Πώς ο μαρξισμός καπηλεύεται την ηθική και την επιστήμη για να εξαπατήσει τους οπαδούς του

Παρ' ό,τι οι σοσιαλιστές θεωρούν τον σοσιαλισμό ως ένα ανθρώπινο και ηθικό σύστημα, κάθε άλλο παρά αυτό είναι. Ο Mises συνειδητοποίησε την βαρβαρότητά του πολύ πριν ο σοσιαλισμός κατακτήσει τον κόσμο

Άρθρο του Antony P. Mueller, που δημοσιεύτηκε από το Mises Institute. Χρόνος ανάνγωσης 6'. Απόδοση στα ελληνικά, Libertarian Corfu - Νίκος Μαρής. 

Έξι λόγοι που ο σοσιαλισμός («κοινωνισμός») είναι αντικοινωνικός

Ο καπιταλισμός είναι αυτό που συμβαίνει όταν οι φιλήσυχοι άνθρωποι αφήνονται να ζήσουν ελεύθεροι. Με αυτή την έννοια, είναι φυσικός και αυθόρμητος. Ο σοσιαλισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά αλαζονικά σχέδια από νταήδες και ξερόλες, που τα επιβάλλουν υπό την απειλή των όπλων. Είναι αφύσικος, αυθαίρετος και αυταρχικός

Άρθρο του Lawrence Reed, που δημοσιεύτηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2022 από το FEE. Χρόνος ανάγνωσης 7'. Απόδοση στα ελληνικά, Libertarian Corfu - Νίκος Μαρής. 

Γιατί ακούγεται «απίθανο» το να υπάρχουν συνωμοσίες; O Rothbard δίνει την απρόσμενη απάντηση

Ο πιο γρήγορος τρόπος για να απαξιώσετε έναν διανοητικό αντίπαλο είναι να τον κατηγορήσετε ότι είναι «οπαδός θεωριών συνωμοσίας». Τι γίνεται όμως όταν εμφανίζονται πραγματικές συνωμοσίες;

Άρθρο του Michael Rectenwald, που δημοσιεύτηκε στις 20 Απριλίου 2022 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 8'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

Κρατική εκπαίδευση εναντίον οικογένειας

Με την έλευση του σύγχρονου κράτους, η φυσική ισορροπία έχει διαταραχθεί εξαιτίας της ιδιοποίησης, εκ μέρους του, του ρόλου των γονέων.

Άρθρο του Peyton Gouzien, δημοσιευμένο στις 8 Σεπτεμβρίου 2021 από το Mises Institute. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 3'.

Οι υποστηρικτές του κράτους συχνά επισημαίνουν την άποψη ότι το «κράτος είναι ο αρχαιότερος θεσμός στην ανθρώπινη ιστορία» για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή του. Πρόκειται για έναν εξωφρενικά ψευδή ισχυρισμό, που καταρρίφθηκε από τον δικό μας Ryan McMaken σε διάλεξη του φετινού Mises University. Ο αρχαιότερος θεσμός στην ανθρώπινη ιστορία είναι η οικογένεια. Ακόμη και οι Νεάντερταλ, οι βιολογικοί, εξελικτικοί πρόγονοι μας, στους οποίους δεν υπήρχε ο περίπλοκος πολιτισμός των homo sapiens, είχαν οικογενειακές ενώσεις που ήταν κρίσιμες για την επιβίωσή τους ως είδος. Ακόμα και άλλοι πίθηκοι που υπάρχουν σήμερα, όπως οι χιμπατζήδες, έχουν οικογενειακές ενώσεις συγκρίσιμες με τις δικές μας. 

Η οικογένεια υπήρξε ένας σημαντικός παράγοντας για την επιβίωση των ανθρώπων, και παραμένει ένα κρίσιμο κομμάτι της ανθρώπινης επιβίωσης ακόμα και σήμερα. Από την ημέρα που γεννιόμαστε οι γονείς μας, είτε βιολογικοί είτε θετοί, είναι οι κηδεμόνες μας και οι κύριες επιρροές των ηθικών μας αρχών και της άποψης μας για τη ζωή. Αυτός είναι ο ρόλος που αναλαμβάνουν και η υπηρεσία που προσφέρουν στα παιδιά τους, ως η κύρια αρχή καθοδήγησης, τιμωρίας και ο καταλύτης της επιτυχίας τους στη ζωή. 

Τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να είναι στον φυσιολογικό κόσμο. Με την έλευση του σύγχρονου κράτους,

Αναζητώντας την ουτοπία στο εντελώς λάθος μέρος

 Το Κράτος και το κλουβί της ασφάλειας που παρέχει είναι ο μόνος κόσμος που γνωρίζουμε. Μεγαλώσαμε μέσα σε αυτό, έχουμε ιδρυματοποιηθεί. Θα μπορούσαμε να περιπλανηθούμε στον έξω κόσμο της ανόθευτης ελευθερίας; Με τον καιρό, ναι. Θα συνειδητοποιούσαμε έτσι ότι η επιδίωξη των πόθων μας, ο πειραματισμός, η ανακάλυψη και η συνεργασία μέσα από εθελοντικές ανταλλαγές ιδεών και αγαθών είναι η δίκαιη κοινωνία που αναζητούσαν οι γενιές που προηγήθηκαν.

