Πώς επιμορφώνουμε τον σημερινό σοσιαλιστή;

Οι φιλελεύθεροι συχνά αναρωτιούνται γιατί ο σοσιαλισμός συνεχίζει να είναι τόσο δημοφιλής, παρόλο που έχει αποδειχθεί τόσο αποτυχημένος ως πολιτική ιδεολογία και ως οικονομικό σύστημα

Άρθρο του Finn Andreen, που δημοσιεύτηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2020 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 6'. 

Ο κατώτατος μισθός βλάπτει τους πιο αδύναμους, στην πραγματικότητα

Ο κατώτατος μισθός δεν πρέπει ούτε να αυξηθεί, ούτε να παραμείνει σταθερός, ούτε να μειωθεί. Πρέπει να καταργηθεί αμέσως και οριστικά. Οι υποστηρικτές του μπορεί να έχουν καλές προθέσεις, αλλά στην πράξη πρόκειται για μια κακόβουλη επίθεση εναντίον των πιο αδυνάτων ανάμεσά μας

Άρθρο του Walter Block, που δημοσιεύτηκε από το Foundation for Economic Research. Χρόνος ανάγνωσης 3'. 

Ανώτατες τιμές: Σκοτώνοντας τον αγγελιοφόρο επειδή το μήνυμά του δεν αρέσει στο κράτος

Η ιστορία του ελέγχου των τιμών είναι μια ιστορία από ελλείψεις, ουρές, μαύρες αγορές, και λαϊκή δυσαρέσκεια. Εμπλέκεται επίσης ένα ηθικό ζήτημα. Με ποιο δικαίωμα μπορεί κάποιος να υπαγορεύει δια της βίας τους όρους του εμπορίου ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους;

Άρθρο του Lawrence Read, που δημοσιεύτηκε από το El American. Χρόνος ανάγνωσης 5'. Απόδοση στα ελληνικά Libertarian Corfu - Νίκος Μαρής. 

Στις μέρες μας, μπορεί να υποστηρίξει κανείς την πιο απαξιωμένη, κρατικίστικη παλαβωμάρα, και να τον καλωσορίσουν στις σελίδες με τις «Απόψεις» του Guardian. Το τελευταίο παράδειγμα, που γράφτηκε από την Isabella Weber στο φύλλο της 29ης Δεκεμβρίου 2021, ήταν υπερβολικό ακόμη και για τον Paul Krugman των New York Times, έναν πρώην (σ.σ. κρατιστή) οικονομολόγο που κατέληξε προπαγανδιστής. Ο τίτλος ήταν: «Έχουμε ένα ισχυρό όπλο για την καταπολέμηση του πληθωρισμού: τον έλεγχο των τιμών. Είναι καιρός να το εξετάσουμε». Ο Krugman απάντησε: «Δεν είμαι κανένας φανατικός της ελεύθερης αγοράς, αλλά αυτή η ιδέα είναι πραγματικά ηλίθια».

Χωρίς το Κράτος οι εταιρείες-κολοσσοί δεν θα μπορούσαν να μας βλάψουν στο παραμικρό

Ο φόβος ότι οι μεγάλες εταιρείες θα μπορούσαν να διαφεντεύουν τη ζωή μας, πηγάζει από την σύγχυση της πολιτικής εξουσίας με την οικονομική ισχύ

Άρθρο του Zachary Yost, που δημοσιεύτηκε στις 27/11/2017 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 4'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

Σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο The American Conservative με τίτλο «Americans, We Aren't So Tough, and It Shows» («Δεν είμαστε τόσο δυνατοί, κι αυτό φαίνεται») ανέλυσα τον τρόπο με τον οποίο ένα σύνολο παραγόντων, όπως η παρακμή των ενδιάμεσων θεσμών της κοινωνίας των πολιτών (σ.σ. οικογένεια, εκκλησίες, σύλλογοι, δημόσιοι χώροι, κ.λπ) και η οικονομική ανασφάλεια, οδηγεί σε πληθυσμούς που είναι ευάλωτοι και ανήσυχοι. Αυτή η ευπάθεια, υποστήριξα, οδηγεί με τη σειρά της σε πολιτικές φράξιες που επιδιώκουν να ελέγξουν την εξουσία του κράτους προκειμένου να αποτρέψουν τη χρήση της τεράστιας εξουσίας του εναντίον τους, με τελικό αποτέλεσμα να αυξάνονται οι εμφύλιες διαμάχες για τον έλεγχο των θεσμών της πολιτικής εξουσίας. Για να προσπαθήσουμε να μετριάσουμε αυτήν τη σύγκρουση, υποστήριξα ότι η εξουσία πρέπει να διαμοιράζεται σε όλη την κοινωνία, αντί να συγκεντρώνεται στο κράτος, εν μέρει μέσω της αναζωογόνησης των θεσμών της κοινωνίας των πολιτών.

