Η δημοκρατία δεν σημαίνει ελευθερία. Είναι απλά μια άλλη μορφή δικτατορίας – η δικτατορία της πλειοψηφίας και του Κράτους. Η διέξοδος είναι ο φιλελευθερισμός
Η δικτατορία δεν είναι η μόνη εναλλακτική στην δημοκρατία. Η εναλλακτική στο να αγοράσετε το αυτοκίνητο που θα σας υπαγορεύσει η δημοκρατική πλειοψηφία, δεν είναι να το επιλέξει για λογαριασμό σας ένας δικτάτορας, αλλά να το επιλέξετε εσείς ο ίδιος ελεύθερα
Αν πείτε πως είστε κατά της δημοκρατίας, οι περισσότεροι άνθρωποι θα υποψιαστούν αμέσως πως είσαστε υπέρ της δικτατορίας. Αλλά αυτό είναι μια ανοησία. Η δικτατορία δεν είναι η μόνη εναλλακτική στην δημοκρατία. Η εναλλακτική στο να αγοράσετε ένα αυτοκίνητο δημοκρατικά δεν είναι να το αγοράσει για λογαριασμό σας ένας δικτάτορας, αλλά να το αγοράσετε εσείς οι ίδιοι.
Ο Γουίνστον Τσώρτσιλ είχε πει: «Η δημοκρατία είναι η χειρότερη μορφή διακυβέρνησης, αν εξαιρέσουμε όλες όσες έχουν δοκιμαστεί.» Με άλλα λόγια, η δημοκρατία έχει τα ελαττώματά της, αλλά δεν υπάρχει κανένα καλύτερο σύστημα. Στο διάσημο βιβλίο του «Το Τέλος της Ιστορίας και ο Τελευταίος Άνθρωπος» ο Φράνσις Φουκουγιάμα μίλησε ακόμα και για την «παγκοσμιοποίηση της Δυτικής φιλελεύθερης δημοκρατίας ως την τελική μορφή της ανθρώπινης διακυβέρνησης». Πιθανολογώντας πως κάτι καλύτερο δεν θα ήταν δυνατό να υπάρξει.
Τα σχολεία μας, τα μέσα ενημέρωσης, οι πολιτικοί, όλοι μας περνούν ασταμάτητα το μήνυμα πως η μόνη δυνατή εναλλακτική στην δημοκρατία είναι η δικτατορία. Με δεδομένη αυτή τη θεϊκή υπόσταση, ποιος θα τολμούσε να είναι κατά της δημοκρατίας;
Αν η δημοκρατία αποτυγχάνει να δώσει στους πολίτες αυτό που πραγματικά θέλουν, πώς γίνεται και οι περισσότεροι εξακολουθούν να την υπερασπίζονται; Είναι κάθε συνετός πολίτης δημοκράτης, παρ' ό,τι κάποιες φορές μπορεί να γκρινιάζει για την κυβέρνησή του;
Λοιπόν, αυτό το τελευταίο είναι αμφισβητήσιμο. Το εάν οι άνθρωποι πραγματικά πιστεύουν σε κάτι, εξαρτάται όχι μόνο από το τι λένε ,αλλά από το τι κάνουν πραγματικά όταν έχουν την ελευθερία επιλογών. Αν κάποιος είναι αναγκασμένος να καταναλώνει κοτόπουλο κάθε μέρα και ισχυρίζεται πως λατρεύει το κοτόπουλο, δεν ακούγεται ιδιαίτερα πειστικός. Θα ήταν, μόνο αν ήταν ελεύθερος να μην το καταναλώσει. Το ίδιο ισχύει και για την δημοκρατία.
Κι όμως, με έναν τρόπο η ελεύθερη αγορά είναι πιο «δημοκρατική» από την δημοκρατία, γιατί οι πολίτες μπορούν να κάνουν τις δικές τους επιλογές, αντί να έχουν μια κυβέρνηση να επιλέγει για λογαριασμό τους.
Η βασική ιδέα πίσω από την δημοκρατία είναι πως οι πολίτες παίρνουν αυτό που θέλουν. Ή τουλάχιστον, αυτό που θέλει η πλειοψηφία. (σ.σ. που κι αυτό είναι μύθος, καθώς οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα, ειδικά τα τελευταία χρόνια, εκλέγονται από το περίπου 20%-25% των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους) Με άλλα λόγια, μπορεί να παραπονούμαστε για τα αποτελέσματα του δημοκρατικού μας συστήματος, αλλά τελικά αυτό που έχουμε τώρα είναι αυτό που θελήσαμε, γιατί αυτό επιλέξαμε δημοκρατικά.