Άρθρο του Hal Snarr, που δημοσιεύτηκε στις 15/3/2021 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 4΄.

Περισσότεροι νόμοι: περισσότερη αστυνομική βαναυσότητα

 Όσο ωραίο κι αν είναι το να πιστεύουμε ότι η αστυνομία μπορεί να υπάρχει αποκλειστικά ως υπηρεσία προστασίας, αυτό δεν ισχύει. Υπάρχει λόγος που ονομάζονται δυνάμεις επιβολής του νόμου, και όχι υπηρεσίες προστασίας.

Άρθρο του Justin Murrey που δημοσιεύτηκε στις 21/7/2020 από το Mises Institute.Χρόνος ανάγνωσης 5'.

Μία από τις πιο ενοχλητικές εκδηλώσεις του φαινομένου της γνωστικής ασυμφωνίας είναι φέτος η ισχυρή υποστήριξη του μεγάλου κράτους, που εντοπίζεται μέσα στα διάφορα κινήματα διαμαρτυρίας, τα οποία έχουν στο στόχαστρό τους το ζήτημα της υπέρβασης καθήκοντος κατά τη διαδικασία της επιβολής του νόμου. Λογικά, τα πλήθη που αντιτίθενται στην αστυνομική υπέρβαση καθήκοντος θα έπρεπε να είναι και θερμοί υποστηρικτές της φιλελεύθερης ιδεολογίας. Ωστόσο, δεν φαίνεται να ισχύει κάτι τέτοιο. Αυτό το κίνημα, παραδόξως, έχει αρκετή αλληλεπικάλυψη με τους υποστηρικτές του περιορισμού της οπλοκατοχής, του κράτους πρόνοιας, και της περαιτέρω επέκτασης του κρατικού παρεμβατισμού. Η κεντρική οργάνωση, το κίνημα Black Lives Matters, είναι μια πλήρως μαρξιστική οργάνωση . 

Ο σοσιαλισμός, ο μαρξισμός, ο κομμουνισμός, και άλλες ιδεολογίες, περιστρέφονται γύρω από την ισχυρή ή την απόλυτη κυριαρχία του κράτους στην καθημερινή ζωή. Το κράτος, όπως ορίζεται από τον Murray Rothbard στην Ανατομία του Κράτους , είναι μια «οργάνωση εντός της κοινωνίας, που προσπαθεί να διατηρήσει το μονοπώλιο της χρήσης εξαναγκασμού και βίας σε μια δεδομένη εδαφική περιοχή». Ο τρόπος με τον οποίο το κράτος διατηρεί την εξουσία εντός της δικαιοδοσίας του είναι η εφαρμογή των νόμων.

Η Φύση του Νόμου

Ο νόμος ορίζεται ως « ένας κανόνας συμπεριφοράς ή δράσης που ενδείκνυται… , ή αναγνωρίζεται επίσημα ως δεσμευτικός, ή επιβάλλεται, από κάποια ελεγκτική αρχή ». Είναι ένα σύνολο κανόνων που είτε επιβάλλουν, είτε απαγορεύουν κάποια ενέργεια, με κάποια ποινή για τη μη συμμόρφωση. Ενώ μπορεί να ακούγεται καλό το να έχουμε ένα σύνολο κανόνων που πρέπει να τηρούν τα άτομα, και να έχουμε κυρώσεις ως κίνητρα για τη συμμόρφωση σ’ αυτούς τους κανόνες, η φύση αυτών των κυρώσεων είναι το σημείο όπου συναντάμε κάποια προβλήματα.

Ενώ οι νόμοι ενδέχεται να έχουν ορίσει επίσημα κάποιες κυρώσεις για τη μη συμμόρφωση, αυτές οι κυρώσεις πρέπει να θεωρούνται ως οι ελάχιστες δυνατές ποινές. Η μέγιστη ποινή για μη συμμόρφωση με οποιονδήποτε δεδομένο νόμο είναι η εκτέλεση του δράστη. Παρόλο που αυτό ακούγεται υπερβολικό, είναι σημαντικό να καταλάβουμε γιατί συμβαίνει αυτό, και πώς είναι αναγκασμένες οι αρχές επιβολής του νόμου να καταφύγουν σε κάτι τέτοιο.

