Κίνημα Antifa: Φασίστες με καλύτερο marketing

Τα μέλη του Antifa δεν είναι αντίπαλοι του φασισμού, αλλά είναι οι γνήσιοι εκπρόσωποί του, οι ίδιοι. Ο κομμουνισμός, ο σοσιαλισμός, κι ο φασισμός ενώνονται με τα κοινά δεσμά του αντι-καπιταλισμού και του αντι-φιλελευθερισμού.

Άρθρο του Antony P. Mueller. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 5'.

Οι «antifa» δεν είναι αντίπαλοι του φασισμού, αλλά αυθεντικοί εκπρόσωποί του

Ένα φρικτό φάντασμα πλανάται πάνω από την Αμερική: το φάντασμα του αντι-καπιταλισμού. Νεαροί βηματίζουν σε παράταξη πίσω από τον σοσιαλιστικό συρμό της εποχής, και κάποιοι ακτιβιστές φιμώνουν την ελευθερία του λόγου ως μέλη μιας ομάδας που ονομάζεται Antifa.

Αυτό το «αντιφασιστικό» κίνημα εμπλέκεται συχνά σε στρατιωτικού τύπου διαμαρτυρίες και δεν έχει καθόλου ενδοιασμούς ως προς τη χρήση βίας. Ως τμήμα της  ακροαριστεράς, τα μέλη του «antifa κινήματος» αυτοπροσδιορίζονται ως «αντι-καπιταλιστές» και δηλώνουν «εχθροί της δεξιάς». Αποκαλούνται «αντιφασίστες», όταν στην πραγματικότητα, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ιδεολογία, εκείνη που χαρακτηρίζει το δικό τους κίνημα είναι ο φασισμός.

Ωστόσο, τι είναι ο φασισμός και ποιο είναι το περιεχόμενο αυτής της ιδεολογίας;

Το «φασιστικό μανιφέστο»

Το φασιστικό μανιφέστο διακηρύχθηκε το 1919 από τους Alceste De Ambris και Filippo Tommaso Marienetti. Στο φυλλάδιο τους, οι συντάκτες ζητούσαν την καθιέρωση της οκτάωρης εργασίας και του κατώτατου μισθού. Απαιτούσαν την εκπροσώπηση των εργαζομένων στην διοίκηση των βιομηχανιών, και την ισοτιμία των συνδικαλιστών, των βιομηχανικών στελεχών και των δημοσίων υπαλλήλων.

Γιατί οι φαινομενικά καλοί άνθρωποι γίνονται συνεργοί τυράννων

Το σοβαρό λάθος ξεκινά με την πεποίθηση ότι ένας άνθρωπος μπορεί να έχει ως πρωταρχικό του σκοπό «να βοηθάει τους άλλους» ελέγχοντας την περιουσία τους. Μόλις εδραιωθεί αυτή η εσφαλμένη πεποίθηση, τότε το μόνο δυνατό μέσο «είναι η ισχύς της συλλογικότητας» και η παραδοχή ότι το «καλό» είναι «συλλογικό». 

Άρθρο του Barry Brownstein που δημοσιεύτηκε στις 21 Ιουλίου 2021 από το American Institute for Eonomic Research. Χρόνος ανάγνωσης 6'.

Στο μυθιστόρημα της σοβιετικής περιόδου, Ζωή και Πεπρωμένο , ο Βασίλι Γκρόσμαν αποκαλύπτει τη νοοτροπία που υποστηρίζει τον ολοκληρωτισμό, χωρίς να χαρίζεται ούτε στον φασισμό ούτε τον κομμουνισμό.  

Ως δημοσιογράφος, ο Γκρόσμαν ήταν εκεί μετά τη γενοκτονία των Εβραίων στην Ουκρανία από τους Ναζί και τους άμαχους συνεργάτες τους. Ο Γκρόσμαν περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο οι Ναζί (που εμπνεύστηκαν από τα εγκλήματα του Στάλιν) έπρεπε πρώτα να προκαλέσουν αισθήματα μίσους προς τους Εβραίους, προτού οι πολίτες ακολουθήσουν τις διαταγές τους.  

Ο Grossman σκιαγραφεί το σκηνικό με μια ρεαλιστική περιγραφή του τρόπου εκκαθάρισης

Ο αγώνας κατά του ολοκληρωτισμού: Το παράδειγμα του Murray Rothbard

 Το να υιοθετήσουμε την απόσυρση μπροστά στον οικουμενικό φασισμό που αντιμετωπίζουμε στις μέρες μας, θα ισοδυναμούσε όχι μόνο με υποχώρηση, αλλά και με την παράδοση στα χέρια των τεράτων όλων όσων αξίζουν να σωθούν.

Άρθρο του Michael Rectenwald που δημοσιεύτηκε από το Mises Institute στις 4/3/2021. Χρόνος ανάγνωσης 3'.