Πρωτομαγιά – ακόμα μια αριστερή απάτη!

Τυπικό παράδειγμα του πώς η αριστερή προπαγάνδα κατασκευάζει μύθους και τους πουλάει για ιστορία είναι η σύνδεση του 8ώρου με την απεργία στο Σικάγο το 1886

Άρθρο που δημοσιεύτηκε το 2018 από το marketnews.gr . Χρόνος ανάγνωσης 5'.

Έξι λόγοι που ο σοσιαλισμός («κοινωνισμός») είναι αντικοινωνικός

Ο καπιταλισμός είναι αυτό που συμβαίνει όταν οι φιλήσυχοι άνθρωποι αφήνονται να ζήσουν ελεύθεροι. Με αυτή την έννοια, είναι φυσικός και αυθόρμητος. Ο σοσιαλισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά αλαζονικά σχέδια από νταήδες και ξερόλες, που τα επιβάλλουν υπό την απειλή των όπλων. Είναι αφύσικος, αυθαίρετος και αυταρχικός

Άρθρο του Lawrence Reed, που δημοσιεύτηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2022 από το FEE. Χρόνος ανάγνωσης 7'. Απόδοση στα ελληνικά, Libertarian Corfu - Νίκος Μαρής. 

Ελεύθερες ιδιωτικές πόλεις: η απάντηση στην παγκόσμια τυραννία του αριστερού κρατισμού

Αν και η Αριστερά ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος του κράτους και έχει διαφθείρει τους περισσότερους θεσμούς, υπάρχουν τρόποι να αντισταθούμε

Άρθρο του Titus Gebel, που δημοσιεύτηκε στις 28 Οκτωβρίου 2022 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 12'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. 

Τιμή και δόξα στα κλιματιστικά και στον καπιταλισμό που τα έκανε προσιτά

Αν και όσοι κλίνουν προς την Αριστερά συνήθως κλαίγονται για την αυξανόμενη εισοδηματική ανισότητα, ο ανεξέλεγκτος συναισθηματισμός τους τους τυφλώνει σε σχέση με ό,τι προηγήθηκε της ανισότητας: τις περισσότερες φορές ήταν ο εκδημοκρατισμός της πρόσβασης στα - άλλοτε - είδη πολυτελείας

Άρθρο του John Tamny, που δημοσιεύτηκε στις 2 Αυγούστου 2022 από το Brownstone Institute. Χρόνος ανάγνωσης 4'. 

Γιατί ακούγεται «απίθανο» το να υπάρχουν συνωμοσίες; O Rothbard δίνει την απρόσμενη απάντηση

Ο πιο γρήγορος τρόπος για να απαξιώσετε έναν διανοητικό αντίπαλο είναι να τον κατηγορήσετε ότι είναι «οπαδός θεωριών συνωμοσίας». Τι γίνεται όμως όταν εμφανίζονται πραγματικές συνωμοσίες;

Άρθρο του Michael Rectenwald, που δημοσιεύτηκε στις 20 Απριλίου 2022 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 8'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

Η ανατριχιαστική σιωπή του «πνευματικού κόσμου» για την κορωνο-τυραννία

 Το πρόβλημα είναι βαθύτερο κι από την απλή σιωπή. Τα πάντα γύρω από τα lockdown και τα διατάγματα ήταν κατασκευές των ίδιων των διανοούμενων. Επομένως φέρουν την ευθύνη για όσα ζήσαμε

Άρθρο του Jeffrey Tucker, που δημοσιεύτηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2022 από το Brownstone Institute. Χρόνος ανάγνωσης 10'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

Ένα κομμάτι της συγκλονιστικής δύναμης του δοκιμίου του Noam Chomsky του 1967, The Responsibility of Intellectuals («Η Ευθύνη των Διανοουμένων», New York Review of Books), οφειλόταν στο θάρρος του να κατονομάσει κορυφαίους διανοούμενους που επιστράτευσαν το κύριο χάρισμά τους, στην υπηρεσία μιας διπρόσωπης άρχουσας τάξης και της κοινωνικής καταστροφής που προκάλεσε τότε το  στρατοκρατικό της καθεστώς. 

