M. Rothbard: O Χριστιανισμός και η φιλελεύθερη αναρχία του Lysander Spooner

Oι πολιτικές ιδέες των Αμερικανών μπορούν να αναχθούν, με σχεδόν αξιοσημείωτη ακρίβεια, στις θρησκευτικές τους στάσεις και πεποιθήσεις. Ειδικότερα, οι πολιτικές και οικονομικές τους απόψεις εξαρτώνται από το βαθμό στον οποίο συμμορφώνονται με τους δύο βασικούς πόλους της χριστιανικής πίστης: τον Πιετισμό ή τον Λειτουργισμό

Η εισαγωγή του Murray Rothbard για το βιβλίο του Lysander Spooner «Τα πάθη δεν είναι εγκλήματα». Χρόνος ανάγνωσης 8'. Απόδοση στα ελληνικά Νίκος Μαρής. 

Το κράτος μας πάει τρένο. Ανοιχτή επιστολή προς αρνητές πραγματικότητας με αφορμή τον κρατικό ΟΣΕ

Πάρτε το χαμπάρι και χωνέψτε το καλά για να μην σκάτε άδικα. Οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί δεν έχουν το παραμικρό κίνητρο να βελτιώσουν τη ζωή σας. Για την ακρίβεια, όσο λιγότερα ξοδέψουν για εσάς, τόσο μεγαλύτερη η πίτα που θα μοιραστούν μεταξύ τους

Κείμενο της αναρχο-φιλελεύθερης σελίδας του Facebook «Οι δούλοι», που δημοσιεύτηκε στις 4 Μαρτίου 2023. Χρόνος ανάγνωσης 2'. (Ο τίτλος προστέθηκε από το Liberty Express)

Το να περιμένουμε την πολιτική λύτρωση είναι αργή αυτοκτονία

Παρ' όλες τις πολιτικές «μεταρρυθμίσεις» που συζητούνται, η αλήθεια είναι ότι το κράτος στραγγαλίζει σιγά σιγά τη ζωή της κοινωνίας

Προσαρμοσμένη στην ελληνική πραγματικότητα διασκευή άρθρου του George Ford Smith, που δημοσιεύτηκε στις 17 Ιανουαρίου 2023 από το Mises Institute, Χρόνος ανάγνωσης 4'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. 

Η «μεγάλη επανεκκίνηση» που όντως χρειαζόμαστε στην Ελλάδα

Ζούμε την υπέρτατη στρέβλωση της ανθρώπινης φύσης και πραγματικότητας. Βιώνουμε τη σταδιακή παρακμή και κατάρρευση ενός συστήματος που εξαρχής ήταν καταδικασμένο να αποτύχει. Ο κόσμος πράγματι χρειάζεται μια «μεγάλη επανεκκίνηση». Όχι όμως όπως την εννοούν αυτοί, αλλά όπως την εννοούμε εμείς

Ανάρτηση της αναρχοφιλελεύθερης f/b σελίδας «Οι δούλοι» που αναδημοσιεύτηκε στις 31 Οκτωβρίου 2022. Χρόνος ανάγνωσης 2'.

H αναρχοκαπιταλιστική, αναγεννησιακή πολιτεία της Cospaia

Αναρχική περιοχή δεν σημαίνει χαοτική περιοχή. Δεν σημαίνει επίσης μια περιοχή χωρίς σύστημα για την επιβολή της τάξης, ή την επιβολή της γενικής ηθικής. Το μόνο που χαρακτηρίζει έναν τόπο ως αναρχικό είναι ότι του λείπει μια οντότητα που κατέχει το μονοπώλιο της βίας

Άρθρο της Ellie McFarland, που δημοσιεύτηκε στις 22/4/2020 από το Mises Institute. Χρόνος ανάνγωσης 6΄. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. 

Η αναρχοκαπιταλιστική κοινωνία της Acadia στην Αμερική του 17ου αιώνα

Μέχρι να καταστραφεί από τη βρετανική επιθετικότητα το 1755, η Ακαδιανή κοινότητα στη Νέα Σκωτία παρείχε ένα «παράθυρο» σε μια αναρχοκαπιταλιστική κοινωνία που ήταν συνεκτική και επιτυχημένη

Άρθρο του Benjamin Williams, που δημοσιεύτηκε στις 28 Αυγούστου 2022 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 5'. Απόδοση στα ελληνικά, Libertarian Corfu - Νίκος Μαρής. 