Ακούγεται καλό στην θεωρία, αλλά η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Για παράδειγμα, μπορούμε να υποθέσουμε πως όλοι είμαστε υπέρ μιας καλύτερης παιδείας. Κι όμως, δεν έχουμε καλύτερη παιδεία. Αυτό που έχουμε είναι δάσκαλοι που δέχονται παρενοχλήσεις από τους μαθητές τους, βία στα σχολεία, σχολεία-εργοστάσια εκμάθησης, μαθητές που δεν μπορούν πια να διαβάσουν, να γράψουν και να κάνουν αριθμητικές πράξεις. Δεν έχουμε όμως καλύτερη παιδεία.
Σε μια δημοκρατία, κάθε διαφορά γνώμης οδηγεί σε έναν αγώνα κατάκτησης της εξουσίας και των διαθέσιμων πόρων, με την μία ομάδα να βγαίνει κερδισμένη σε βάρος της άλλης. Όλοι έχουν απαιτήσεις από το Κράτος, και το Κράτος εξαναγκάζει κάποιους άλλους να πληρώσουν αυτές τις απαιτήσεις. Δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετικά, γιατί το Κράτος σε τελική ανάλυση δεν είναι τίποτε άλλο από ένα εργαλείο εξουσίας που λειτουργεί μέσω πειθαναγκασμού.
Το αποτέλεσμα αυτού του συστήματος είναι πως οι πολίτες εκμαυλίζονται, απαιτούν ολοένα και περισσότερα από τους ηγέτες τους, και παραπονούνται εάν δεν γίνει το δικό τους. Την ίδια στιγμή δεν έχουν άλλες επιλογές παρά να συμμετέχουν στο σύστημα, γιατί αν δεν το κάνουν, θα γίνουν οι ίδιοι τα θύματα του εκβιασμού από τον υπόλοιπο πληθυσμό. Με αυτόν τον τρόπο το σύστημα υπονομεύει την αυτονομία των ανθρώπων – την ικανότητά τους να υποστηρίζουν τον εαυτό τους. Παράλληλα υπονομεύει και την διάθεση των ανθρώπων να βοηθήσουν τους γύρω τους, καθώς ήδη τους ζητείται σε συνεχή βάση να «βοηθούν» τους άλλους [σ.σ. μέσω φορολόγησης και εισφορών].
Η νοοτροπία των πολιτών έχει πια σε τέτοιο βαθμό «δημοκρατικοποιηθεί», που πλέον δεν συνειδητοποιούν καν πόσο αντικοινωνικές είναι οι πράξεις και οι ιδέες τους, στην πραγματικότητα. Στις μέρες μας οποιοσδήποτε θελήσει να φτιάξει έναν αθλητικό σύλλογο, ένα κέντρο ημέρας, μια πολιτιστική εκδήλωση, μια περιβαλλοντική οργάνωση, και λοιπά, επιχειρεί να πάρει κάποιου είδους επιχορήγηση, πρώτα από την τοπική ή την εθνική κυβέρνηση. Με άλλα λόγια, θέλουν οι συμπολίτες τους να πληρώσουν για το δικό τους χόμπι. Όχι όμως πως είναι εντελώς παράλογο κάτι τέτοιο, γιατί αν δεν παίξεις αυτό το παιχνίδι, θα πρέπει να πληρώσεις για τα χόμπι των άλλων, χωρίς να πάρεις το παραμικρό αντάλλαγμα. Αυτού τους είδους το σύστημα όμως δεν έχει καμία σχέση με το αίσθημα της κοινότητας που συνηθίζουμε να συσχετίζουμε με την δημοκρατία. Πρόκειται περισσότερο για την επιβίωση του ισχυροτέρου στην διαπάλη με έπαθλο τα φορολογικά λάφυρα.
Στην πράξη η δημοκρατία δεν είναι πολιτικά ουδέτερη. Το σύστημα είναι κολεκτιβιστικό από την φύση του, και οδηγεί νομοτελειακά σε αυξανόμενη κρατική παρεμβατικότητα και ολοένα και λιγότερη προσωπική ελευθερία
Η δημοκρατία είναι συμβατή με κάθε πολιτική κατεύθυνση. Στο κάτω κάτω, οι ψηφοφόροι καθορίζουν τις πολιτικές προτιμήσεις του κόμματος ή των κομμάτων που κυβερνούν. Επομένως, το ίδιο το σύστημα διαπερνά όλες τις διαφορές στο πολιτικό φάσμα: δεν είναι, από μόνο του, ούτε αριστερό ούτε δεξιό, ούτε σοσιαλιστικό ούτε καπιταλιστικό, ούτε συντηρητικό ούτε προοδευτικό.