Πάρτε μια περίπτωση πλαστών χαρτονομισμάτων. Η ενδεδειγμένη ποινή της καταδίκης για την παραχάραξη χρημάτων είναι τουλάχιστον δεκαέξι μήνες και σε ορισμένες πολιτείες ένα  πρόστιμο  με μέγιστη ποινή φυλάκισης είκοσι ετών. Ωστόσο, τι γίνεται αν ο κατηγορούμενος αρνηθεί να εμφανιστεί στο δικαστήριο; Το δικαστήριο θα μπορούσε τότε να θεωρήσει τον δράστη ένοχο ερήμην του, και να εφαρμόσει την ποινή και το πρόστιμο. Σε περίπτωση που το άτομο αρνηθεί να καταβάλλει το πρόστιμο ή να εμφανιστεί στη φυλακή, τότε το δικαστήριο θα διατάξει έναν εκτελεστικό φορέα για να συλλάβει τον κατηγορούμενο. Αυτό θα μπορούσε επίσης να συμβεί εξ αρχής, εάν ο κατηγορούμενος απλά αρνηθεί να εμφανιστεί στο δικαστήριο. Και στην περίπτωση που ο κατηγορούμενος αντισταθεί σε αυτήν τη σύλληψη; Εδώ ακριβώς είναι που μπορεί να προκύψει σοβαρή σωματική βλάβη έως και θάνατος.

Αν νομίζετε ότι πρόκειται για υπερβολή, αυτή είναι ακριβώς η περίπτωση που οδήγησε στο θάνατο του George Floyd: ένα πλαστό χαρτονόμισμα των είκοσι δολαρίων και η άρνησή του να τεθεί υπό κράτηση από τους εκπροσώπους του νόμου .

Ο λόγος που οι κρατικοί φορείς καταφεύγουν στο φόνο ενός κατηγορούμενου εξαιτίας της άρνησής του να συμμορφωθεί είναι ότι, παρά τους λεκτικούς ισχυρισμούς του ίδιου του κράτους για το αντίθετο, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να διασφαλιστεί η συμμόρφωση με τους νόμους. Εάν το ευρύ κοινό γνωρίζει ότι το χειρότερο που μπορεί να κάνει το κράτος είναι το να στείλει ταχυδρομικά κάποιους λογαριασμούς για πρόστιμα που μπορεί εύκολα να αγνοήσει ο πολίτης, τότε δεν θα τηρούνταν ποτέ οι νόμοι και το κράτος θα κατέρρεε. Επειδή το κράτος είναι ένας θεσμός βίας, όλοι οι νόμοι χρειάζεται να υποστηρίζονται μέσω βίας. Το κράτος μπορεί να προσέχει πολύ για να αποκρύπτει αυτήν την πραγματικότητα, αλλά η τελική άρνηση συμμόρφωσης σημαίνει πάντα εκτέλεση με συνοπτικές διαδικασίες.

Περισσότεροι νόμοι σημαίνει περισσότερη βία

Η αστυνομική βαναυσότητα είναι , κατά μια έννοια, απλώς θέμα αριθμών. Καθώς ο αριθμός των αλληλεπιδράσεων με τους φορείς επιβολής των νόμων αυξάνεται, ο αριθμός των βίαιων αλληλεπιδράσεων θα αυξάνεται επίσης. Εάν οι πιθανότητες θανάτου από μία μόνο αλληλεπίδραση παραμένουν οι ίδιες, ή ακόμη κι αν μειωθούν, αυτό μπορεί να εξουδετερωθεί εάν το νομικό σύστημα αναμένει μια αύξηση των περιστατικών αλληλεπίδρασης με το ευρύ κοινό, εξαιτίας της εφαρμογής περισσότερων νόμων.

Αυτό μπορεί να αποδειχθεί από τον αυξανόμενο αριθμό θανάτων εξαιτίας νομικής επέμβασης, με βάση τη λευκή εθνικότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες, την επαύριο της κήρυξης του πολέμου κατά των ναρκωτικών, ιδίως μετά τον νόμο περί μεταρρύθμισης των ποινών του 1984 . Σύμφωνα με μια μελέτη του Χάρβαρντ , το ποσοστό των φόνων λευκών ατόμων εξαιτίας της επέμβασης του νόμου το 1985, το έτος αφότου η αμερικανική κυβέρνηση αποφάσισε να σκληρύνει τη στάση της απέναντι στο έγκλημα, ήταν 0,28 ανά 100.000. Μέχρι το 2005 ο αριθμός αυτός είχε αυξηθεί σε 0,37 ανά 100.000, μια αύξηση κατά 32%.

Ο λόγος που χρησιμοποίησα τους λευκούς ως βάση για το παράδειγμά μου οφείλεται στην υψηλή μεταβλητότητα στους θανάτους μαύρων από την επέμβασης του νόμου. Η υποκείμενη αύξηση του ποσοστού θανάτων λευκών θα μπορούσε να υποδηλώνει ότι η βελτίωση του ποσοστού των μαύρων θυμάτων πρέπει να είναι ακόμη πιο ραγδαία από ό,τι αναφέρεται τώρα, αλλά ο συνολικός αντίκτυπος είναι δύσκολο να προσδιοριστεί, καθώς άλλοι παράγοντες επισκιάζουν τις επιπτώσεις.