Δεν πρόκειται να κάνω το ίδιο, αν και πολλοί από εμάς κρατάμε ντοκουμέντα εδώ και δύο χρόνια, που καταγράφουν την στάση των διανοούμενων, οι οποίοι υπήρξαν απολογητές της πιο δραματικής κι εκμεταλλευτικής κατάχρησης εξουσίας που συνέβη στην διάρκεια της ζωή μας, μιας εξουσίας που απείλησε να εκκινήσει έναν νέο μεσαίωνα. Η ώρα να ειπωθούν ονόματα δεν έχει έρθει ακόμα –και ίσως αυτό να μην φανεί απαραίτητο.

Πώς ο νεο-μαρξισμός («πολιτική ορθότητα») εξανάγκασε τον Jordan Peterson σε παραίτηση από το πανεπιστήμιο

Η πανεπιστημιακή κοινότητα όχι μόνο προκάλεσε αυτή την νεομαρξιστική «πολιτιστική επανάσταση», αλλά ήταν και ο πρώτος θεσμός που καταστράφηκε από αυτήν

Άρθρο του Michael Rectenwald, που δημοσιεύτηκε στις 26 Ιανουαρίου 2022 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 4'. Απόδοση στα ελληνικά Νίκος Μαρής.

Η κυριαρχία της πολιτικής ορθότητας (κίνημα ‘’woke’’) έχει επηρεάσει αρνητικά τον δυτικό πολιτισμό. Τα θύματα αυτής της «αφύπνισης» είναι πάρα πολλά για να εντοπιστούν. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η πολιτική ορθότητα φύτρωσε για πρώτη φορά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, από όπου έκανε μεταστάσεις στο ευρύτερο κοινωνικό σώμα. Το πανεπιστήμιο είναι ο άμβωνας του καθεδρικού ναού από τον οποίο οι ιδεολογικές επιταγές της ελίτ ρέουν προς τα κάτω, στο πόπολο.

Ο ξεπεσμός των «προοδευτικών» συντρόφων μου με αφορμή τον κορωνοϊό

Όσοι πιστεύουν ότι ο φόβος τους για ένα μικρόβιο τους δίνει το δικαίωμα να καταστρέψουν την κοινωνία, τα έχουν ανάποδα στο μυαλό τους. Ο φόβος σας (παράλογος ή μη) δεν σας δίνει το δικαίωμα να αφαιρέσετε τα αναφαίρετα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες όλων. Αν θέλετε να ζήσετε μέσα στον φόβο, τότε είστε απολύτως ελεύθεροι να το πράξετε

Άρθρο του David Smith που δημοσιεύτηκε στο Brownstone Institute στις 4 Οκτωβρίου 2021. Χρόνος ανάγνωσης 8'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

The Brothers Johnson - Strawberry letter #23

Ήμουν πάντα προοδευτικός, αριστερός στις πολιτικές μου απόψεις, αφοσιωμένος οπαδός αρχών όπως η ελευθερία, η ελευθερία του λόγου, η ανεκτικότητα, η συμπόνια, και η προσωπική αυτονομία πάνω στο σώμα μου – ένας σκληρός υπερασπιστής του συνθήματος «Δικό μου το σώμα μου, δική μου η επιλογή» (σ.σ. ''My body - My choice'', σύνθημα υπέρ του δικαιώματος της άμβλωσης) 

Πάντα θεωρούσα τους προοδευτικούς φίλους μου ανοιχτόμυαλους, κριτικούς στοχαστές, συμπονετικούς, ανεκτικούς, μορφωμένους και ευρηματικούς ώστε να γνωρίζουν πού να αναζητήσουν εναλλακτική πληροφόρηση, ικανούς να ερμηνεύουν δεδομένα και να διακρίνουν τα γεγονότα από την κραυγαλέα προπαγάνδα, υπερασπιστές της ελευθερίας του λόγου, της ελευθερίας και της σωματικής αυτονομίας —όλα αυτά είναι προφανώς οι θεμελιώδεις αρχές του φιλελευθερισμού. 