Τουλάχιστον έτσι μοιάζει. Κι όμως, αυτή είναι ,στην καλύτερη περίπτωση, μια μισή αλήθεια. Στην πραγματικότητα η δημοκρατία εμπεριέχει μια συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση.
Αν το καλοσκεφτείτε, δεν μπορείτε παρά να καταλήξετε στο συμπέρασμα πως ο βασικός μηχανισμός της δημοκρατίας -το γεγονός πως η πλειοψηφία έχει το πάνω χέρι- είναι θεμελιωδώς ανήθικος.
Αλλά ας υποθέσουμε για λίγο, για χάρη της συζήτησης, πως ο λαός πραγματικά κυβερνά σε μια δημοκρατία και πως κάθε ψήφος πραγματικά μετράει. Θα είναι το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας αυτομάτως σωστό ή καλό; Στο κάτω κάτω, αυτός είναι ο λόγος που έχουμε δημοκρατία, ώστε να κάνουμε το σωστό, όχι; Είναι όμως δύσκολο να δούμε το γιατί ή το πώς η δημοκρατική διαδικασία θα οδηγούσε οπωσδήποτε σε καλά ή δίκαια αποτελέσματα. Αν πολλοί άνθρωποι πιστεύουν σε κάτι, αυτό δεν σημαίνει πως είναι αληθινό. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα συλλογικών ψευδαισθήσεων από το παρελθόν. Για παράδειγμα, οι άνθρωποι πίστευαν παλιά πως τα ζώα δεν μπορούσαν να αισθανθούν πόνο ή πως η Γη ήταν επίπεδη, ή πως ο βασιλιάς ή ο αυτοκράτορας ήταν ο εκπρόσωπος του Θεού επί της γης. [σ.σ. η μαζική Πίστη στις «θαυματουργές» λουκετοθεραπείες του 2020-21 ήταν το πιο πρόσφατο παράδειγμα]
Η ψήφος είναι η ψευδαίσθηση της επιρροής με αντάλλαγμα την απώλεια της ελευθερίας σου. Όταν ο Τομ κι η Μαίρη προσέρχονται στην κάλπη, νομίζουν πως επηρεάζουν την κατεύθυνση της χώρας. Την ίδια στιγμή το 99.9999% των ψηφοφόρων αποφασίζουν για την κατεύθυνση της ζωής του Τομ και της Μαίρης.
Πάντα το ακούμε αυτό στις προεκλογικές περιόδους. Τον ισχυρισμό πως η ψήφος σου πραγματικά μετράει. Το οποίο βέβαια είναι ακριβές -μετράει για ένα εκατοντάκις εκατομμυριοστό (αν μιλάμε για τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές). Αλλά, αν έχεις μία επίδραση στο αποτέλεσμα της διαδικασίας της τάξης του ενός στα 100 εκατομμύρια, ή 0,000001%,στην πράξη αυτό είναι μηδενική επίδραση. Η πιθανότητα να κριθεί ο νικητής των εκλογών από την ψήφο σου είναι αστρονομικά μικρή. [σ.σ. το ίδιο ισχύει και για μικρότερες χώρες όπως η Ελλάδα, ή ακόμα και περιφέρειες]
Και στην πραγματικότητα το πράγμα είναι ακόμα χειρότερο, γιατί η ψήφος που καταθέτεις δεν αφορά κάποια συγκεκριμένη απόφαση ή πολιτική. Είναι μια ψήφος για κάποιον υποψήφιο ή κάποιο πολιτικό κόμμα, που θα πάρουν τις αποφάσεις για λογαριασμό σου. Αλλά δεν έχεις καμία απολύτως επίδραση στις αποφάσεις που παίρνει αυτό το πρόσωπο ή αυτό το κόμμα ! Δεν μπορείς να τις ελέγξεις. Για τέσσερα χρόνια, μπορούν να αποφασίζουν ό,τι θέλουν, και δεν υπάρχει τίποτα που μπορείς να κάνεις για αυτό. Μπορείς να τους βομβαρδίζεις με e-mail,να πέφτεις γονατιστός μπροστά τους, ή να τους καταριέσαι -αυτοί αποφασίζουν.