Περαιτέρω ενδείξεις ότι οι περισσότεροι νόμοι σημαίνουν περισσότερη βία, μπορούν να βρεθούν σε ιδιαιτέρως κρατικιστικά καθεστώτα. Οι δολοφονίες λόγω επιβολής των νόμων σε καθεστώτα όπως η Βενεζουέλα είναι σημαντικά χειρότερες και σε κοινωνίες όπως η Μαοϊκή Κίνα και η Σοβιετική Ένωση χρησιμοποιήθηκαν  εκτελέσεις σε μαζική κλίμακα, για να διασφαλιστεί η συμμόρφωση στους νόμους . Μια κοινωνία που πιστεύει ότι μπορεί να λύσει όλα τα της προβλήματά με την εφαρμογή του νόμου, είναι αναπόφευκτο ότι θα εμπλακεί σε εκτεταμένες δολοφονίες για να τον επιβάλει. Όσο πιο επιθετική είναι η απόπειρα μετασχηματισμού της κοινωνίας μέσω νομικής επιβολής, τόσο πιο επιθετικοί θα είναι οι φόνοι.

Μην απο-χρηματοδοτήσετε απλά την αστυνομία, βάλτε τέλος στον νόμο του κράτους

Εδώ είναι που εμφανίζεται η γνωστική ασυμφωνία του κινήματος «Αποχρηματοδοτήστε την Αστυνομία». Οι άνθρωποι που υποστηρίζουν την εξάλειψη της αστυνομικής βίας, υποστηρίζουν επίσης συστηματικά την έγκριση νέων διαταγμάτων, νέων σχεδίων αναδιανομής και νέων ρυθμιστικών επιθέσεων. Χωρίς την αστυνομία, πώς νομίζουν ότι θα εφαρμοστούν όλοι αυτοί οι νέοι νόμοι και κανόνες; Εάν η φορολογία ήταν μια εθελοντική υπόθεση, ελάχιστα άτομα θα έδιναν ένα σημαντικό μέρος των ετήσιων εσόδων τους στο κράτος για να τα αναδιανείμει. Εάν ο περιορισμός των όπλων ήταν απλά μια σύσταση, λίγοι άνθρωποι θα έμπαιναν στον κόπο να υπαχθούν στους κανονισμούς πωλήσεων της FFL (Federal Firearms License / Ομοσπονδιακή Άδεια Οπλοκατοχής).

Υποστηρίζοντας περισσότερους νόμους, κανονισμούς και φόρους, αυτοί οι άνθρωποι υποστηρίζουν ουσιαστικά την αύξηση της αστυνομικής βίας. Η κατάργηση του οργανισμού που ονομάζεται «αστυνομία» δεν θα λύσει το ζήτημα, καθώς το κράτος θα πρέπει αναπόφευκτα να σχηματίσει έναν νέο οργανισμό που θα κάνει πάλι τα ίδια πράγματα, και θα έχει πάλι τις ίδιες εξουσίες. Οργανώσεις όπως το Vox μπορούν να υποστηρίζουν τη δημιουργία κινητών μονάδων ανταπόκρισης και κοινοτικών διαμεσολαβητών όσο θέλουν. Από την άποψη του κράτους, αυτοί οι οργανισμοί είναι ξεδοντιασμένοι και χωρίς κανένα μέσο για να εκκινήσουν βία ώστε να διασφαλίσουν τη συμμόρφωση με τους κανόνες. Οι διαμεσολαβητές της κοινότητας είτε θα βρεθούν οπλισμένοι, είτε θα καλέσουν κάποιο νεοσυσταθέντα οργανισμό, που θα μοιάζει και θα ενεργεί σαν την σημερινή αστυνομία -αλλά θα έχει διαφορετικό όνομα-  για να αντιμετωπίσει ένα ανυπότακτο άτομο, που αρνείται να ακολουθήσει τις εντολές. Όπως μπορεί να σας επιβεβαιώσει ο καθένας γραφειοκράτης με ένα κουτί γεμάτο με απλήρωτα πρόστιμα για παράνομη στάθμευση, είναι εύκολο να αγνοήσετε ένα κομμάτι χαρτί με ένα πρόστιμο τυπωμένο πάνω του. Το κράτος θα χρειαστεί αναπόφευκτα μια ένοπλη, βίαιη υπηρεσία για να χειριστεί τα μη συμμορφούμενα άτομα.

Ο μόνος τρόπος για να εξασφαλιστεί ο τερματισμός της καθ’ υπέρβαση αστυνομικής βίας δεν είναι η δημιουργία νέων οργανισμών με διαφορετικά ονόματα ή, ακόμα χειρότερα, η εστίαση στο εθνοτικά στατιστικά αυτού του οργανισμού, καθώς το μόνο που κάνει αυτή η εστίαση είναι να υποστηρίζει ότι η αστυνομική βία είναι μια χαρά, αρκεί να εξαπολύεται αναλογικά σε όλες τις εθνοτικές ομάδες. Ο μόνος τρόπος είναι να καταργήσουμε το κράτος. Χωρίς κράτος, δεν υπάρχει κρατικός νόμος. Χωρίς κρατικό νόμο, δεν υπάρχει η ανάγκη επιβολής του από έναν οργανισμό που λειτουργεί με την πειθώ της βίας. Χωρίς βίαιη επιβολή, δεν υπάρχει κανένας που να σκοτώνεται για τη μη συμμόρφωσή του.

