Πώς σε ληστεύει ο κρατισμός χωρίς να το καταλαβαίνεις

Οι κυβερνήσεις γνωρίζουν τα αρνητικά αποτελέσματα των υπερβολικών κρατικών δαπανών, του υψηλού δημόσιου χρέους που χρηματοδοτείται από την εκτύπωση χρήματος, και την επιβολή των εμπορικών φραγμών, οπότε γιατί να εφαρμόζουν αυτές τις πολιτικές; Επειδή το κράτος είναι ο πρώτος επωφελούμενος από τον πληθωρισμό.

Άρθρο του Daniele Lacalle,που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του στις 12 Φεβρουαρίου 2023. Χρόνος ανάγνωσης 4'. Απόδοση στα ελληνικά, Libertarian Corfu - Νίκος Μαρής. 

Ο άγνωστος ρόλος της Γερμανίας στο μονοπώλιο της BioNTech/Pfizer

Το σκεύασμα που έγινε γνωστό με την επωνυμία «Pfizer» είναι στην πραγματικότητα προϊόν της νεοφυούς γερμανικής εταιρείας BionTech, που επιδοτείτο από την κυβέρνηση της Μέρκελ για 15 χρόνια και που μέχρι το 2020 είχε ζημίες, καθώς δεν είχε παρουσιάσει ούτε ένα προϊόν στην αγορά. Ωστόσο, χάρη στην συμφωνία με την -πρώην υπουργό άμυνας της Γερμανίας- Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν της Ε.Ε. , η εταιρεία απογειώθηκε, αποφέροντας 3 δις σε φόρους στο γερμανικό κράτος και αντιπροσωπεύοντας το 1/5 της αύξησης του ΑΕΠ της χώρας για το 2021. Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι η BionTech ζήτησε επίσημη άδεια για την ανάπτυξη του σκευάσματος τον Φεβρουάριο του 2020, δηλαδή πριν καν κηρύξει πανδημία ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας

Άρθρο του Robert Kogon, που δημοσιεύτηκε στις 15/11/2021 από το Brownstone Institute. Χρόνος ανάγνωσης 7'.

Λουκετοθεραπευτές και καλλιεργητές λεφτόδεντρων, ταυτόχρονα: η πεφωτισμένη δεσποτεία του 2020-22

Η αλήθεια είναι ότι δεν σας αξίζει καμία λύπηση για ό,τι περνάτε και για τα πολύ χειρότερα που θα ακολουθήσουν. Πήρατε ακριβώς αυτό που αξίζατε. Η ηλιθιoτητα κοστίζει κύριοι, όπως κοστίζει και η τυφλή υπακοή σε απατεώνες. Αλίμονο σε όλους εμάς που μας πήρατε στον λαιμό σας με την υστερία σας

Ανάρτηση της αναρχοφιλελεύθερης σελίδας του facebook «Οι δούλοι», που δημοσιεύτηκε στις 13 Νοεμβρίου 2022. Χρόνος ανάγνωσης 2'. 

Ο κακός και ο καλός εθνικισμός που αναδύθηκαν από τα λοκντάουν

Οι πολίτες θα χρησιμοποιήσουν τα υπολείμματα της δημοκρατίας που απέμειναν, για να επιφέρουν αλλαγές. Εάν κάποιες ελίτ ανησυχούν γι' αυτό, θα έπρεπε να το είχαν σκεφτεί καλύτερα, πριν κλείσουν τους ανθρώπους στα σπίτια τους και καταστρέψουν τα μέσα βιοπορισμού τους, στο όνομα της συμμόρφωσης με την επιστήμη

Άρθρο του Jeffrey Tucker, που δημοσιεύτηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2022 από το Brownstone Institute. Χρόνος ανάγνωσης 7'. 

Η «μεγάλη επανεκκίνηση» στα τρόφιμα σημαίνει πείνα για την ανθρωπότητα

Καθώς η «απανθρακοποίηση της γεωργίας» γίνεται το σύνθημα, οι ισχυρές πολυεθνικές αγροχημικές εταιρείες υιοθετούν την ατζέντα του ΟΗΕ για το 2030. Οι ενέργειές τους θα οδηγήσουν σε εκτεταμένη πείνα

Άρθρο της Birsen Filip, που δημοσιεύτηκε στις 5 Νοεμβρίου 2022 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 7'.

Οι περιβαλλοντικές και πολιτικές ελίτ καταστρέφουν την παραγωγή τροφίμων για χάρη «κλιματικών» στόχων

Επιδιώκοντας την μείωση του CO2 όπως ο Captain Ahab κυνηγούσε τον Moby Dick, οι δυτικές ελίτ καταστρέφουν μεγάλο μέρος της αγροτικής επάρκειας του κόσμου

Άρθρο της Jovana Dikovic, που δημοσιεύτηκε στις 3 Οκτωβρίου 2022 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 6'. Απόδοση στα ελληνικά, Libertarian Corfu - Νίκος Μαρής. 

Η ενεργειακή κρίση της Ευρώπης προκλήθηκε από τον πολιτικό παρεμβατισμό της

Οι ευρωπαϊκές τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας δεν ακρίβυναν τυχαία, αλλά εκ προμελέτης. Η εκθετική αύξηση των επιδοτήσεων, το πολιτικά ρυθμιζόμενο κόστος και οι τιμές των δικαιωμάτων εκπομπών CO2 αποτελούν πολιτικές αποφάσεις

Άρθρο του Danielle Lacalle, που δημοσιεύτηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2022 στην προσωπική ιστοσελίδα του. Χρόνος ανάγνωσης 7'. Απόδοση στα ελληνικά, Libertarian Corfu - Νίκος Μαρής. 

