M. Rothbard: O Χριστιανισμός και η φιλελεύθερη αναρχία του Lysander Spooner

Oι πολιτικές ιδέες των Αμερικανών μπορούν να αναχθούν, με σχεδόν αξιοσημείωτη ακρίβεια, στις θρησκευτικές τους στάσεις και πεποιθήσεις. Ειδικότερα, οι πολιτικές και οικονομικές τους απόψεις εξαρτώνται από το βαθμό στον οποίο συμμορφώνονται με τους δύο βασικούς πόλους της χριστιανικής πίστης: τον Πιετισμό ή τον Λειτουργισμό

Η εισαγωγή του Murray Rothbard για το βιβλίο του Lysander Spooner «Τα πάθη δεν είναι εγκλήματα». Χρόνος ανάγνωσης 8'. Απόδοση στα ελληνικά Νίκος Μαρής. 

Γιατί έβαλαν στο στόχαστρο την θρησκεία οι Πιστοί της καραντίνας;

Οι θρησκευόμενοι άνθρωποι σήμερα αποτελούν απειλή, όχι όμως για τη δημόσια ασφάλεια όπως μας υποδεικνύει το κυρίαρχο αφήγημα. Αποτελούν απειλή για την ιδέα ότι το κράτος πρέπει να λατρεύεται πάνω από όλα, για τη κρατική θρησκεία που προσπαθεί να πάρει τη θέση της δικής τους, για την ιδέα ότι είναι δυνατό να βρει κανείς μια συναρπαστική και πλήρη αίσθηση νοήματος έξω από το κράτος

Άρθρο της καθηγήτριας Ηθικής, Julie Ponesse, που δημοσιεύτηκε στις 28 Αυγούστου 2022 από το Brownstone Institute. Χρόνος ανάγνωσης 7'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. 

Φιλανθρωπία: πότε είναι έξυπνο το να δίνεις, και πότε όχι

Οι δωρεές κι η προσφορά αποτελούν μια εναλλακτική λύση -και μάλιστα το αντίδοτο- στην υποχρεωτική, ψεύτικη φιλανθρωπία του κράτους πρόνοιας. Αν κληρονομούσατε ένα εκατομμύριο δολάρια και αποφασίζατε να βοηθήσετε με αυτά τους άπορους που το αξίζουν, το τελευταίο πράγμα που πιθανότατα θα κάνατε θα ήταν να κόψετε μια επιταγή σε έναν κρατικό φορέα πρόνοιας. Ούτε καν οι σοσιαλιστές και οι συνήγοροι του κράτους πρόνοιας δεν το κάνουν αυτό

Άρθρο του Lawrence Reed, που δημοσιεύτηκε στις 15 Νοεμβρίου 2022 από το FEE. Χρόνος ανάγνωσης 6'. Απόδοση στα ελληνικά Libertarian Corfu - Νίκος Μαρής.

Μια πανάρχαια προειδοποίηση: Το βασικό χαρακτηριστικό του Κράτος είναι η εγκληματική αυθαιρεσία

Οι αρχαίοι Ισραηλίτες είχαν προειδοποιηθεί από την Αγία Γραφή για τους κινδύνους της ύπαρξης ενός Κράτους, που θα τους φορολογούσε βαριά και θα τους καταπίεζε. Δεν την εισάκουσαν

Άρθρο του Jeffery Degner, που δημοσιεύτηκε την 1/10/2022 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 4'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

Θρησκευόμενοι πολίτες απέναντι στον κολεκτιβιστικό (σοσιαλιστικό) έλεγχο

Ένα σημαντικό δώρο του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού είναι η ιδέα ότι το άτομο είναι υπεύθυνο και πολύτιμο, ξέχωρα από το σύνολο. Όπως εξηγεί ο Larry Siedentop στο βιβλίο του Inventing the Individual, τα ηθικά και νομικά θεμέλια του δυτικού πολιτισμού οφείλουν πολλά σε αυτή την κληρονομιά. Πριν από αυτήν, οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι θεωρούσαν την πίστη στην οικογένεια-φυλή ως το απόλυτο θρησκευτικό καθήκον 

Άρθρο του Bruce W. Davidson, που δημοσιεύτηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2022 από το Brownstone Institute. Χρόνος ανάγνωσης 5'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

Όχι, ο Χριστός δεν ήταν «σοσιαλιστής»

Ο Χριστός δεν ζήτησε ποτέ από το κράτος να ληστεύει τους πολίτες και να μοιράζει τα λάφυρα του φορολογικού πλιάτσικου στους φτωχούς

Άρθρο του Lawrence Reed, που δημοσιεύτηκε από το Foundation for Economic Research. Χρόνος ανάγνωσης 5'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. 