Τώρα, κάθε ένα από αυτά τα υποδείγματα έχει καταρρεύσει για μένα. 

Κάθε ένα. 

Τώρα ντρέπομαι να αποκαλώ τον εαυτό μου προοδευτικό.

Πώς η εθνοφοβική αριστερά δαιμονοποιεί την έννοια έθνος ταυτίζοντας τον σωβινισμό με τον εθνικισμό

Το συμπέρασμα είναι προφανές. Η διαγραφή της έννοιας του εθνικισμού από το πολιτικώς ορθό λεξιλόγιο και η αντικατάστασή της από τον πατριωτισμό διαγράφει και τον λόγο ύπαρξης ενός εθνικού κράτους όπως είναι η Ελλάδα

Άρθρο του καθηγητή Πολιτισμικής Κοινωνιολογίας και συγγραφέα Μανουσου Μαραγκουδάκη, που δημοσιεύτηκε από το liberal.gr στις 24/11/2019. Χρόνος ανάγνωσης 3'.

Οι έννοιες δεν έχουν σταθερό νόημα. Αντίθετα, ανταγωνισμοί και συγκρούσεις γύρω από σύμβολα και έννοιες συχνά καταλήγουν σε μετατοπίσεις νοημάτων και διαμορφώσεις νέων συμβολικών τοπίων στη δημόσια σφαίρα. Μία τέτοια μετατόπιση έχει λάβει χώρα και στην έννοια «εθνικισμός». Αυτό που μέχρι και πρόσφατα αποτελούσε σημείο αναφοράς της πολιτικής κοινότητας, σήμερα καταλήγει να σημαίνει εσωστρέφεια, αυταρέσκεια, εχθροπάθεια, και ρατσισμό.

Σίγουρα η άνοδος της αυτοαποκαλούμενης «εθνικιστικής» Χρυσής Αυγής συνέβαλε στην προφανή απαξίωση της έννοιας στην Ελλάδα. Όμως δεν είναι αυτό ο μόνος λόγος, ούτε ο πιο σημαντικός. Ο σημαντικότερος είναι η - κάτω από την πίεση της πολιτισμικής ηγεμονίας της νέας αριστεράς - μετατόπιση της έννοιας του εθνικισμού προς στα «δεξιά» τόσο ώστε να πάρει την θέση της έννοιας «σωβινισμός» και συνάμα, η αντικατάσταση της έννοιας του εθνικισμού με τον «πατριωτισμό».

Η ύπουλη μετάλλαξη της αριστεράς σε πολιτισμικό μαρξισμό

Πολλοί από αυτούς τους νέους αριστερούς δεν χρησιμοποιούν καν τον όρο Αριστερά για να προσδιοριστούν πολιτικά και συχνά απεχθάνονται, ειλικρινά, τον παραδοσιακό μαρξισμό, χωρίς όμως να συνειδητοποιούν ότι είναι η μετεξέλιξή του. Συνήθως στην πολιτική αρένα, θα σας συστηθούν ως «φιλελεύθεροι», «ευρωπαϊστές», «κεντρώοι», ή «εκσυγχρονιστές». Και το πιο ανησυχητικό είναι πως βρίσκονται πια σε όλα τα κόμματα.

Κείμενο του Τηλέμαχου Χορμοβίτη, που δημοσιεύτηκε στην eleytheriagora.gr στις 5/1/2019. Χρόνος ανάγνωσης 2'.