Τροφή ή θέρμανση; Οι Ευρωπαίοι αντιμετωπίζουν ήδη αδιανόητα διλήμματα

Οι ευρωπαϊκές ελίτ που επέβαλαν τους καταστροφικούς περιορισμούς για τον Covid-19, όπως και το καθεστώς της «πράσινης ενέργειας» και των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, βλέπουν τώρα απαθείς τα αποτελέσματα των πολιτικών τους να τσακίζουν το βιοτικό επίπεδο των δύσμοιρων υπηκόων τους

Άρθρο του Claudio Grass, που δημοσιεύτηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2022 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 5'. 

Απόρρητο έγγραφο: οι DemocRats σκηνοθέτησαν τον πόλεμο στην Ουκρανία για να πλήξουν Γερμανία, Ρωσία και Ευρώπη

Με ημερομηνία 25 Ιανουαρίου 2022, το έγγραφο συνιστά την κλιμάκωση των εντάσεων με τη Ρωσία, ώστε αυτή να προκληθεί να επιτεθεί στην Ουκρανία. Στόχος της επιχείρησης δεν είναι απλώς η αποδυνάμωση της Ρωσίας αλλά η καταστροφή της Γερμανίας

Ανάρτηση του αρθρογράφου στο Mises Institute, καθηγητή και συγγραφέα Michael Rectenwald την 24η Σεπτεμβρίου 2022 στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook. Χρόνος ανάγνωσης 7'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. 

Το προβληματικό ευρώ και η απάτη της δραχμής

Το κόστος των ελληνικών επιχειρήσεων και η ανταγωνιστικότητα της χώρας δεν θα βελτιώνονταν με την αντικατάσταση του νομίσματος από ένα πληθωριστικό σκουπίδι

Άρθρο του αναρχοκαπιταλιστή Grotesque Thorn, που δημοσιεύτηκε στις 25 Ιουλίου 2015, στο ancap.gr . Χρόνος ανάγνωσης 4'. 

Οι ψευτο-οικολόγοι της Ευρώπης την κατέστησαν ενεργειακά αιχμάλωτη

Η Ευρώπη θέλει φθηνή και άφθονη ενέργεια, αλλά οι πολιτικοί δαιμονοποιούν την πυρηνική ενέργεια, το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο. Όλες οι κρατικοπαρεμβατικές προτάσεις που προωθούνται συνεπάγονται υψηλότερο κόστος για τους πολύπαθους καταναλωτές

 

Άρθρο του Daniele Lacalle, που δημοσιεύτηκε στις 30 Μαρτίου 2022 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 5'. Απόδοση στα ελληνικά, Θεόδωρος Μίχας - Νίκος Μαρής. 

Με τις τρέχουσες παρεμβατικές πολιτικές, η Ευρώπη δεν πρόκειται να πετύχει μια ανταγωνιστική ενεργειακή μετάβαση. Η Ευρώπη εξαρτάται από το ρωσικό φυσικό αέριο όχι εξαιτίας κάποιας σύμπτωσης, αλλά εξαιτίας μιας αλληλουχίας λανθασμένων πολιτικών: απαγόρευση της πυρηνικής ενέργειας στη Γερμανία, απαγόρευση της ανάπτυξης εγχώριων πόρων φυσικού αερίου σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, που προστέθηκαν πάνω σε μια μαζική και δαπανηρή εξάπλωση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, χωρίς να έχει δημιουργηθεί ένα αξιόπιστο εφεδρικό σύστημα.

Η κληρονομιά της Μέρκελ: μια βραδυφλεγής βόμβα για την Ελλάδα και την ΕΕ

Από την οικονομική και την περιβαλλοντική της πολιτική, έως την διαχείριση του μεταναστευτικού και της ελληνικής κρίσης χρέους, η υπερεκτιμημένη καγκελάριος Μέρκελ υπήρξε στην πραγματικότητα βλαπτική  για τη χώρα της και για ολόκληρη την ΕΕ, ειδικά μακροπρόθεσμα. 

Άρθρο του Antony Mueller που δημοσιεύτηκε στις 14/1/2019. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 5'.

Chambawamba - Timebomb

Η καγκελαρία της Άνγκελα Μέρκελ τελειώνει. Είναι καιρός μια για αξιολόγηση. Η Μέρκελ κυβερνά τη Γερμανία από το 2005. Μετά τις εκλογές τον Σεπτέμβριο του 2017 ξεκίνησε την τέταρτη θητεία της, ωστόσο τον Οκτώβριο του 2018 παραιτήθηκε από την προεδρία του πολιτικού της κόμματος, του CDU (Χριστιανοδημοκρατική Ένωση). Ανέφερε ότι μπορεί να παραιτηθεί και από την καγκελαρία και να κάνει χώρο για κάποιον διάδοχο. Εν τω μεταξύ, η Μέρκελ είχε μια πολύ ευνοϊκή μεταχείριση από τα μέσα ενημέρωσης, καθώς ήταν η πρώτη γυναίκα καγκελάριος της Γερμανίας, και κέρδισε μια επιπλέον συμπάθεια επειδή μεγάλωσε στο ανατολικό τμήμα της χώρας όταν ήταν υπό σοβιετική κυριαρχία και υπό σοσιαλιστική οικονομία. Αλλά η κληρονομιά της είναι ανάμεικτη. Επιφανειακά, τα επιτεύγματά της φαίνονται εντυπωσιακά. Ωστόσο, μια πιο προσεκτική ματιά πίσω από τις επιδόσεις της γερμανικής οικονομίας αποκαλύπτει ότι διέπρεψε στην τέχνη της εξαπάτησης. 