Ο ισχυρισμός ότι «ο Ιησούς Χριστός ήταν σοσιαλιστής» έχει γίνει ένα δημοφιλές κλισέ μεταξύ των «προοδευτικών», όπως και μεταξύ αυτών των οποίων η πίστη στον χριστιανισμό δεν είναι και η πιο… ένθερμη – στην καλύτερη περίπτωση. Υπάρχει όμως κάποια δόση αλήθειας σε αυτό το κλισέ;

Γιατί οι δυτικοί δεν κατανοούν την Ρωσία

Σε αντίθεση με τη Λατινική Δύση, ο Χριστιανισμός στη Ρωσία είναι κληρονομιά της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (σ.σ. Βυζάντιο) και στο Βυζάντιο υπήρχε στενή σχέση μεταξύ εκκλησίας και κράτους

Άρθρο του Lipton Mathews, που δημοσιεύτηκε στις 4 Μαρτίου 2022 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 4'. Απόδοση στα ελληνικά Νίκος Μαρής.

M. Rothbard: Φιλελευθερισμός, σοσιαλισμός, και θρησκεία

Η μομφή του «υλισμού» που στρέφεται κατά της ελεύθερης αγοράς, αγνοεί το γεγονός ότι όλα τα σπουδαία έργα τέχνης, όλα τα μεγάλα δημιουργήματα του ανθρώπινου πνεύματος, έπρεπε να χρησιμοποιήσουν υλικά μέσα. Είναι αδιανόητο να διαχωρίζεται το «πνευματικό» από το «υλικό».

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στις 20/7/2019 από το Mises Institute, και αναδημοσιεύτηκε στα ελληνικά από την Ελεύθερη Αγορά. Επιμέλεια κειμένου, Ελπίδα Νικόλτση. Χρόνος ανάγνωσης 6'.

Δεν υπάρχει καμία αναγκαία σχέση ανάμεσα στη θρησκεία και στο να υποστηρίζει κανείς τον φιλελευθερισμό ή όχι. Είναι αλήθεια ότι πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, λιμπερταριανοί επί του παρόντος είναι αθεϊστές, αλλά αυτό έχει σχέση με το γεγονός ότι οι περισσότεροι διανοούμενοι, των περισσότερων πολιτικών πεποιθήσεων, είναι επίσης αθεϊστές.

Υπάρχουν πολλοί φιλελεύθεροι που είναι θρήσκοι, Εβραίοι ή Χριστιανοί. Μεταξύ των κλασσικών-φιλελεύθερων προγόνων του σύγχρονου λιμπερταριανισμού, σε μια πιο θρησκευόμενη εποχή, υπήρχαν μυριάδες χριστιανοί. Από τον John Lilburne, τον Roger Williams, την Anne Hutchinson και τον John Locke τον 17ο αιώνα, μέχρι τον Cobden, τον Bright, τον Frédéric Bastiat, τους Γάλλους φιλελεύθερους του laissez-faire και τον μεγάλο Λόρδο Acton.

«Η τοποθέτηση του κράτους ως υπεύθυνου για τις ηθικές αρχές, ισοδυναμεί με την τοποθέτηση της αλεπούς ως υπεύθυνης ασφαλείας στο κοτέτσι».