H παλιά παραδοσιακή Αριστερά, η Αριστερά του «πάλης ξεκίνημα - νέοι αγώνες» και του «εργάτες ενωμένοι - ποτέ νικημένοι», αυτό το άλλοτε κραταιό κίνημα που στις μέρες μας δεν μπόρεσε να επωφεληθεί ούτε από την μεγάλη οικονομική κρίση του 2008, ούτε από την αντι-ελιτίστικη εξέγερση των τελευταίων χρόνων, έχει πεθάνει. Την θάψαμε, της κάναμε και το μνημόσυνο, φάγαμε και τα κόλλυβα και ζωή σε λόγου μας. Γι’ αυτό και όσοι φοβούνται ότι η Αριστερά ετοιμάζεται να εγκαθιδρύσει κομμουνιστική δικτατορία δεν είναι μόνο εκτός τόπου και χρόνου, αλλά κινούνται και στα όρια της γραφικότητας.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως ξεμπερδέψαμε, αφού στην θέση της έχει έρθει μια νέα Αριστερά. Σε όλη τη Δύση, οι πιο ξύπνιοι αριστεροί, μετά τις συνεχείς αποτυχίες των προβλέψεών τους για κατάρρευση του καπιταλισμού, εγκατέλειψαν τον οικονομικό μαρξισμό και σε, μεγάλο βαθμό, αποδέχτηκαν το μοντέλο του κρατικοδίαιτου καπιταλισμού ή κορπορατισμού, που κυριαρχεί εδώ και πολλές δεκαετίες. Την ίδια στιγμή όμως, αντικατέστησαν τον οικονομικό με τον πολιτισμικό μαρξισμό και, ακολουθώντας τη συμβουλή του Γκράμσι, κυριάρχησαν στα ΜΜΕ, στον πολιτισμό και στην εκπαίδευση με σκοπό να διαμορφώσουν τις ιδέες της νέας γενιάς.

Πλέον τον ρόλο των «κακών κεφαλαιοκρατών» τον έχει η επάρατος πατριαρχία, το έθνος-κράτος, η λευκή φυλή, η παραδοσιακή οικογένεια ενώ τον ρόλο της «καταπιεσμένης εργατικής τάξης» τον έχουν οι κάθε λογής μειονότητες, υπαρκτές αλλά και ανύπαρκτες ανάλογα με την πληθυσμιακή αυτοδιάγνωση αμέτρητων «καταπιεσμένων» ομάδων.

Όσο για την «δικτατορία του προλεταριάτου», την έχει αντικαταστήσει ο «πολιτικά ορθός» παράδεισος των …καλών αισθημάτων και των θετικών σκέψεων, όπου όμως εύκολα μπορείς να δεις την ζωή σου να καταστρέφεται αν υποστηρίξεις την λάθος ιδέα ή ξεστομίσεις την λάθος λέξη. Βλέπετε, και το αφήγημα της νέας Αριστεράς είναι το ίδιο μανιχαϊστικό και αυταρχικό με αυτό της παλιάς. Αξιοσημείωτο επίσης είναι πως αυτός ο «προοδευτισμός» νέου τύπου σιχαίνεται την εργατική τάξη, που αποδείχτηκε πολύ συντηρητική κοινωνικά για τα γούστα του και βασίζει τη δύναμη του στα μορφωμένα και εύπορα μεσαία στρώματα.

Δυστυχώς, η νέα Αριστερά της «πολιτικά ορθής» λογοκρισίας, των 63 φύλων, του #MeToo και του «Refugees Welcome» (φιλανθρωπίες με τα λεφτά των άλλων μέσω κοινωνικού κράτους), έχει κατορθώσει, ελέγχοντας την ίδια την γλώσσα μας, να υπονομεύσει τους πυλώνες του Δυτικού πολιτισμού, πολύ πιο αποτελεσματικά, από τους ιδεολογικούς πρόγονούς της.