Οι ιδιωτικές δομές έχουν ελάχιστα κίνητρα να σκοτώσουν τα μη συμμορφούμενα άτομα, και είναι σε θέση να δημιουργήσουν ισχυρότερες δομές επιβολής από ό,τι μπορούν οι κρατικοί φορείς. Ο κοινωνικός εξοστρακισμός, η αποβολή από επιχειρηματικές ομάδες, ή η απαγόρευση εισόδου σε ένα κατάστημα, θα είχαν έναν εξίσου ισχυρό αντίκτυπο σε σύγκριση με την απειλή χρήσης βίας. Επιπλέον, οι ιδιωτικές υπηρεσίες ασφαλείας που καταφεύγουν αβασάνιστα στη βία , θα θεωρούνταν ανεπιθύμητες από τους πελάτες τους, και θα έχαναν την προτίμησή τους, ειδικά εάν αυτές οι υπηρεσίες δημιουργούσαν την εντύπωση ότι δρουν ενάντια σε μια συγκεκριμένη ομάδα δυνητικών πελατών.

Όσο ωραίο κι αν είναι το να πιστεύουμε ότι η αστυνομία μπορεί να υπάρχει αποκλειστικά ως υπηρεσία προστασίας, αυτό δεν ισχύει. Υπάρχει λόγος που ονομάζονται δυνάμεις επιβολής του νόμου, και όχι υπηρεσίες προστασίας. Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ μας έχει ήδη ανακοινώσει τελεσίδικα ότι οι αστυνομικές μας υπηρεσίες δεν έχουν καμία υποχρέωση να προστατεύουν κανέναν. Η μόνη τους προτεραιότητά είναι η επιβολή των νόμων, και καθώς αυτοί οι νόμοι αυξάνονται, οι πιθανότητες να βρεθούμε να αντιμετωπίζουμε έναν εκπρόσωπο της επιβολής του νόμου από δυσχερή θέση, θα αυξάνονται επίσης.

 

***

Ο Justin Murray έλαβε το MBA του το 2014 από το Πανεπιστήμιο του St. Gallen στην Ελβετία.

Γιατί οι σοσιαλιστές λατρεύουν τη φράση «αυτό δεν ήταν πραγματικός σοσιαλισμός»

Η ταξινόμηση των σοσιαλιστικών καθεστώτων του παρελθόντος ως «όχι πραγματικά σοσιαλιστικών» επιτρέπει στους σοσιαλιστές να αποφεύγουν το επιχείρημα των αντι-σοσιαλιστών καθ' όλη τη διάρκεια της Ιστορίας, ή έτσι νομίζουν τουλάχιστον 

Άρθρο του Peyton Gouzin που δημοσιεύτηκε την 1/6/2020 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 4΄.

 Ο κύριος λόγος που οι σοσιαλιστές είχαν αυτήν τη διάρκεια αντοχής στο χρόνο, κάτι που ευτυχώς δεν κατόρθωσαν οι Ναζί, είναι το επιχείρημα ότι αυτά τα αυτο-ανακηρυγμένα ως σοσιαλιστικά καθεστώτα «δεν ήταν πραγματικός σοσιαλισμός». Ένας σημαντικός διανοούμενος που είναι υπεύθυνος για τη διάδοση αυτού του επιχειρήματος είναι ο φιλόσοφος Noam Chomsky, ο οποίος ισχυρίζεται ότι τα σοσιαλιστικά καθεστώτα, συγκεκριμένα η ΕΣΣΔ, απλώς προσποιούνταν ότι ήταν σοσιαλιστικά, για να δώσουν στον εαυτό τους «νόμιμους» λόγους ώστε να χρησιμοποιήσουν την αυταρχική «ράβδο» τους εναντίον των λαών τους. Το επιχείρημα έκτοτε εξαπλώθηκε σαν πυρκαγιά μέσω των σοσιαλιστών φοιτητικής ηλικίας, αλλά και υποψηφίων για την προεδρία των ΗΠΑ όπως ο Bernie Sanders. Η ταξινόμηση των προηγούμενων σοσιαλιστικών καθεστώτων ως «όχι πραγματικά σοσιαλιστικών» επιτρέπει στους σοσιαλιστές να αποφεύγουν το επιχείρημα των αντι-σοσιαλιστών καθ' όλη τη διάρκεια της Ιστορίας, ή έτσι νομίζουν τουλάχιστον. Το πρόβλημα με το χαρακτηρισμό αυτών των καθεστώτων ως μη σοσιαλιστικών δεν είναι μόνο η άγνοια της ιστορίας τους, αλλά και το ότι δεν επιτρέπει στους σοσιαλιστές να ξεφύγουν από το πρόβλημα του οικονομικού υπολογισμού και την σταδιακή μετατροπή του συστήματός τους σε δεσποτικά, αυταρχικά καθεστώτα.