Kαθώς η εποχή Μέρκελ φτάνει στο τέλος της, η Ευρώπη αντιμετωπίζει μια εύθραυστη οικονομία

 Η κατάρρευση του ευρώ, κι όχι η αύξηση των τιμών του φυσικού αερίου και η συμφόρηση (bottleneck) της παραγωγής, είναι η πιο πιθανή αιτία για τον συνεχιζόμενο υψηλό πληθωρισμό του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή στην Ευρώπη μετά την εποχή της Μέρκελ.

Άρθρο του Brendan Brown, που δημοσιεύτηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2021. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 5'.

Καθώς η Άνγκελα Μέρκελ προετοιμάζει την έξοδό της από την καγκελαρία στο Βερολίνο, ένας ψεύτικος συναγερμός ηχεί στην Ευρώπη σχετικά με τον επικείμενο κίνδυνο «στασιμοπληθωρισμού». Αυτό το φαινόμενο, όπως και οι δράκοι, ανήκει στη μυθολογία και όχι σε πραγματικές ιστορικές ή σύγχρονες συνθήκες. 

Ο θόρυβος αυτός θα εμποδίσει να ακουστεί κάθε συναγερμός για τον πραγματικό κίνδυνο νομισματικού κατακλυσμού στην Ευρώπη μετά τη Μέρκελ -μια κρίση χρέους της Γαλλίας και της Ιταλίας, με κορύφωσή τους την κατάρρευση του ευρώ. 

Η σοσιαλιστική ΕΕ πετάει από τη χαρά της: O Biden προωθεί έναν παγκόσμιο κατώτατο φορολογικό συντελεστή.

Για τουλάχιστον μια δεκαετία, οι πολιτικοί της ΕΕ παραπονούνταν ανοιχτά ότι ο φορολογικός ανταγωνισμός αποτελεί «απειλή για την Ευρωπαϊκή Ένωση». Τα δυτικά κράτη δεν θέλουν να αντιμετωπίζουν μικρότερα, φτωχότερα κράτη, που μπορούν να προσφέρουν χαμηλότερους φόρους σε εργοδότες, επενδυτές και παραγωγούς.Τώρα, μετά την αντικατάσταση του Τραμπ από τον Μπάιντεν, οι ΗΠΑ συμμετέχουν σε αυτήν την προσπάθεια, ώστε να αναγκάσουν τις μικρότερες φτωχότερες χώρες να αυξήσουν τους φορολογικούς συντελεστές τους.

Άρθρο του Ryan McMaken, που δημοσιεύτηκε στις 6 Απριλίου 2021 από το Mises Institute. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης, 4'.

 Ήταν από καιρό το όνειρο των κεντρικών σχεδιαστών και των φίλων του παρεμβατισμού να καθιερώσουν έναν παγκόσμιο, ομοιόμορφο φορολογικό συντελεστή για όλες τις χώρες. Αυτοί οι υπέρμαχοι της πολιτικής παγκοσμιοποίησης γνωρίζουν ότι, όσο τα κυρίαρχα κράτη έχουν τη δυνατότητα να καθορίζουν ελεύθερα τους δικούς τους φορολογικούς συντελεστές, ορισμένα από αυτά μπαίνουν στον πειρασμό να συμμετάσχουν στον «φορολογικό ανταγωνισμό» προκειμένου να προσελκύσουν κεφάλαια. Όταν συμβαίνει αυτό, οι «φορολογικοί παράδεισοι» επιτρέπουν σε εταιρείες και ιδιώτες να «ψωνίζουν από διάφορα μαγαζιά», όσον αφορά το πού να τοποθετήσουν τον παραγωγικό τους πλούτο.

Γιατί οι ευρωκράτες συνεχίζουν να πολεμούν το Brexit

 Το να είναι μια χώρα μέλος της ΕΕ είναι ένα δόλωμα για κράτη που τους πούλησαν την ιδιότητα του μέλους σαν μια ευκαιρία να συμμετάσχουν σε μια ζώνη ελεύθερου εμπορίου και σε μια πιο συνεργατική ήπειρο

Άρθρο του Brice M. Vanhalen, που δημοσιεύτηκε στις 09/07/2020 από το Mises Institute. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 4'.

Το δημοψήφισμα του 2016 για το Brexit ήταν το αποκορύφωμα μιας συζήτησης που διάρκεσε για χρόνια. Ενώ η παράταξη υπέρ της Εξόδου προώθησε μια ρητορική που στόχευε την ΕΕ ως μια δεσποτική και χωρίς νομιμοποίηση οντότητα που απειλεί την ελευθερία όλων των βρετανών πολιτών, τα θεσμικά όργανα της ΕΕ μαζί με τους πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης που υποστήριζαν την Παραμονή στην ΕΕ, αγνόησαν τις περισσότερες από τις ανησυχίες που έθεσε η παράταξη του Brexit εστιάζοντας σε εκείνα τα τμήματα της ρητορικής που θα μπορούσαν εύκολα να χαρακτηριστούν σαν «ξενοφοβικά» ή «αντιευρωπαϊκά». Ήταν δύσκολο να κάνουν μια εποικοδομητική συζήτηση σχετικά με τα κίνητρα των πολιτών που υποστήριξαν την επιλογή της Εξόδου. Παρ’ όλα αυτά, ακούγοντας όσα είπε η παράταξη υπέρ της Παραμονής, φάνηκε ότι πίσω από το Brexit υπάρχει ένα σύμπλεγμα διαπλεκόμενων ζητημάτων σχετικά με το τι έχει καταλήξει να είναι η ΕΕ και ποιες προοπτικές προτείνει η ΕΕ για το μέλλον.