Στην πραγματικότητα, το νέο αυτό ιδεολογικό ρεύμα είναι πολύ πιο ύπουλο και γι’ αυτό πολύ πιο επικίνδυνο από την παλιά Αριστερά. Έχοντας υιοθετήσει τις βασικές αρχές του καπιταλιστικού συστήματος, μπορεί να αποφύγει την άμεση οικονομική κατάρρευση, που θα έφερνε η εφαρμογή των μαρξιστικών οικονομικών, και έτσι έχει το χρόνο να προωθήσει την πολιτισμική ατζέντα του και να ελέγξει τον τρόπο που σκέφτεται η κοινωνία. Επιπλέον, πολλοί από αυτούς τους νέους αριστερούς δεν χρησιμοποιούν καν τον όρο Αριστερά για να προσδιοριστούν πολιτικά και συχνά απεχθάνονται, ειλικρινά, τον παραδοσιακό μαρξισμό, χωρίς όμως να συνειδητοποιούν ότι είναι η μετεξέλιξή του. Συνήθως στην πολιτική αρένα, θα σας συστηθούν ως «φιλελεύθεροι», «ευρωπαϊστές», «κεντρώοι» ή «εκσυγχρονιστές». Και το πιο ανησυχητικό είναι πως βρίσκονται πια σε όλα τα κόμματα.

Στις χώρες της Δύσης, ήδη διαφαίνεται η αντίδραση αλλά εδώ στην Ελλάδα, ακόμη και να ξεφορτωθούμε τον ΣΥΡΙΖΑ, η νέα Αριστερά έχει καταλάβει καίριες θέσεις στο, δήθεν δεξιό, κόμμα της «Νέας Δημοκρατίας» και ετοιμάζεται να συνεχίσει το έργο της νυν κυβέρνησης : «ενσωμάτωση» μεταναστών μέσω φορολογικής αφαίμαξης των κοινωνιών υποδοχής, η «πατρίδα μας η Ευρώπη» και «πολιτικά ορθός» δικαιωματισμός. Καλά μας ξεμπερδέματα!

***

Η υποκριτική συμπόνια της Αριστεράς για τους φτωχούς

 Για να παραμείνει ο σωτήρας των φτωχών στην εξουσία, οι φτωχοί θα πρέπει να παραμείνουν φτωχοί, και εκείνος θα καταφέρει να αποφύγει κάθε μομφή, επειδή η ανησυχία του για τους φτωχούς φαίνεται αρκετά γνήσια, ώστε να κάνει τον λαό να τον στηρίζει.

Άρθρο του Gerardo Garibay Camarena, που δημοσιεύτηκε στο Mises Institute στις 7/1/2020. Χρόνος ανάγνωσης 3'.

Ο διαβόητος Hugo Chavez της Βενεζουέλας, ο Jeremy Corbyn του Ηνωμένου Βασιλείου, ο Bernie Sanders των ΗΠΑ, όλοι διακηρύσσουν την ακλόνητη δέσμευσή τους να βοηθήσουν τους «φτωχούς» αυξάνοντας τον κρατικό παρεμβατισμό, για να βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσής τους, και για να καταπολεμήσουν τις αδικίες της ανισότητας και του καπιταλισμού. Σύμφωνα με το μήνυμα που εκπέμπουν, οι φτωχοί άνθρωποι είναι αγνοί και μονίμως αβοήθητοι, τα καταδικασμένα θύματα ενός βάναυσου και σάπιου συστήματος που τους βυθίζει σε μια κατάσταση διαρκούς μειονεξίας, μια σκληρή μοίρα από την οποία μόνο ο σοφός [κατονομάστε εδώ τον αγαπημένο σας πολιτικό] μπορεί να τους σώσει.