Η ανάδυση του Νέου Σοσιαλισμού (Great Reset) και τι μπορούμε να κάνουμε για να τον σταματήσουμε

• Το Great Reset προέρχεται κατευθείαν από τα κιτάπια του σοσιαλισμού και αποτελεί μια επανέκδοση γνωστών σοσιαλιστικών ιδεών υπό νέο μανδύα

  

Άρθρο του Thorsten Polleit σε 8 υπο-ενότητες, που δημοσιεύτηκε από το Mises Institute στις 18 Ιανουαρίου 2022. Χρόνος ανάγνωσης 15'. Απόδοση στα ελληνικά Νίκος Μαρής.

 

1. ΟΙ ΑΡΧΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ

 

Σε αυτό το άρθρο θέλω να καταδείξω ότι μπροστά στα μάτια μας συντελείται μια ταχεία απομάκρυνση από το σύστημα της ελεύθερης αγοράς (ή ό,τι έχει απομείνει από αυτό σήμερα), και ότι αυτή είναι μια εξέλιξη που θέτει σε κίνδυνο όχι μόνο την ευημερία, αλλά και την ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων σε αυτόν τον κόσμο. Για να σας το εξηγήσω και να βρω μια λύση στο πρόβλημα, ξεκινώ την ανάλυσή μου με τις αρχικές συνθήκες. 

Οι οικονομίες πασχίζουν να ανακάμψουν μετά από την, πολιτικά υπαγορευμένη, κρίση των lockdown. Το γεγονός ότι οι διεθνείς αλυσίδες παραγωγής και εφοδιασμού (logistics) έχουν υποστεί σημαντική ζημιά γίνεται εμφανές στις επίμονες διακοπές της παραγωγής, τις καθυστερήσεις στην παράδοση των αγαθών, τις αυξανόμενες τιμές τους, και τα κατά τόπους άδεια ράφια των σούπερ μάρκετ. Βέβαια, θα μπορούσε κανείς να ελπίζει ότι, αργά ή γρήγορα, αυτές οι διαταραχές θα επιλυθούν, και ότι η παγκόσμια δομή της προσφοράς και της ζήτησης θα ομαλοποιηθεί ξανά. Δυστυχώς, όμως, αυτή η ελπίδα θαμπώνει εξαιτίας της αδυσώπητης αλλαγής του οικονομικού και κοινωνικοπολιτικού παραδείγματος που συντελείται. Μπροστά στα μάτια μας, λαμβάνει χώρα η, πολιτικά και ιδεολογικά προκληθείσα, αποκήρυξη του συστήματος των ελεύθερων αγορών (ή ό,τι λίγο έχει απομείνει από αυτό σήμερα). 

Οι επίσημες, κρατικές αργίες σημαίνουν λιγότερη ελευθερία κι ευελιξία για τους εργαζόμενους

Οι εργαζόμενοι θα έπρεπε να έχουν την ελευθερία να παίρνουν τις άδειές τους όταν τις χρειάζονται περισσότερο. Οι επίσημες κρατικές αργίες δεν σημαίνουν στην πραγματικότητα περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Σημαίνουν απλώς λιγότερη ευελιξία.

Άρθρο του Patrick Carol, που δημοσιεύτηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2021 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 4'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

Ένα από τα πράγματα που οι άνθρωποι έχουν την τάση να εκτιμούν καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, και ειδικά την περίοδο των Χριστουγέννων, είναι οι επίσημες αργίες. Αυτές οι μέρες άδειας θεωρούνται δεδομένες από πολλούς, και ελάχιστοι άνθρωποι αναλογίζονται ποτέ εάν έχουν κάποια μειονεκτήματα. Αλλά όπως θα σας πει οποιοσδήποτε καλός οικονομολόγος, τα πάντα συνοδεύονται από αμοιβαίες αντισταθμίσεις, και οι διακοπές δεν αποτελούν εξαίρεση. Το θέμα, λοιπόν, είναι να καταλάβουμε πού βρίσκεται το κόστος και ποιος, τελικά, το πληρώνει.

James Bond και κράτος πατερούλης: Μια φιλελεύθερη οπτική

Άρθρο του Peter Anderson, που δημοσιεύτηκε στις 13 Νοεμβρίου 2021 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 3'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. 