Οι εμβολιασμοί της ΕΕ υπήρξαν εξίσου «επιτυχημένοι» με τα lockdown της

Φαίνεται ότι η χρήση της «πολιτικής των εμβολίων» για την εξασφάλιση της αρμονίας και της ενότητας μεταξύ όλων των μελών της ΕΕ δεν στέφθηκε με εκτυφλωτική επιτυχία. 

Άρθρο του Ryan McMaken, που δημοσιεύτηκε στις 30 Μαρτίου 2021 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 4'.

Για πολλούς μήνες, οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατέστησαν σαφές ότι θεωρούν τη διανομή και τη χορήγηση των εμβολίων για τον Covid-19 ως την προτεραιότητα της δημόσιας πολιτικής. Ό,τι κι αν πιστεύει κανείς για τα εμβόλια, το γεγονός παραμένει ότι τα ευρωπαϊκά καθεστώτα πιστεύουν ότι είναι υπέροχα, και θέλουν όσο το δυνατόν συντομότερα να δουν όσο το δυνατόν περισσότερα εμβολιασμένα μπράτσα. 

Σύμφωνα τα δικά τους πρότυπα, ωστόσο, οι προσπάθειες αυτών των κυβερνήσεων για μεγιστοποίηση της χρήσης του καθεστώτος δεν πηγαίνουν πολύ καλά. Πράγματι, η εξάπλωση των εμβολιασμών από την ΕΕ χαρακτηρίζεται πλέον κατά κόρον ως «καταστροφική». 

Οι συνολικές δόσεις εμβολίων που έχουν χορηγηθεί στην ΕΕ παραμένουν πολύ πίσω από αυτές του Ισραήλ, των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου, ακόμη και της Χιλής. Εν τω μεταξύ, οι χώρες-μέλη διαφωνούν για τους ελέγχους στα εξαγόμενα εμβόλια, και άλλες χώρες-μέλη διαμαρτύρονται ότι δεν παίρνουν αρκετές δόσεις. 

Στο επίκεντρο της διαμάχης είναι το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει

Πώς το ευρώ επιμήκυνε το αυτοκτονικό lockdown του Μητσοτάκη

Η δημιουργία του ευρώ μπορεί να ευθύνεται για τα αυτοκτονικά lockdown σε ορισμένες χώρες της ευρωζώνης, που θα είναι πιο μακροχρόνια από ό, τι σε άλλα μέρη, με όλες τις επιζήμιες κοινωνικές, πολιτικές, υγειονομικές και οικονομικές συνέπειές τους. Και είναι πιθανό αυτή η κρίση να οδηγήσει σε μια τελική απόφαση για το μέλλον του ευρώ και σε ένα ευρωπαϊκό υπερκράτος. 

Προφητικό (?) άρθρο του Philipp Bagus, που δημοσιεύτηκε στις 25 Απριλίου 2020 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 4΄.

Ο υγειονομικός φασισμός των «διαβατηρίων εμβολιασμού»

Τα κράτη παντού στον κόσμο είχαν από καιρό αφιερωθεί στη ρύθμιση κάθε πτυχής της «δημόσιας» υγείας, σύμφωνα με τις επιθυμίες των κεντρικών σχεδιαστών. Ο πανικός του covid τους πρόσφερε την χρυσή ευκαιρία να επεκτείνουν σε μεγάλο βαθμό αυτές τις εξουσίες.

Άρθρο του Birsen Filip, που δημοσιεύτηκε στις 14/5/2021 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 5 λεπτά.

Τα διαβατήρια εμβολιασμού εφαρμόζονται, ή επίκειται η εφαρμογή τους, σε πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο. Τον Φεβρουάριο του 2021, το Ισραήλ εισήγαγε το «Green Pass», το οποίο καθίσταται «ισχύον μια εβδομάδα μετά τη λήψη της δεύτερης δόσης» του εμβολίου και λήγει μετά από έξι μήνες. Ακολούθησε η Κίνα, η οποία κυκλοφόρησε το ψηφιακό της «International Travel Health Certificate» τον Μάρτιο. Στη συνέχεια, τον Απρίλιο, η Δανία εφάρμοσε το «Coronapas» και η Εσθονία παρουσίασε το «VaccineGuard». Παρ' όλο που η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών απέρριψε πρόσφατα την ιδέα ενός εθνικού διαβατηρίου εμβολιασμού, η πολιτεία της Νέας Υόρκης έχει ήδη ξεκινήσει το δικό της «Excelsior Pass» και πολλές άλλες πολιτείες αναπτύσσουν παρόμοια προγράμματα, ενώ η Νότια Ντακότα, η Μοντάνα, το Αϊντάχο, η Γιούτα, η Φλόριντα , το Τέξας και η Αριζόνα έχουν απαγορεύσει τη χρήση διαβατηρίων ανοσίας στον COVID-19 εντός των συνόρων τους. Άλλες χώρες έχουν επίσης ανακοινώσει τις προθέσεις τους να λανσάρουν διαβατήρια εμβολιασμού στο προσεχές μέλλον, όπως: Το Ηνωμένο Βασίλειο, που θα χρησιμοποιήσει μια εφαρμογή κινητών τηλεφώνων του NHS (Εθνικό Σύστημα Υγείας) και, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία σχεδιάζει να «διευκολύνει την ελεύθερη κυκλοφορία εντός της ΕΕ» με το «Ψηφιακό Πράσινο Πιστοποιητικό» της από τον Ιούνιο.