Φυσικά, θα μπορούσατε να ερμηνεύσετε αυτό το αφήγημα αποδίδοντάς το, ως επί το πλείστον, σε έναν σκέτο εκλογικό κυνισμό. Το γνωστό αφήγημα περί του ατυχούς και ευγενούς θύματος, που καταπιέζεται από τον κακό καπιταλιστή, έχει αναμφισβήτητα οφέλη για τον πολιτικό που μεταμφιέζεται ως ο θαρραλέος ιππότης μέσα στην λαμπερή πανοπλία του, που θα αμφισβητήσει τους κακοποιούς πλούσιους, για να σώσει το κορίτσι που βρίσκεται σε κίνδυνο και να ανακουφίσει τα δεινά της. Ωστόσο, εάν όλο αυτό το αφήγημα είναι απλώς μια επίφαση, τότε είναι μια μάλλον βαριά θεατρική μάσκα για να την φοράει κανείς όλη την ημέρα, κατά τη διάρκεια των μακρών ετών μιας πολιτικής καριέρας. Και όλα αυτά σε ένα επάγγελμα όπου όλοι, από τους ανοιχτά αντιπάλους στην πολιτική, έως τους υποτιθέμενους συμμάχους μέσα στο κόμμα τους, είναι πάντα έτοιμοι να  επιτεθούν με το πρώτο σημάδι αδυναμίας.

Πώς η Αριστερά χρησιμοποιεί τις «κρίσεις δημόσιας υγείας» για να πετύχει αυτό που θέλει

Η «κρίση της δημόσιας υγείας» είναι ουσιαστικά μια αριστερή φράση-κλισέ, όπως αντικατοπτρίζεται από το γεγονός ότι οι λύσεις που προσφέρονται για τα εν λόγω κοινωνικά δεινά είναι σχεδόν πάντα κάποιο είδος κρατικής ρύθμισης ή κάποιου συστήματος αναδιανομής εισοδημάτων που επιβάλλεται στον πληθυσμό. 

Άρθρο του Ryan McMaken, που δημοσιεύτηκε στις 9/7/2020 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 5 λεπτά.

Αφού επέμεναν για εβδομάδες ότι η έξοδος από το σπίτι ή οι συγκεντρώσεις σε ομάδες οποιουδήποτε μεγέθους αποτελούσαν «ανεύθυνη» συμπεριφορά και «χαστούκι στο πρόσωπο» του ιατρικού προσωπικού, οι γιατροί και νοσηλευτές άλλαξαν εντελώς τη γνώμη τους. Η άποψη υπέρ των απαγορεύσεων των συγκεντρώσεων εφαρμόστηκε ειδικά σε όσους διαμαρτυρήθηκαν για τα διατάγματα παραμονής στο σπίτι. «Ντροπή σας!» ήταν η γενική στάση πολλών γιατρών που αντιτάχθηκαν στις διαμαρτυρίες. «Πώς τολμάτε να μην ακολουθείτε τα διατάγματα της επιστήμης!» Αλλά, όταν ξέσπασαν οι διαμαρτυρίες και οι ταραχές μετά τη δολοφονία του George Floyd από αστυνομικούς της Μινεάπολης, πολλοί γιατροί, νοσοκόμες, ειδικοί και ακτιβιστές άλλαξαν εντελώς το τροπάρι τους. Αυτές οι  διαμαρτυρίες, μας διαβεβαίωσαν οι γιατροί και οι νοσοκόμες, ήταν εντάξει.

Η ανακολουθία αυτής της στάσης ήταν προφανής, φυσικά. Σαφέστατα, δεν υπήρχε επιστημονική διαφορά μεταξύ μιας συγκέντρωσης που είχε σχεδιαστεί για τη διαμαρτυρία ενάντια στο υποχρεωτικό κλείσιμο των επιχειρήσεων, και μιας διαμαρτυρίας με πρόσχημα το ρατσισμό. Πολλοί υποψιάστηκαν (δικαιολογημένα) ότι η μόνη σχετική διαφορά μεταξύ των δύο ήταν ότι οι αντιρατσιστικές διαμαρτυρίες συνέβαινε να ευθυγραμμίζονται με τις αριστερόστροφες απόψεις των εν λόγω  γιατρών και νοσοκόμων . Ξαφνικά, η ξινή ηθικολογία και το ύψωμα του δακτύλου των νοσοκόμων εξαφανίστηκε, κι αντικαταστάθηκε από τον ενθουσιασμό για τις δημόσιες συγκεντρώσεις.