Η κυκλοφορία του φιλμ «No Time to Die» σηματοδοτεί το τέλος της καριέρας του Daniel Craig ως James Bond. Από τότε που ανέλαβε αυτόν τον ρόλο το 2006 για το «Casino Royale», οι κριτικοί επιδοκίμασαν την πιο ρεαλιστική αντίληψη των ταινιών του για τον διάσημο κατάσκοπο του Ίαν Φλέμινγκ. 1  Και με τα ξανθά του μαλλιά, ένα κεφάλι στο μέγεθος και το σχήμα μιας σημαδούρας, κι ένα ασορτί ντύσιμο, ο Κρεγκ υπήρξε σίγουρα μια οπτική απόκλιση από τους προκατόχους του. Είναι απόλυτα ταιριαστό λοιπόν, που το φινάλε του στον ρόλο έρχεται μέσα από μια ταινία όπου η πραγματικότητα του αποτυχημένου κεντρικού σχεδιασμού των κυβερνώντων μας και της βίαιης παρεμβατικότητάς τους -που οδηγεί σε μια πιο βίαιη ακόμα παρεμβατικότητα- εκδηλώνονται στο πλήρες μεγαλείο τους.

Από τις ιώσεις ως τις οικονομικές υφέσεις, η μάστιγα είναι το κράτος

Όπως συμβαίνει και με τις οικονομικές πολιτικές για τη «θεραπεία» των υφέσεων, η υγειονομική αντίδραση του κράτους είναι καλή στο να τσακίζει τις αγορές, αλλά δεν εκπληρώνει ποτέ αυτό που υπόσχεται. 

Άρθρο του Mihai Macovei, που δημοσιεύτηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2021. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 5'.

Ο τεράστιος κρατικός παρεμβατισμός μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση δεν απέτρεψε τη Μεγάλη Ύφεση, αλλά στην πραγματικότητα την είχε βαθύνει και παρατείνει, έως ότου η πανδημία covid-19 και τα lockdown του κράτους να οδηγήσουν την οικονομία εκτός ελέγχου το 2020. Ακολούθησαν ακόμα μεγαλύτερα νομισματικά και δημοσιονομικά ερεθίσματα ανάπτυξης, επιδεινώνοντας τις προηγούμενες οικονομικές στρεβλώσεις. Με τον ίδιο τρόπο που οι αντικυκλικές μακροοικονομικές πολιτικές μετέτρεψαν τη χρηματοπιστωτική κρίση σε οικονομική ύφεση, η ανταπόκριση των αρχών στο θέμα της υγείας είναι σίγουρα ικανή στο να τσακίζει τις αγορές, αλλά ποτέ δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται στα υποσχόμενα.  

 

Μια και επικίνδυνη και παράλογη αντίδραση στο υγειονομικό θέμα 

 

Από νωρίς, τα κράτη υιοθέτησαν ένα υπερβολικά φιλόδοξο πρότυπο επίτευξης ανοσίας της αγέλης μέσω σκληρών απαγορευτικών και εμβολιασμού. Το περίφημο σλόγκαν «να ισοπεδώσουμε την καμπύλη» που προώθησε τα lockdowns σαν τη μόνη λύση για να αποφευχθεί η κατάρρευση των υποδομών υγείας, γρήγορα μετατράπηκε σε «lockdown μέχρι να βγει το εμβόλιο». Τα πειστικά επιχειρήματα ότι οι σκληροί εγκλεισμοί δεν οδηγούν σε καλύτερα αποτελέσματα για την υγεία, αλλά περιορίζουν αδικαιολόγητα τις πολιτικές ελευθερίες, δημιουργούν οικονομικό όλεθρο και προκαλούν σοβαρά κοινωνικά και υγειονομικά προβλήματα μακροπρόθεσμα, κατά βάση αγνοήθηκαν. Οι περισσότερες κυβερνήσεις στη Δύση διατήρησαν τους εγκλεισμούς μέχρι τα τέλη της άνοιξης του 2021, όταν η εκστρατεία μαζικού εμβολιασμού ήταν ήδη από καιρό σε εξέλιξη. 

Το «Great Reset» είναι ο δρόμος προς τον σοσιαλισμό, για τον οποίο μας προειδοποίησε ο Mises

 Όπως ακριβώς μας προειδοποίησε ο Μίζες, ο κρατικός παρεμβατισμός πέτυχε εκεί που ο κομμουνισμός απέτυχε, ανατρέποντας με επιτυχία σε όλον τον κόσμο κυβερνήσεις που δεν σεβάστηκαν ποτέ τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα.

Κείμενο του Tho Bishop, δημοσιευμένο στις 30 Σεπτεμβρίου 2021. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 2'.