Εκτός από το να απαγορεύουν στους μη εμβολιασμένους να ταξιδεύουν (π.χ. επιβίβαση σε αεροπλάνα, διαμονή σε ξενοδοχεία κ.λπ.), αυτά τα ηλεκτρονικά έγγραφα χρησιμοποιούνται ήδη για να τους εμποδίσουν να παρακολουθήσουν κοινωνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις σε στάδια, θέατρα και μουσεία. Οι μη εμβολιασμένοι πολίτες επίσης δεν επιτρέπεται να εισέρχονται σε διάφορους άλλους χώρους και επιχειρήσεις, όπως γυμναστήρια, χορευτικά κλαμπ και στούντιο, πισίνες, κομμωτήρια, αίθουσες γάμου, αίθουσες τατουάζ, εστιατόρια και καφετέριες, μεταξύ άλλων. Ουσιαστικά, η εφαρμογή των διαβατηρίων εμβολιασμού οδήγησε σε μια κατάσταση όπου οι κυβερνήσεις προστατεύουν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των εμβολιασμένων πολιτών, ενώ παραβιάζουν αυτά των μη εμβολιασμένων συμπολιτών τους.

Ο απώτερος στόχος των διαβατηρίων εμβολίων, τα οποία βασίζονται στην έννοια του «υγειονομικού πατερναλισμού», είναι να

25 χρόνια μετά: Σε τι μετεξελίχθηκε το ευρώ

Το ευρώ απομακρύνεται ακόμη περισσότερο από την αρχική γερμανική ιδέα περί κοινού νομίσματος, κι έχει γίνει το εργαλείο της νότιας Ευρώπης, η οποία επιδιώκει τον πληθωρισμό του, για να διατηρεί σε λειτουργία τον μηχανισμό δημιουργίας εσόδων δίχως κόπο

Άρθρο του οικονομολόγου και συγγραφέα Philip Bagus, που δημοσιεύτηκε στο Mises Institute στις 18/12/2020. Χρόνος ανάγνωσης, 5 λεπτά.

Πριν από είκοσι πέντε χρόνια, στις 15 Δεκεμβρίου του 1995, οι δεκαπέντε αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της τότε ΕΕ αποφάσισαν σε σύνοδο του Συμβουλίου της Μαδρίτης να ονομάσουν το μελλοντικό κοινό νόμισμα «ευρώ», και να το εισαγάγουν από την 1η Ιανουαρίου 1999, αρχικά ως λογιστικό νόμισμα με σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία. Η πραγματική εισαγωγή μετρητών πραγματοποιήθηκε το 2002. Ωστόσο, η Δανία, η Μεγάλη Βρετανία και η Σουηδία διατήρησαν τα εθνικά τους νομίσματα - και εξακολουθούν να το κάνουν μέχρι σήμερα.

Η Πολωνία, η Τσεχία και η Ουγγαρία, οι οποίες προσχώρησαν στην ΕΕ το 2004, επίσης αντιστάθηκαν πεισματικά στο να εγκαταλείψουν το ζλότι, την κορώνα, και το φιορίνι για χάρη του ευρώ. Από την αρχή, υπήρξαν δύο ανταγωνιστικές απόψεις σχετικά με το είδος του fiat νομίσματος που θα έπρεπε να είναι τo νόμισμα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ). [1]  Το ευρώ παρουσιάστηκε στον επιφυλακτικό γερμανικό λαό ως ο διάδοχος του γερμανικού μάρκου. Το κοινό νόμισμα δεν έπρεπε να χρησιμοποιηθεί για τη χρηματοδότηση απευθείας κρατικών προϋπολογισμών. Πολλοί Γερμανοί φοβούνταν ότι θα έπρεπε να πληρώσουν για τα υψηλά χρέη των νότιων χωρών.

Έτσι, στην ΕΚΤ απαγορεύτηκε ρητώς να αγοράζει απευθείας δημόσιο χρέος, παρόλο που το χρέος έγινε από την αρχή αποδεκτό ως εγγύηση για τραπεζικά δάνεια . Επιπλέον, η Συνθήκη του Μάαστριχτ, που υπογράφηκε το 1992, προέβλεπε στη ρήτρα απαγόρευσης διάσωσης (άρθρο 125 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης) ότι τα κράτη του ευρώ δεν ευθύνονται για τα χρέη άλλων κρατών μελών. Ο Theo Waigel (Christian Social Union [CSU]), ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών τότε, υποσχέθηκε ότι το ευρώ θα ήταν τόσο ισχυρό όσο το μάρκο.

Σήμερα, απέχουμε πολύ από ένα «γερμανικό» ευρώ, καθώς η αντίθετη άποψη για το ρόλο του ευρώ κερδίζει σταθερά έδαφος. Αυτή η γαλλική-ιταλική, ή μεσογειακή, άποψη βλέπει τη νομισματική πολιτική ως το μέσο για την πραγματοποίηση των ονείρων της δημοσιονομικής πολιτικής. Η Κεντρική Τράπεζα υπόκειται στο Υπουργείο Οικονομικών. Τέτοιες αποκλίνουσες πεποιθήσεις οδήγησαν αναγκαστικά σε εντάσεις και συγκρούσεις. Πράγματι, ενώ ο κανόνας του χρυσού προάγει τη διεθνή συνεργασία και την ειρήνη, το κοινό fiat νόμισμα υπήρξε μια συνεχής πηγή συγκρούσεων. Οι προκύπτοντες συμβιβασμοί κατέστησαν σταδιακά το ευρώ περισσότερο «μεσογειακό».