Αλλά τότε, οι υποστηρικτές των νέων διαδηλώσεων βρήκαν έναν τρόπο να απλώσουν ένα επιστημονικοφανές επίχρισμα πάνω στον προφανώς πολιτικό χαρακτήρα και την ασυνέπεια των απόψεων που εξέφρασαν ομάδες όπως οι « Εργαζόμενοι για τη Κοινωνική Δικαιοσύνη στον τομέα της Υγείας »:

Οι Αριστεροί κατανοούν ότι η φορολογία είναι κλοπή. Γι’ αυτό την υποστηρίζουν.

 

Άρθρο του Peter St. Onge δημοσιεμένο στο Mises Institute στις 16/4/2020. Χρόνος Ανάγνωσης: 2 λεπτά

 

Στις 18 Μαρτίου, ο Joe Wiesenthal του ''Bloomberg Markets'' είχε καλεσμένη την [σ.σ. εικονιζόμενη] οικονομολόγο της Σύγχρονης Νομισματικής Θεωρίας (MMT) Stephanie Kelton στην εκπομπή του. Εάν δεν είστε εξοικειωμένοι με την MMT, συνοπτικά οι οπαδοί της πιστεύουν ότι οι κυβερνήσεις πρέπει να εκτυπώνουν περισσότερα χρήματα, επειδή τα ελλείμματα δεν είναι κάτι τόσο τρομερό. Σε ένα σημείο της εκπομπής, ο Wiesenthal ρώτησε: «Εάν δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για τα ελλείμματα, τότε γιατί να έχουμε φόρους;» Η απάντηση της Kelton ήταν αποκαλυπτική.

.Λοιπόν, η διαχρονική δικαιολογία για τους φόρους είναι, παραφράζοντας τον Oliver Wendell Holmes, πως αποτελούν «το τίμημα του να ζούμε σε μια πολιτισμένη κοινωνία». Οι σκεπτικιστές επισημαίνουν ότι, ιστορικά οι κοινωνίες με πολύ χαμηλούς φόρους ήταν συχνά πολύ πιο πολιτισμένες – αναλογιστείτε την Ολλανδική Χρυσή Εποχή , την Ισλαμική Χρυσή Εποχή , τη Βικτωριανή Αγγλία , την απαξιωτικά αποκαλούμενη «Επιχρυσωμένη Εποχή» στην ιστορία της Αμερικής - εκείνη η χρυσή εποχή των τριάντα ετών όταν εφευρέθηκαν σχεδόν όλα τα χρήσιμα πράγματα που έχουμε σήμερα . Ωστόσο, κατά τη διάρκεια εκείνης της τελευταίας περιόδου, οι εισπράξεις της κεντρικής κυβέρνησης ήταν το 1/5 όσων είναι σήμερα .

Γιατί τόσος πολιτισμός; Γιατί πολλά απ’ όσα κάνουν τα κράτη στις μέρες μας γίνονταν τότε μέσω φιλανθρωπικών δράσεων ή επιχειρήσεων που ανταγωνίζονταν μεταξύ τους για τα δολάρια των καταναλωτών, αντί να αρπάζουν τα έσοδά τους μέσω των φόρων. Όταν οι γιατροί, οι πυροσβέστες, και τα σχολεία είναι υποχρεωμένα να ικανοποιούν τους πελάτες, τα πράγματα εκπολιτίζονται. Και πάλι, ακόμα κι εάν αποδεχτούμε ένα «κράτος-νυχτοφύλακα» για, λ.χ., την εθνική άμυνα, ή για την μισθοδοσία των δικαστών, το πράγμα γίνεται επικίνδυνο εάν το κράτος μπορεί απλά να τυπώνει νέο χρήμα για να πληρώνει αυτόν το εκπολιτισμό.

Η απάντηση της Kelton; Οι φόροι θα εξακολουθούσαν να είναι απαραίτητοι, γιατί μας φτωχαίνουν (!) Και γιατί μπορούν να τιμωρήσουν τους ανθρώπους που δεν συμπαθεί.