Για να προσδιορίσουμε πρώτα εάν τα «σοσιαλιστικά» καθεστώτα του παρελθόντος ήταν πραγματικά σοσιαλιστικά, πρέπει πρώτα να συμφωνήσουμε σε έναν ορισμό του σοσιαλισμού. Το Merriam-Webster's Dictionary  μας δίνει τρεις διαφορετικούς ορισμούς για να εκκινήσουμε. Ο πρώτος αναφέρει: «οποιαδήποτε από τις διάφορες οικονομικές και πολιτικές θεωρίες που υποστηρίζουν τη συλλογική ή κρατική ιδιοκτησία και διαχείριση των μέσων παραγωγής και διανομής των αγαθών». Ο δεύτερος είναι «ένα σύστημα κοινωνίας ή συνόλου ατόμων στο οποίο δεν υπάρχει ιδιωτική ιδιοκτησία» ή «ένα σύστημα ή μια κατάσταση της κοινωνίας στην οποία τα μέσα παραγωγής ανήκουν και ελέγχονται από το κράτος». Τέλος, ο τρίτος ορισμός γράφει «ένα μεταβατικό στάδιο της κοινωνίας στη μαρξιστική θεωρία μεταξύ του καπιταλισμού και του κομμουνισμού που διακρίνεται από την άνιση διανομή αγαθών και των αμοιβών ανάλογα με την εργασία που έχει παραχθεί.» Και οι τρεις ορισμοί είναι παραλλαγές του πρώτου ορισμού, με κάποιες πρόσθετες λεπτομέρειες για την προέλευση του, τις πολιτικές, και το ρόλο των διάφορων φορέων. Κοινό στοιχείο όλων αυτών των ορισμών είναι το κράτος, η κυβέρνηση και η συλλογικότητα, που ελέγχουν τα μέσα παραγωγής και ιδιοκτησίας. Μόνο το 17% του πληθυσμού της Αμερικής  αναγνωρίζει αυτόν τον ορισμό του σοσιαλισμού, σε σύγκριση με το 34% το 1949. Ένα 23% των Αμερικανών σήμερα ορίζουν τον σοσιαλισμό ως μια μορφή ισότητας, ενώ ένα άλλο 23% δεν έχει γνώμη. Τέλος, το 10% τον ορίζουν ως παρεχόμενες υπηρεσίες, όπως τα δίκτυα κοινωνικής ασφάλισης, η Κοινωνική Ασφάλιση, ή το Medicare. Οι υπόλοιποι έχουν ασαφείς, μη συγκεκριμένες, ή αρνητικές απόψεις για τον σοσιαλισμό.

Αυτό που μπορούμε να συμπεράνουμε είναι ότι οι Αμερικανοί αγνοούν σε μεγάλο βαθμό τους πραγματικούς ορισμούς του σοσιαλισμού. Αυτό πιθανότατα περιλαμβάνει και πολλούς από τους υποστηρικτές του. Παρά την άγνοια των σύγχρονων υποστηρικτών του σοσιαλισμού, οι πνευματικοί ιδρυτές του, όπως ο Μαρξ, αναγνώρισαν και υιοθέτησαν αυτόν τον ορισμό. Ωστόσο, τον χαρακτήρισαν ως μια απάντηση στον καπιταλισμό που πρέπει να έχει δημοκρατικά χαρακτηριστικά. Θεωρούσαν τους «εργάτες», ή τη συλλογικότητα, ως εκείνους που πρέπει να ελέγχουν τα μέσα παραγωγής, ώστε να είναι οποιοδήποτε σύστημα αληθινός σοσιαλισμός. Αν και ορισμένοι σοσιαλιστές προσπαθούν να τον ορίσουν πιο συγκεκριμένα και να τον αποσυνδέσουν από το κράτος, δεν μπορεί να αγνοηθεί το γεγονός ότι το κράτος είναι μια εκδήλωση της συλλογικής συνείδησης της κοινωνίας. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στις δημοκρατίες, σύμφωνα με τις θεωρίες κοινωνικών συμβολαίων που οι σοσιαλιστές συνήθως προσυπογράφουν και χρησιμοποιούν ως αιτιολογία για τις «υποχρεώσεις» που έχει το κράτος στην κοινωνία. Αυτή η συλλογιστική πρέπει να είναι από μόνη της αρκετή για να προσδιορίσει ως σοσιαλιστικά, καθεστώτα όπως η ΕΣΣΔ, όπου το κράτος ανέλαβε τον έλεγχο των μέσων παραγωγής. Αλλά υπάρχουν ακόμη περισσότερες ενδείξεις αυτού του γεγονότος για διερεύνηση.