Τα σοβαρά προβλήματα ξεκίνησαν το 2010 με την εσπευσμένη «διάσωση» του υπερχρεωμένου ελληνικού κράτους, όταν αγνοήθηκε η ρήτρα απαγόρευσης διάσωσης. Στη συνέχεια, ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί προώθησε το, αρχικά προσωρινό, Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας (EFSF) ενάντια στις γερμανικές αντιδράσεις. Η ΕΚΤ άρχισε, επιλεκτικά και προσωρινά στην αρχή, να αγοράζει τα κρατικά ομόλογα των χωρών του ευρώ στη δευτερογενή αγορά. Σήμερα, δραστηριοποιείται σε ένα τεράστιο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, αγοράζοντας συστηματικά και συνεχώς δημόσιο χρέος. Μόλις πρόσφατα, η ΕΚΤ επέκτεινε το πρόγραμμά της για αγορά ομολόγων κατά ακόμα 500 δισεκατομμύρια ευρώ.

Η Γερμανία επίσης αρχικά αντιτάχθηκε στο επόμενο βήμα, στη μετατροπή του προσωρινού EFSF σε ένα άνευ ορίων ταμείο διάσωσης του ευρώ, τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθεροποίησης (ESM). Το ταμείο αυτό μπορεί να δανείζει σε χώρες του ευρώ που ουσιαστικά δεν μπορούν να χρηματοδοτηθούν από τις κεφαλαιαγορές. Ενάντια στην επίμονη αντίσταση των υπερχρεωμένων νότιων χωρών, η Γερμανία επέμεινε ότι τα δάνεια του ΕSM θα πρέπει να συνδέονται με όρους για μεταρρυθμίσεις.

Επιπλέον, και σε αντάλλαγμα για την έγκρισή της για τον ESM, η Γερμανία ζήτησε την υιοθέτηση του Ευρωπαϊκού Δημοσιονομικού Συμφώνου , το οποίο ενισχύει τους όρους του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Σύμφωνα με αυτό, οι χώρες του ευρώ ουσιαστικά δεσμεύονται για έναν διαρθρωτικά ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Σε φάσεις οικονομικής ανάπτυξης, θα πρέπει να δημιουργούνται δημοσιονομικά πλεονάσματα για την αντιστάθμιση των ελλειμμάτων έως και 3% κατ 'ανώτατο όριο σε φάσεις ύφεσης. Επιπλέον, όταν το επίπεδο χρέους ενός κράτους υπερβαίνει το 60% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ), θα πρέπει να μειώνει συνεχώς το χρέος μέσω πλεονασμάτων του προϋπολογισμού.

Το νόημα του Ευρωπαϊκού Φορολογικού Συμφώνου ήταν να αναγκάσει τα κράτη μέλη του ευρώ να φροντίσουν τα δημόσια οικονομικά τους, έτσι ώστε να μην χρειαστεί να καταφύγουν ποτέ στον ESM. Με άλλα λόγια, η Γερμανία ήταν πρόθυμη να διαθέσει τα χρήματα των φορολογουμένων της μέσω του ESM για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, εάν οι νότιες χώρες δεσμεύoνταν να περικόψουν τις υπερβολικές δαπάνες και το υπερβολικό δημόσιο χρέος τους. Η αφέλεια αυτού του σκεπτικού αυτού είναι προφανής. Ο ESM έχει καθιερωθεί, αλλά οι κανόνες του Ευρωπαϊκού Δημοσιονομικού Συμφώνου δεν τηρούνται από τις νότιες χώρες.

Η ύπαρξη του ESM δημιούργησε μια ακόμα εστία διαμάχης. Η Γερμανία και οι φορολογικά πιο πειθαρχημένες χώρες δεν θέλουν να χρησιμοποιούν καθόλου τον ESM, ενώ οι νότιες χώρες προσπαθούν να τον αξιοποιήσουν για τους δικούς τους σκοπούς. Η τελευταία μεταρρύθμιση του ESM πρέπει να γίνει κατανοητή υπό αυτό το πρίσμα. Αυτή η μεταρρύθμιση επιτρέπει στον ESM να παρέχει μια προληπτική πιστωτική γραμμή, που δεν συνδέεται με όρους για μεταρρυθμίσεις προς τα «οικονομικά υγιή» κράτη, οδηγώντας στο εύλογο ερώτημα γιατί ένα οικονομικά υγιές κράτος θα χρειαζόταν ποτέ μια πιστωτική γραμμή στήριξης από τον ESM. Επιπρόσθετα, ο ESM επιτρέπεται τώρα να χρησιμοποιηθεί ως το  ύστατο στήριγμα του Ενιαίου Ταμείου Εξυγίανσης (του Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης, SRM), στο οποίο η Γερμανία είχε αντισταθεί. Αυτό συμβαίνει επειδή τα χρήματα των Γερμανών φορολογουμένων θα μπορούσαν τώρα να χρησιμοποιηθούν για τη διάσωση ξένων τραπεζών.