Μέσα από την τεράστια δυναμική της πνευματικής του παραγωγής, ο Λούντβιχ φον Μίζες καθιερώθηκε ως ένας από τους σημαντικότερους διανοούμενους του εικοστού αιώνα. Το έργο του  Human Action  παραμένει ένα θεμελιώδες κείμενο της αυστριακής σχολής οικονομικών. Η κριτική του, που σκιαγραφεί το ανέφικτο του σοσιαλισμού, δικαιώθηκε με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και παραμένει χωρίς σοβαρή πνευματική αμφισβήτηση μέχρι σήμερα.

Κάτι εξίσου σημαντικό, αλλά που συχνά παραβλέπεται, είναι η βιβλιογραφία του για το οικονομικό σύστημα που συνεχίζει να μαστίζει τον κόσμο σήμερα:

Πώς Facebook & Σία ξεκίνησαν τον ιδεολογικό τους πόλεμο κατά της κοινωνίας

Η εταιρική Αμερική - από το Facebook και τη Google έως την Major League Baseball - έγινε πλούσια δίνοντας στους καταναλωτές αυτό που θέλουν. Τώρα αυτές οι εταιρείες θέλουν να χρησιμοποιήσουν τον πλούτο τους για να συντρίψουν τους ιδεολογικούς τους εχθρούς. Έτσι είναι η ζωή σε μια «μικτή οικονομία». 

Άρθρο του Ryan McMaken, που δημοσιεύτηκε από το Mises Institute στις 4/6/2021. Χρόνος ανάγνωσης 5 λεπτά.

Στην Αμερική, και κατ' επέκταση την Δύση, του 21ου αιώνα, εκατομμύρια πολίτες -ειδικά οι Χριστιανοί και οι κοινωνικά συντηρητικοί- διαπιστώνουν ότι οι πιο σημαντικοί θεσμοί του έθνους φαίνεται να είναι εχθρικοί απέναντί ​​τους.

Αυτοί οι θεσμοί περιλαμβάνουν τα πανεπιστήμια, τα δημόσια σχολεία, τα μέσα ενημέρωσης και τις κυβερνητικές γραφειοκρατίες. Επιπλέον, η  εταιρική  Αμερική υιοθετεί όλο και περισσότερο μια στάση εχθρότητας απέναντι σε ομάδες που θεωρούνται «δεξιές» ή συντηρητικές.

Τα πρόσφατα παραδείγματα είναι πολλά, για να το θέσουμε ήπια.

Τα κράτη παρέλυσαν τις κοινωνίες σε όλο τον πλανήτη. Χρειαζόμαστε επειγόντως μια επανάσταση προς τη σωστή κατεύθυνση

Άρθρο του Thorsten Polleit δημοσιευμένο στις 6 Ιουνίου 2020 για το Mises Institute.Χρόνος ανάγνωσης 6'.

Ο κόσμος μοιάζει να φλέγεται. Πριν από μερικούς μήνες, η οικονομική άνοδος ήταν ακόμα σταθερή, η παραγωγή αυξανόταν και η ανεργία μειωνόταν. Όλα άλλαξαν με την έλευση του κορωνοϊού ή, για να είμαστε ακριβείς: τα πάντα διαλύθηκαν εξαιτίας των πολιτικά υπαγορευμένων lockdown. Ως αντίδραση στην εξάπλωση του ιού, οι κυβερνήσεις σε πολλές χώρες διέταξαν να κλείσουν τα καταστήματα και οι επιχειρήσεις, και οι άνθρωποι να κλειστούν στα σπίτια τους. Το αναπόφευκτο αποτέλεσμα ήταν η σχεδόν πλήρης κατάρρευση του οικονομικού συστήματος. Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι περιήλθαν σε κατάσταση απόλυτης απόγνωσης. Μόνο στην Ινδία 120 εκατομμύρια εργαζόμενοι έχασαν τη δουλειά τους τον Απρίλιο του 2020.

Η οικονομική κατάρρευση έφερε το μη υποστηριζόμενο (από καταθέσεις) νομισματικό σύστημα σε μια κατάσταση εκτός ελέγχου. Οι οφειλέτες δεν μπορούσαν να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους, και οι τράπεζες δεν ήθελαν να μετακυλήσουν χρονικά τα ληξιπρόθεσμα δάνειά τους, πόσο μάλλον να χορηγήσουν νέα κεφάλαια στους προβληματικούς οφειλέτες. Ολόκληρη η πιστωτική πυραμίδα επρόκειτο να καταρρεύσει. Για να αποφευχθεί αυτό, οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τους τράπεζες πόνταραν