Από τα κολεκτιβιστικά Saturnalia στον ανθρωποκεντρισμό των Χριστουγέννων

Το παλιό, παγανιστικό σύστημα στηριζόταν στην εξουσία και τον φόβο, το νέο βασίζεται στην συμπόνια και την αγάπη

Άρθρο του David Gornosky, που δημοσιεύτηκε από το Foundation for Economic Research, στις 24/12/2016. Χρόνος ανάγνωσης 8'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

Η ιδιωτική ιδιοκτησία και το πνεύμα των Χριστουγέννων

Η ελευθερία χρήσης της ιδιωτικής τους ιδιοκτησίας είναι που δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να προσφέρουν από αυτά που κατέχουν

Αυτό το σύντομο κείμενο κυκλοφόρησε αρχικά στο τεύχος Δεκεμβρίου 1986 του περιοδικού The Freeman, και αναδημοσιεύτηκε από το FEE. Χρόνος ανάγνωσης 1'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

Παίρνουμε πολύ περισσότερα από τη ζωή απ' όσα πληρώνουμε, γιατί πολλοί άνθρωποι δίνουν πολύ περισσότερα από ό,τι οι υπηρεσίες για τις οποίες πληρώνονται. Αυτή είναι η ουσία του πνεύματος των Χριστουγέννων, όπως απεικονίζεται από τον Charles Dickens στο A Christmas Carol .

Ο γνωστός Γάλλος συγγραφέας Bertrand de Jouvenel σημείωσε ότι απολαμβάνουμε «την ζεστή φιλοξενία, τις χαλαρές συζητήσεις, τις φιλικές συμβουλές, τις εθελοντικές και χωρίς ανταμοιβή υπηρεσίες. Ο πολιτισμός και η κουλτούρα, στην πραγματικότητα η ίδια η ύπαρξη της κοινωνίας, εξαρτώνται από τέτοιες εθελοντικές, χωρίς ανταμοιβή δραστηριότητες». Αλλά τέτοιες δραστηριότητες πολύ συχνά εξαρτώνται από την ύπαρξη χρόνου, χρημάτων και περιουσίας. Είναι η ελευθερία χρήσης της ιδιωτικής ιδιοκτησίας που δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να δίνουν από αυτά που κατέχουν.

Ο Ντίκενς αντιπαραβάλλει το χριστουγεννιάτικο πνεύμα της προσφοράς, της γενναιοδωρίας, της κοινωνικότητας και της ευθυμίας, με τη τσιγκουνιά του θλιβερού, άπληστου, χολωμένου Ebenezer Scrooge. Στο μυαλό του Ντίκενς, ο Σκρουτζ ήταν ένας τυπικός καπιταλιστής. Αλλά ο Σκρουτζ δεν ήταν περισσότερο ένας «τυπικός» καπιταλιστής, απ' όσο ο Ντίκενς ήταν ένας «τυπικός» συγγραφέας. Επιπλέον, όταν ο Σκρουτζ μεταστράφηκε χάρη στα πνεύματα των Χριστουγέννων - του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος-  ήταν η ιδιωτική του ιδιοκτησία που του επέτρεψε να γίνει γενναιόδωρος.

Είναι ειρωνικό ότι το κράτος πρόνοιας, που προορίζεται να είναι ένα σύστημα όπου τα χρήματα (σ.σ. εκείνων που το χρηματοδοτούν εξαναγκαστικά) δεν έχουν σημασία, έχει γίνει ένα σύστημα όπου μόνο τα χρήματα έχουν σημασία. Πολλές υπηρεσίες που προσφέρονταν παλαιότερα από την οικογένεια, τους φίλους και τους εθελοντές, χωρίς κάποια προσδοκία χρηματικής ανταμοιβής, τώρα εξαρτώνται από φόρους και γραφειοκρατικές αποφάσεις. Σε ένα κράτος πρόνοιας, η πράξη του να προσφέρεις υποβαθμίζεται σε μια κρατική θέση εργασίας από τις εννέα έως τις πέντε.

Το χριστουγεννιάτικο πνεύμα της προσφοράς και του μοιράσματος εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα επειδή ο καπιταλισμός και η ιδιωτική ιδιοκτησία επιβιώνουν. Αυτό που δεν μπόρεσε να συνειδητοποιήσει ο Ντίκενς είναι ότι η κατοχή ιδιωτικής ιδιοκτησίας και η ελευθερία χρήσης της, είναι που καθιστούν εφικτό το χριστουγεννιάτικο πνεύμα προσφοράς.

***

Η συνεισφέρουσα συντάκτρια Bettina Bien Greaves ήταν επί μακρόν μέλος του προσωπικού της FEE, μόνιμη μελετητής και διευθύντρια. Παρακολούθησε για πολλά χρόνια το σεμινάριο του Ludwig von Mises στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και είναι μεταφράστρια, επιμελήτρια και βιβλιογράφος των έργων του.