Αναλογιστείτε το ακόλουθο παράδειγμα, που δείχνει τη σημασία του να μπορεί να αξιοποιηθεί ο ESM για την ανακεφαλαιοποίηση αφερέγγυων τραπεζών: ας υποθέσουμε ότι μια ελληνική τράπεζα αγόρασε ομόλογα που εκδόθηκαν από τη δική της κυβέρνηση, χρηματοδοτώντας έτσι τις γενναιόδωρες παροχές του ελληνικού κράτους πρόνοιας, ή τα υπερκοστολογημένα έργα υποδομών. Τώρα υποθέστε ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να αποπληρώσει τα χρέη της και ότι εφαρμόζεται ένα κούρεμα στο χρέος της ελληνικής κυβέρνησης. Λόγω των ζημιών που υπέστη, η ελληνική τράπεζα χρεοκοπεί και ανακεφαλαιοποιείται μέσω του SRM. Ως έσχατη λύση, τα δάνεια από τον ESM μπορούν πλέον να χρησιμοποιηθούν για το σκοπό αυτό. Εάν συμβεί αυτό, οι φορολογούμενοι της ευρωζώνης που χρηματοδοτούν τον ESM αποπληρώνουν έμμεσα το χρέος της ελληνικής κυβέρνησης. Ως αποτέλεσμα της μεταρρύθμισης του ESM, τα χρήματά τους μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αναδιάρθρωση του τραπεζικού τομέα στον νότο, ο οποίος χρηματοδοτεί γενναιόδωρα τις πολιτικές των νότιων κρατών. Η μεταρρύθμιση είναι λοιπόν μια ακόμα μικρή νίκη για τις νότιες χώρες. Και με αυτήν, 25 χρόνια μετά, το ευρώ κινείται λίγο ακόμα μακρύτερα από τις αρχικές γερμανικές φιλοδοξίες για αυτό. Το ευρώ καθίσταται πλέον ακόμα πιο «μεσογειακό».

---------------------------------------------------

[1] Για μια αναλυτική ιστορία του ευρώ, δείτε το βιβλίο Philip Bagus Η τραγωδία του ευρώ

***

Ο Philipp Bagus είναι καθηγητής στο Universidad Rey Juan Carlos. Είναι συνεργάτης του Ινστιτούτου Mises, μελετητής του IREF και συγγραφέας πολλών βιβλίων, όπως το In Defense of Deflation  και Η τραγωδία του ευρώ , και είναι συγγραφέας των:  Τυφλή ληστεία! , Μικρά κράτη. Μεγάλες δυνατότητες: Τα μικρά κράτη είναι απλά καλύτερα ! και Deep Freeze: H oικονομική κατάρρευση της Ισλανδίας . 

Η κακοδαιμονία της ΕΕ βρίσκεται στο πολιτικό επίπεδο

Το πρόβλημα με την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι ότι επιδιώκει να εξαλείψει τα εμπόδια ανάμεσα τις ευρωπαϊκές οικονομίες. Το πρόβλημα προέρχεται από τις προσπάθειες για την πολιτική ενοποίηση των εθνών-κρατών, υψώνοντας ταυτόχρονα τείχη οικονομικού προστατευτισμού απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο

Με αφορμή την σημερινή Ημέρα της Ευρώπης, ένα άρθρο του Harald E. Tomintz, που δημοσιεύτηκε στις 3/3/2021 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης, 3 λεπτά.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, τουλάχιστον θεωρητικά, σχεδιάστηκε για να επιτρέπει στους κατοίκους της να επωφελούνται από αυτό που είναι παραδοσιακά γνωστό ως οι «Τέσσερις Θεμελιώδεις Ελευθερίες». Αυτές συνήθως ορίζονται ως η ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών, εργασίας, υπηρεσιών, και κεφαλαίων εντός και μεταξύ των κρατών μελών του εμπορικού μπλοκ. Η διατήρηση των οικονομικών ελευθεριών προάγει την ειρήνη και την ευημερία, ένα συναίσθημα διαφωτισμού που αναδύεται από την ανοικοδόμηση της ευρωπαϊκής ηπείρου μετά τις φρικαλεότητες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Αν και το σύνολο της νομικής βιβλιογραφίας που πραγματεύεται τις θεμελιώδεις ελευθερίες τείνει σήμερα να τις διευρύνει τόσο στον ορισμό τους, όσο και στο πεδίο εφαρμογής τους (όπως όταν επεκτείνει τη σημασία της ελευθερίας εγκατάστασης ή διερευνώντας το πότε ένα αγαθό γίνεται υπηρεσία στις ψηφιακές αγορές), η υπόθεση της διατήρησης της οικονομικής ελευθερίας και της μετακίνησης παραμένει. Ενώ αναμφίβολα αυτή η βασική έννοια είναι ένας επιθυμητός σκοπός, υπάρχουν πάρα πολλές επιπλοκές και ζητήματα που προκύπτουν από την πολιτική πίσω από όλα αυτά.

Από τη μία πλευρά, η διατήρηση των οικονομικών ελευθεριών ως ολοκληρωμένου εμπορικού μπλοκ συνοδεύεται από οφέλη για τους πολίτες ως άτομα και επίσης στα κράτη μέλη στο σύνολό τους. Αυτά τα οφέλη έρχονται με τη μορφή διευκολύνσεων στην αναζήτηση νομικών λύσεων σε διαφορές σχετικά με ατομικά δικαιώματα ιδιοκτησίας. Ένα άλλο πλεονέκτημα είναι η αύξηση του εμπορίου μέσω πιο εύκολα προσβάσιμων αγορών με καθιερωμένους ιστορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς. Από την άλλη πλευρά, η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετώπισε επίσης πολλές προκλήσεις και κρίσεις με την πάροδο των ετών στο πολιτικό πεδίο, όπως τα ζητήματα που αφορούν το χρέος και τη μετανάστευση. Τώρα αγωνίζεται για να διατηρήσει την αξιοπιστία της ως ένα πολιτικό σχέδιο με συνέπεια.