Όταν στριμωχτούν στη γωνία, οι σοσιαλιστές θα αρχίσουν να διαφωνούν για τα δεδομένα του σοβιετικού συστήματος. Θα αναγνωρίσουν το σύστημα ως «κρατικά καπιταλιστικό» αντί για σοσιαλιστικό. Φαίνεται ότι για τους σοσιαλιστές η απλή ύπαρξη επιχειρήσεων προσδιορίζει ένα σύστημα ως καπιταλιστικό. Η επιχείρηση με κάποιο τρόπο ισοδυναμεί με ιδιωτική ιδιοκτησία κεφαλαίου και ιδιοκτησίας. Αλλά με τους προηγουμένως καθορισμένους ορισμούς του σοσιαλισμού, ακόμα και η πιο στοιχειώδης παρατήρηση του σοβιετικού συστήματος αρκεί για να απορρίψει αυτόν τον ισχυρισμό. Με την παραδοχή των δυτικών υποστηρικτών και επικριτών της από τη δεκαετία του 1930, η ΕΣΣΔ ήταν μια σοσιαλιστική δύναμη που έπρεπε να αναγνωριστεί παρά τις μαζικές μεταρρυθμίσεις των κρατικά ελεγχόμενων βιομηχανιών. Ο Αμερικανός συγγραφέας Joseph Freeman το περιέγραψε ως εξής: «για πρώτη φορά είδα τα μεγαλύτερα όνειρα των ανθρώπων να γίνονται πραγματικότητα. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά ένωσαν τις προσπάθειές τους σε ένα τεράστιο ρεύμα ενέργειας που κατευθύνεται προς [..] τη δημιουργία αυτού που ήταν υγιές και καλό για όλους.» Ακόμα και ο Άγγλος σοσιαλιστής οικονομολόγος Sidney Webb την επαίνεσε για την «ευρύτερη δυνατή συμμετοχή ολόκληρου του ενήλικου πληθυσμού στη δημόσια σφαίρα, η οποία περιλαμβάνει τον προγραμματισμένο έλεγχο ολόκληρου του κοινωνικού περιβάλλοντος.… Η εξουσία πηγάζει πραγματικά από τους ανθρώπους, όπως επέμενε ο Λένιν». Όλα αυτά τα αποσπάσματα είναι τα λόγια των υποστηρικτών της ΕΣΣΔ και του Στάλιν, οι οποίοι τα έγραψαν κατά τη διάρκεια ή μετά τους λιμούς που είχαν επισυμβεί προηγουμένως. Αυτό δείχνει μια ασυνέπεια στα επιχειρήματα των σοσιαλιστών με την πάροδο του χρόνου. Η αρνητική στάση απέναντι στην ΕΣΣΔ δεν ξεκίνησε παρά μετά τη δεκαετία του 1950, μετά το θάνατο του Στάλιν, όταν οι σοσιαλιστές διανοούμενοι άρχισαν να σιωπούν για ζητήματα που σχετίζονταν με την ΕΣΣΔ, και αντ' αυτού στράφηκαν στην απόδοση παρόμοιων επαίνων για άλλα σοσιαλιστικά καθεστώτα του εικοστού αιώνα. Εάν είναι σωστός ο ισχυρισμός ότι η ΕΣΣΔ δεν ήταν ποτέ σοσιαλιστική, γιατί το επιχείρημα αυτό δεν είχε εμφανιστεί μέχρι την σημερινή αναβίωση της δημοτικότητας του σοσιαλισμού; Γιατί οι σοσιαλιστές της εποχής εξακολουθούσαν να υπερασπίζονται τα καθεστώτα τους, κόντρα σε μερικές από τις χειρότερες καταστροφές του αιώνα;