Πολιτικά «ορθοί» αριστεροί: Τα ζόμπι μιας παραμόρφωσης του Χριστιανισμού

 Προς το παρόν - ή μήπως για πάντα; - η κυριαρχία του Χριστιανισμού έχει παρέλθει. Τώρα μας γυροφέρνει ένα ζοφερό και θανατηφόρο πλάσμα, που ζει σκοτώνοντας όσους έχουν απομείνει ζωντανοί. Το κάνει καθιστώντας τους αποδιοπομπαίους, καταλογίζοντάς τους αμαρτήματα, για τα οποία πρέπει να εξαγνιστούν

Άρθρο του Joshua Mitchell, που δημοσιεύτηκε στις 5 Οκτωβρίου 2021 από το AIER. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 6'.

«Οι φιλόσοφοι του 18ου αιώνα είχαν μια πολύ απλή εξήγηση για τη σταδιακή αποδυνάμωση της πίστης. Ο θρησκευτικός ζήλος, έλεγαν, ήταν σίγουρο ότι θα εξαφανιστεί, καθώς η φώτιση και η ελευθερία εξαπλώνονταν. Είναι κάπως ενοχλητικό ότι τα γεγονότα δεν ταιριάζουν καθόλου με αυτή τη θεωρία.»

Alexis de Tocqueville, «H Δημοκρατία στην Αμερική»

 

 

Η άποψη ότι υπάρχουν ξεχωριστές εποχές της ιστορίας, η κάθε μια με ξεχωριστούς ανθρωπότυπους, η κάθε μία με ξεχωριστές αντιλήψεις για τον κόσμο, που ερμηνεύονται κατά κάποιο τρόπο από τα χαρακτηριστικά εκείνης της εκάστοτε εποχής, έχει μακρά ιστορία. Ο Νίτσε μας έδωσε την ευγενή ψυχή και την μνησίκακη, η πρώτη κυριαρχούσε στην προσωκρατική εποχή, η δεύτερη κυριάρχησε από τον Χριστιανισμό μέχρι σήμερα. Πριν από αυτόν, ο Μαρξ μας έδωσε τον φεουδαρχικό άνθρωπο και τον καπιταλιστή, ο πρώτος ήταν ικανός να κατανοήσει την πολλαπλότητα των αξιών, ο δεύτερος μείωσε αυτή την πολυφωνία στο μονοσήμαντο μέτρο του χρήματος. Πιο πίσω στο χρόνο, ο Καντ μας έδωσε τον αρχαϊκό άνθρωπο, ο οποίος αντιμετώπιζε τους άλλους ως μέσα, για να τον διαδεχτεί ο κοσμοπολίτης άνθρωπος, ο οποίος αντιμετώπιζε τους άλλους ως σκοπούς. Ο Ρουσσώ μας έδωσε τον αρχαίο άνθρωπο, ο οποίος προσανατολιζόταν στην αρετή, και τον σύγχρονο άνθρωπο, ο οποίος προσανατολίζεται στα συμφέροντά του. Ο Λούθηρος, λειτουργώντας μέσα σε ένα Βιβλικό πλαίσιο, μας έδωσε τον άνθρωπο της Παλαιάς Διαθήκης, προσανατολισμένο στο Νόμο, και τον άνθρωπο της Καινής Διαθήκης, προσανατολισμένο στο Ευαγγέλιο. Ο Αυγουστίνος μας έδωσε επίσης αυτή τη αντιπαραβολή, αν και πιο ήπια διατυπωμένη, η οποία άνοιξε τον δρόμο στον Θωμά τον Ακινάτη, ώστε να αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα του στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Πώς Facebook & Σία ξεκίνησαν τον ιδεολογικό τους πόλεμο κατά της κοινωνίας

Η εταιρική Αμερική - από το Facebook και τη Google έως την Major League Baseball - έγινε πλούσια δίνοντας στους καταναλωτές αυτό που θέλουν. Τώρα αυτές οι εταιρείες θέλουν να χρησιμοποιήσουν τον πλούτο τους για να συντρίψουν τους ιδεολογικούς τους εχθρούς. Έτσι είναι η ζωή σε μια «μικτή οικονομία». 