Ο Andrew Moran έγραψε ένα διεισδυτικό άρθρο σχετικά με το πώς διαφορετικά ευρωπαϊκά έθνη αντιμετωπίζουν αυτήν την εποχή τον αυξανόμενο λαϊκισμό, ένα πολιτικό κίνημα που συνήθως απεικονίζεται ως αντι-συστημικό, ριζοσπαστικό, ή ανεπιθύμητο από τα φιλο-ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης. Εάν η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και αυτές οι οικονομικές ελευθερίες αποτελούν τόσο μεγάλα πλεονεκτήματα, τότε αναρωτιέται κανείς γιατί να υπάρχει τελικά τόσο μεγάλος αρνητισμός και κριτική γύρω από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν θα πρέπει η Ευρώπη να υιοθετεί την ολοένα και μεγαλύτερη ολοκλήρωσή της σε κάθε καμπή της Ιστορίας; Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα μπορεί να είναι ότι, ενώ οι οικονομικοί στόχοι είναι επιθυμητοί στα μάτια πολλών Ευρωπαίων, οι πολιτικοί στόχοι δεν είναι.

Ένα επιχείρημα κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης βασίζεται στο γεγονός ότι δεν είναι απλώς μια οικονομική ένωση, αλλά μια πολιτική ένωση. Ο Nigel Farage συνόψισε εύστοχα το συναίσθημα αυτό σε μια ομιλία του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο , όταν είπε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένα «πολιτικό πείραμα με το οποίο οι Βρετανοί ειλικρινά δεν ήταν ποτέ πολύ ευχαριστημένοι» και στη συνέχεια συνέχισε, «η μητέρα και ο πατέρας μου υπέγραψαν για… μια κοινή αγορά, όχι για μια πολιτική ένωση, όχι για σημαίες, ύμνους, προέδρους ... και τώρα θέλετε ακόμη και τον δικό σας στρατό!» Πράγματι, η δυσκολία είναι ότι ενώ οι άνθρωποι θα μπορούσαν να συμφωνήσουν για τα αναμφισβήτητα οφέλη από την προστασία των οικονομικών ελευθεριών, η εμβέλεια και η ισχύς της πολιτικής μηχανής που τις υποστηρίζει κατέληξε να θεωρείται απαράδεκτη από πολλούς, με αποτέλεσμα τα δραματικά γεγονότα όπως η έξοδος του Ηνωμένου Βασιλείου μέσω Μπρέξιτ.

Η συγχώνευση των οικονομικών και της πολιτικής είναι μια κακή ιδέα

Μια οικονομική πολιτική απομονωτισμού ή προστατευτισμού για το Ηνωμένο Βασίλειο, ή για οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο σήμερα, είναι οικονομικά ανεπιθύμητη. Ωστόσο, η κατανόηση των κινήτρων των ανθρώπων που είναι θετικοί σχετικά με την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση προσθέτει βάθος σε ένα ζήτημα που είναι εξαιρετικά πολωμένο. Δεν θα πρέπει να παρουσιάζεται σαν ένα απλό ζήτημα ανεξάρτητων εθνικιστικών πολιτικών έναντι μιας υπερεθνικής οντότητας που προάγει το εμπόριο.

Είναι μια υπόθεση κρατικής κυριαρχίας και οικονομικής αλληλεξάρτησης που συνδέονται μεταξύ τους, οδηγώντας σε μια συζήτηση για το πόσο πραγματικά απαιτούμενη είναι η πολιτική ολοκλήρωση για να μεγιστοποιήσουμε την οικονομική ελευθερία. Ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση συχνά εργάζεται στο εσωτερικό της για να μειώσει τα ρυθμιστικά εμπόδια που εμποδίζουν τις θεμελιώδεις ελευθερίες, ο σχεδιασμός πολιτικών που επηρεάζουν άλλους τομείς στη ζωή των πολιτών της μπορεί να τεθεί υπό αμφισβήτηση. Οι άνθρωποι θέλουν να έχουν οικονομική ελευθερία, αλλά όχι απαραίτητα με το επίπεδο συγκεντρωτισμού που οι υπεύθυνοι για τη χάραξη της πολιτικής επιμένουν συχνά ότι χρειάζεται να την συνοδεύει.

Μπλοκ ελεύθερου εμπορίου ή μπλοκ προστατευτισμού;

Μια άλλη αντίρρηση είναι ότι, ενώ η εσωτερική αγορά μπορεί να απολαμβάνει τέτοιες ελευθερίες μεταξύ των πολιτών και των κρατών μελών της, αυτό δεν σημαίνει ότι ο υπόλοιπος κόσμος έχει την ίδια μεταχείριση. Ο Lipton Matthews υποστηρίζει ότι οι περιφερειακές συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου είναι επίσης μια ευγενική μορφή προστατευτισμού , πράγμα που σημαίνει ότι η ολοκλήρωση της εσωτερικής αγοράς της Ευρωπαϊκής Ένωσης σίγουρα δεν σημαίνει ότι έχει εξίσου ανοιχτή πολιτική για όλες τις άλλες χώρες εκτός αυτής.

Η βαθύτερη δέσμευση για οικονομική ολοκλήρωση εντός της ηπείρου είναι κάτι καλό - κρατώντας όλες τις άλλες παραμέτρους σταθερές. Όμως εάν αυτή η ολοκλήρωση συμβαίνει παράλληλα με τον αποκλεισμό αγαθών προερχόμενων εκτός του μπλοκ, κάτι τέτοιο είναι προβληματικό, το λιγότερο. Χωρίς ελεύθερο εμπόριο με κράτη εκτός ΕΕ, το ίδιο σύστημα που επιβάλλει τη διατήρηση της ελευθερίας ανάμεσα στα κράτη της ένωσης γίνεται επίσης ένα εργαλείο ισχύος για τα κράτη που αγωνίζονται να αυξήσουν τη διαπραγματευτική τους δύναμη και την πολιτική επιρροή τους στην παγκόσμια σκηνή.

 

 

***

Ο Harald Eustachius A. Tomintz διδάσκει στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Ateneo De Manila στις Φιλιππίνες.