Συγκεκριμένα, στην Kelton αρέσει το ότι οι φόροι «αφαιρούν τα δολάρια από τα χέρια μας, οπότε δεν μπορούμε να τα ξοδεύουμε», αφήνοντας περισσότερη αγοραστική δύναμη στο κράτος. Έτσι, οι φόροι κάνουν τους ανθρώπους φτωχούς, και αυτό είναι κάτι θετικό για την ίδια, πιθανώς επειδή πιστεύει ότι τα κράτη είναι πραγματικά πολύ καλά στο να βγάζουν τους ανθρώπους από τη φτώχεια. Όποιος έχει περάσει κάποιον χρόνο στα γκέτο των πόλεων της Αμερικής, όπου τα κρατικά χρήματα των επιδομάτων είναι σχεδόν τα μόνα χρήματα που κυκλοφορούν, μπορεί να διαφωνήσει.

Α, και δεν είναι μόνο το ότι το κράτος υποτίθεται ότι ξοδεύει τα χρήματά μας πιο σοφά από ό,τι θα μπορούσαμε να το κάνουμε εμείς. Η Kelton προσθέτει δύο δευτερεύοντες λόγους που λατρεύει τους φόρους: για να τιμωρήσει συγκεκριμένους ανθρώπους αναδιανέμοντας τα χρήματά τους, και για να τιμωρήσει τους ανθρώπους που κάνουν πράγματα που δεν της αρέσουν. Όπως το να μην αγοράζουν συσκευές εξοικονόμησης ενέργειας (ναι, πραγματικά το είπε). Με άλλα λόγια εδώ έχουμε την κοινωνική μηχανική, με το καρότο για τους φίλους σας, και το μαστίγιο για τους όχι-και-τόσο-φίλους σας.

Θα πρέπει να προσθέσω ότι οι φιλελεύθεροι συμφωνούν απολύτως με την Kelton εδώ - οι φόροι έχουν νόημα πράγματι για να διευρύνουν την φτώχεια, και για να τιμωρούν τους ανθρώπους που δεν σας αρέσουν. Γι 'αυτό οι φιλελεύθεροι, όντες καλοί και γενναιόδωροι, αντιτίθενται στους φόρους.

Εν τω μεταξύ, είναι καλό να ξέρουμε πως όλοι συμφωνούμε στο ότι οι φόροι δεν έχουν καμία σχέση με τον πολιτισμό.  Έχουν να κάνουν με την καταστροφή, και με ένα είδος μεροληπτικής τιμωρίας.

***

Οι ιώσεις του μυαλού που δημιουργούν πολεμιστές της «κοινωνικής» δικαιοσύνης

Στο βιβλίο The Parasitic Mind οι διαβόητοι «πολεμιστές της κοινωνικής δικαιοσύνης» (Social Justice Warriors) θα βρουν τον μάστορά τους στο πρόσωπο του Gad Saad, και οι αναγνώστες θα επωφεληθούν από τις πολλές, ερεθιστικές για τη σκέψη, ιδέες του.

The Parasitic Mind: How Infectious Ideas Are Killing Common Sense (Τα παράσιτα του νου: Πώς οι μολυσματικές ιδέες σκοτώνουν την κοινή λογική), του Gad Saad. Εκδόσεις Regnery, 2020. 240 σελίδες. Άρθρο-βιβλιοπαρουσίαση του David Gordon για το Mises Institute.

Ο Gaad Saad, ψυχολόγος που ειδικεύεται στην εφαρμογή της εξελικτικής βιολογίας για τη μελέτη της συμπεριφοράς των καταναλωτών, έγραψε ένα βιβλίο μεγάλης αξίας και, επιπλέον, ένα βιβλίο που απαιτεί μεγάλο θάρρος να γραφεί. Το βιβλίο είναι γεμάτο με ενδιαφέρουσες ιδέες, και εδώ έχω τον χώρο για να αναφέρω μόνο μερικές απ’ αυτές.