«Το κράτος είναι το μεγάλο φαντασιοκόπημα, μέσω του
οποίου όλοι επιδιώκουν να ζήσουν σε
βάρος όλων των άλλων.» — Φρεντερίκ Μπαστιά
Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω με τον ορισμό του κράτους. Τι πρέπει να
μπορεί να κάνει ένας οργανισμός για να πληροί τις προϋποθέσεις ενός κράτους; Αυτός ο οργανισμός πρέπει να είναι σε θέση να επιμείνει ότι όλες
οι συγκρούσεις μεταξύ των κατοίκων μιας δεδομένης επικράτειας θα πρέπει να
υποβάλλονται ενώπιόν του για την τελική λήψη των αποφάσεων, ή να υπόκεινται στην
τελική έγκρισή του. Ειδικότερα, αυτός ο οργανισμός πρέπει να μπορεί να
επιμείνει ώστε όλες οι συγκρούσεις που τον αφορούν να εκδικάζονται από τον ίδιο,
ή τον εκπρόσωπό του. Και εννοείται ότι στην μέσα στην εξουσία να αποκλείει όλους
τους άλλους από το να ενεργούν ως τελικοί δικαστές, το δεύτερο καθοριστικό
χαρακτηριστικό ενός κράτους είναι η εξουσία του να φορολογεί: να καθορίζει
μονομερώς το τίμημα που πρέπει να πληρώσουν για τις υπηρεσίες του οι αιτούμενοι δικαιοσύνη.
Με βάση αυτόν τον ορισμό του κράτους, είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί
μπορεί να υπάρχει μια επιθυμία να ελέγχει κανείς το κράτος. Γιατί όποιος έχει
το μονοπώλιο της τελικής επιδιαιτησίας σε μια δεδομένη περιοχή
μπορεί να δημιουργεί νόμους. Και αυτός που μπορεί να νομοθετήσει μπορεί και να φορολογήσει. Σίγουρα, πρόκειται για μια
αξιοζήλευτη θέση.
Πιο δύσκολο να κατανοηθεί είναι το πώς μπορεί κάποιος να ελέγχει το κράτος χωρίς συνέπειες. Γιατί θα ανέχονταν οι άλλοι έναν τέτοιο θεσμό;