Ακόμα κι αν είστε σε θέση να εξηγήσετε αυτήν αλλαγή στάσης, όπως η αναθεώρηση που έγινε πολλά χρόνια αργότερα, και οι μεταλλασσόμενες απόψεις, τα οικονομικά δεδομένα για τους σοσιαλιστές δεν είναι καθόλου καλύτερα. Μια εις βάθος ανάλυση του σοβιετικού καθεστώτος δείχνει ότι το μεγαλύτερο μέρος, αν όχι όλο, των ιδιωτικών περιουσιών κατασχέθηκε και αναδιανεμήθηκε από το κράτος. Το κράτος  έλεγχε πλήρως τα συστήματα τιμών και τα μέσα παραγωγής. Αυτό σημαίνει, όπως εξηγούν τόσο οι επικριτές όσο και οι υποστηρικτές της, ότι όχι μόνο η Σοβιετική Ένωση έπεσε στην παγίδα του προβλήματος του οικονομικού υπολογισμού που περιγράφεται στο βιβλίο του Ludwig von Mises Σοσιαλισμός, αλλά ότι και σύμφωνα με τον σοσιαλιστικό ορισμό ήταν ένα σοσιαλιστικό κράτος. Αυτό μας επιτρέπει να κατηγοριοποιήσουμε εύκολα την ΕΣΣΔ, όπως και όλα τα άλλα σοσιαλιστικά κράτη του εικοστού αιώνα, ως οπωσδήποτε σοσιαλιστικά. Τα σύγχρονα παραδείγματα σοσιαλιστικών καθεστώτων αντιμετωπίζουν επίσης τα προβλήματα αυτών των προγενέστερων καθεστώτων. Η Βενεζουέλα, που κάποτε επαινέθηκε από τον πιο διαβόητο Αμερικανό σοσιαλιστή Bernie Sanders, αντιμετωπίζει επίσης το πρόβλημα του οικονομικού υπολογισμού. Λόγω της εθνικοποίησης και της κολλεκτιβοποίησης των βιομηχανιών μετά από την εκλογή του Hugo Chavez και αργότερα του Nicolas Maduro, η χώρα αντιμετωπίζει ακριβώς την κατάσταση που περιγράφει ο Mises ως αποτέλεσμα της απουσίας του οικονομικού υπολογισμού. Πριν ο  Chavez αναλάβει την εξουσία με δημοκρατικά μέσα, η Βενεζουέλα κατατασσόταν στις πέντε πλουσιότερες χώρες σε όλη τη Νότια Αμερική, φτάνοντας ακόμη και στην κορυφή για ένα μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1980. Στη συνέχεια, μετά τις μεταρρυθμίσεις του Chavez και αργότερα του Maduro, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ μειώθηκε δραματικά και η Βενεζουέλα έγινε ένα από τα φτωχότερα έθνη στη Νότια Αμερική. Και όλα αυτά σε σύγκριση με τη Χιλή, η οποία την ίδια περίοδο μεταμορφώθηκε από ένα από τα φτωχότερα σε ένα από τα πλουσιότερα έθνη σε ολόκληρη τη Νότια Αμερική εφαρμόζοντας πολιτικές ακριβώς αντίθετου χαρακτήρα  -πολιτικές ελεύθερης αγοράς, όπως η απορρύθμιση και η φορολογική μεταρρύθμιση.

***

 

Ο Peyton Gouzien σπουδάζει Οικονομικά και Νομικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο George Mason.

Καπιταλισμός σημαίνει ταξική αρμονία, όχι ταξικός πόλεμος

Tο κεφάλαιο των καπιταλιστών είναι η πηγή της προσφοράς των προϊόντων που αγοράζουν όλοι, συμπεριλαμβανομένων, στο μεγαλύτερο ποσοστό τους, των μη καπιταλιστών, και είναι επίσης μακράν η κύρια πηγή της ζήτησης για εργασία που πωλούν οι μη καπιταλιστές. Με άλλα λόγια, το καπιταλιστικό κεφάλαιο είναι η πηγή ενός τεράστιου γενικού οικονομικού οφέλους.

Άρθρο του George Reisman, που δημοσιεύτηκε στις 8/3/2021 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 5 λεπτά.

Η δυσαρέσκεια και η αναταραχή που ακολούθησαν τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2020 ήταν, τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό, μια από τις αναρίθμητες καταστροφικές συνέπειες ενός σφάλματος σχεδόν 250 ετών στην οικονομική θεωρία, το οποίο έκανε ο Adam Smith: δηλαδή, η πεποίθηση ότι τα κέρδη είναι κάτι που αφαιρείται από τους μισθούς. (Βλέπε τις πρώτες οκτώ παραγράφους του κεφαλαίου 8, τόμος 1ος, του έργου του Ο Πλούτος των Εθνών.)

Αυτό το σφάλμα είναι η βάση της μαρξιστικής θεωρίας της εκμετάλλευσης, η οποία υποστηρίζει ότι τα κέρδη κλέβονται από τους μισθωτούς από μια, συγκριτικά, χούφτα καπιταλιστών εκμεταλλευτών οι οποίοι, υπό ένα σύστημα ανεμπόδιστου, πλήρους, laissez-faire καπιταλισμού, αποκομίζουν τεράστια κέρδη εξαναγκάζοντας τις μάζες των μισθωτών να εργάζονται για δεκαοκτώ ώρες την ημέρα για μισθούς επιβίωσης υπό βάναυσες και επικίνδυνες συνθήκες εργασίας που ισχύουν ακόμη και για την εργασία μικρών παιδιών, των οποίων η εργασία απαιτείται λόγω της ανεπάρκειας των αποδοχών των γονιών τους. Αυτό το σφάλμα είναι παρόν, τουλάχιστον σιωπηρά, σε όλες σχεδόν τις συζητήσεις σχετικά με τη φορολογία, τις δαπάνες και την εργατική και κοινωνική νομοθεσία. (Όλες οι αναφορές στον Μαρξ αφορούν τον 1^ο τόμο  του βιβλίου Το Κεφάλαιο.)