Άρθρο του Ryan McMaken, που δημοσιεύτηκε από το Mises Institute στις 4/6/2021. Χρόνος ανάγνωσης 5 λεπτά.

Στην Αμερική, και κατ' επέκταση την Δύση, του 21ου αιώνα, εκατομμύρια πολίτες -ειδικά οι Χριστιανοί και οι κοινωνικά συντηρητικοί- διαπιστώνουν ότι οι πιο σημαντικοί θεσμοί του έθνους φαίνεται να είναι εχθρικοί απέναντί ​​τους.

Αυτοί οι θεσμοί περιλαμβάνουν τα πανεπιστήμια, τα δημόσια σχολεία, τα μέσα ενημέρωσης και τις κυβερνητικές γραφειοκρατίες. Επιπλέον, η  εταιρική  Αμερική υιοθετεί όλο και περισσότερο μια στάση εχθρότητας απέναντι σε ομάδες που θεωρούνται «δεξιές» ή συντηρητικές.

Τα πρόσφατα παραδείγματα είναι πολλά, για να το θέσουμε ήπια.

Όταν ο Χριστός μπήκε (κυριολεκτικά) σε καραντίνα

Η εποχή αυτή μας υπενθύμισε ότι το να μας αποκαλούν αρρώστους είναι σαν τις άλλες μορφές κοινωνικής διαίρεσης, που διαχωρίζουν τους ανθρώπους και τους κάνουν πιο εξαρτημένους από την εξουσία. Οδηγεί τους ανθρώπους στον φόβο, το μίσος και την διχόνοια. Ο Ιησούς δεν ασχολήθηκε απλά με αυτό το θέμα. Το έζησε, φτάνοντας να τιμωρηθεί με προσωπική καραντίνα.

Το παρακάτω άρθρο του Jefrrey Tucker δημοσιεύτηκε από το φιλελεύθερο American Institute for Economic Research στις 19 Απριλίου 2020. Χρόνος Ανάγνωσης: 5 λεπτά

Οι περισσότεροι από εμάς δεν είχαμε συνειδητοποιήσει, μέχρι πολύ πρόσφατα, πόσο μεγάλο στίγμα βαρύνει ένα άτομο (ή έναν ολόκληρο λαό) όταν φημολογείται ότι είναι άρρωστος. Ακόμα και άτομα που είχαν προσβληθεί από κορωνοϊό και έχουν αναρρώσει (όπως αναρρώνει το 99%) θεωρούνται τώρα ύποπτοι και αντιμετωπίζονται όπως φανταζόμαστε ότι αντιμετωπίζονταν οι λεπροί στις παλιές εποχές. 

Οι προκαταλήψεις υπήρξαν εξωπραγματικές και οι πολιτικές που βασίστηκαν σε αυτές, ακραίες. Το πράγμα ξεκίνησε με την απαγόρευση πτήσεων από την Κίνα και, στη συνέχεια, από την Ευρώπη, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Αυστραλία, προκαλώντας το χάος και το κλείσιμο των αεροδρομίων σε όλη τη χώρα. Μετά, η πολιτική του διαχωρισμού στράφηκε σε μας. Τα κρατικά σύνορα έκλεισαν. Μετά, μας πλησίασε ακόμη περισσότερο. Η γειτονική πόλη; Μείνετε μακριά. Η διπλανή γειτονιά; Μείνετε μακριά. Το διπλανό διαμέρισμα της πολυκατοικίας μας; Μείνετε μακριά από την εξώπορτά μου. Ούτε οι σύζυγοι και τα παιδιά δεν είναι πλέον ασφαλή. Ο καθένας να στέκεται μακριά από όλους τους άλλους και να αλείφεστε διαρκώς με απολυμαντικό υγρό. 

Οι παρατηρητές προειδοποιούν ότι όλα τα σύνορα, όχι μόνο τα εθνικά, γίνονται πιο αδιαπέραστα, όπως συνέβη κατά τη διάρκεια και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο - με μεγάλο κόστος για την ελευθερία και την ευημερία. 

Όταν βλέπει κανείς τον απίστευτο φόβο, την παράνοια και τη μίσος που έχει απελευθερώσει ο κορωνοϊός, παίρνει μια γεύση από αυτό που πρέπει να υπήρξε μια μακροχρόνια ανθρώπινη συνήθεια: