένας τρόπος να επεκτείνει το καθεστώς την εξουσία του

  Οπως ένας κακοποιητικός άντρας λέει στη γυναίκα του, «Δες τι με ανάγκασες να κάνω!» αφού την έχει γρονθοκοπήσει στο πρόσωπο επειδή εκείνη έκαψε ένα τοστ, έτσι κι ο όχλος υπέρ των διαβατηρίων εμβολίων φαίνεται να υιοθετεί μια παρόμοια στάση: «Βλέπετε τι μας αναγκάζετε να κάνουμε; Θέλουμε να σας αφήσουμε να βγείτε από το σπίτι σας, αλλά αρνείστε να υποταχθείτε στο, τόσο φιλελεύθερο, σύστημα διαβατηρίων μας! »

Άρθρο του Ryan McMaken που δημοσιεύτηκε στις 3 Ιουνίου 2021 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 4΄.