Η λογική πλάνη που δικαιολογεί την ύπαρξη του κράτους

Πολύ συχνά, οι άνθρωποι αποδέχονται τη «λύση» που προέρχεται από το κράτος σε ένα αντιληπτό πρόβλημα ως την λογική επιλογή. Αλλά αυτή η «λύση» είναι στην πραγματικότητα ένα non sequitur

Άρθρο του Joshua Mawhorter που δημοσιεύτηκε στις 23 Μαρτίου 2022 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 8'. Απόδοση στα ελληνικά Νίκος Μαρής.

Ένα non sequitur είναι μια στοιχειώδης αλλά διαδεδομένη λογική πλάνη, που συμβαίνει όταν ένα υποτιθέμενο συμπέρασμα δεν προκύπτει απαραίτητα από την προηγηθείσα επιχειρηματολογία. Στα λατινικά, η φράση non sequitur σημαίνει κυριολεκτικά «δεν συνεπάγεται». Ένα non sequitur είναι απλά ένα αβάσιμο συμπέρασμα. Υποτίθεται ότι υπάρχει κάποιο σημείο σύνδεσης μεταξύ επιχειρημάτων και συμπερασμάτων, ενώ στην πραγματικότητα δεν υπάρχει.

Χρειαζόμαστε το κράτος για να έχουμε Εθνική Άμυνα;

Άρθρο του Robert Higgs, που δημοσιεύτηκε στις 28/3/2017 από το FEE. Χρόνος ανάγνωσης 2'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

Ο Gordon Tulock  συνήθιζε να κοροϊδεύει τους αναρχικούς λέγοντας ότι εάν οι Αμερικανοί καταργούσαν τo κράτος τους, τότε δεν θα ανησυχούσαν για την κατάληψη της χώρας από τους Ρώσους, επειδή «οι Μεξικανοί θα είχαν φτάσει εδώ πρώτοι». 

Αυτή η σύντομη ιστορία εκφράζει στην πραγματικότητα μια διαδεδομένη αντίρρηση για την αναρχία —δηλαδή, την ιδέα ότι, εάν οι κάτοικοι μιας χώρας καταργούσαν το κράτος τους, οι άλλες χώρες δεν θα ακολουθούσαν απαραίτητα το παράδειγμά τους, οι κυβερνήσεις αυτών των άλλων χωρών θα ήταν ελεύθερες και απλώς θα καταλάμβαναν τη χώρα που, χωρίς κράτος, δεν θα είχε έναν αποτελεσματικό τρόπο για να αμυνθεί ενάντια στην κατάκτησή της από μια ξένη δύναμη. 

Αυτή η άποψη προϋποθέτει τουλάχιστον δύο κρίσιμες παραδοχές: Πρώτον, ότι η υπεράσπιση ενός πληθυσμού απαιτεί ένα κράτος που κυβερνά αυτόν τον πληθυσμό. Και, δεύτερον, ότι εάν ένα κράτος έχει την ισχύ να καταλάβει μια άλλη χώρα, θα το πράξει. 

Όσον αφορά την πρώτη παραδοχή, φαίνεται ξεκάθαρο ότι ένα εθνικό κράτος μπορεί να αποδειχθεί αναποτελεσματικό μέσο άμυνας σε κάθε περίπτωση, όπως έχουν αποδείξει πολλά κράτη ανά τους αιώνες. Επιπλέον, είναι βεβαίως εύλογο ότι οι αποκεντρωμένοι τρόποι άμυνας, όπως οι διασκορπισμένες αντάρτικες ομάδες που λειτουργούν περισσότερο ή λιγότερο ανεξάρτητα, μπορεί να αποδειχθούν αποτελεσματικές στην αποτροπή μιας ξένης κατάκτησης.

[σ.σ. Ένα πιο στιβαρό επιχείρημα είναι η παροχή εθνικής άμυνας από ιδιωτικές ασφαλιστικές-στρατιωτικές εταιρείες, όπως έχουν αναλύσει σε άρθρα και βιβλία τους αρκετοί αναρχοκαπιταλιστές θεωρητικοί, όπως ο Hans Hermann Hoppe και ο Robert Murphy, σχετικά κείμενα των οποίων θα παρουσιάσουμε σύντομα σε αυτό το blog] 

Όσον αφορά τη δεύτερη παραδοχή, η ύπαρξη πολλών μικρών χωρών με αδύναμα κράτη, ακόμη και στον σημερινό κόσμο, σίγουρα θέτει υπό αμφισβήτηση την ιδέα ότι οι, ουσιαστικά ανυπεράσπιστες, χώρες δεν μπορούν να επιβιώσουν. Σίγουρα η Βραζιλία έχει τα μέσα να κατακτήσει την Ουρουγουάη, αλλά δεν το κάνει. Σίγουρα η Γερμανία ή η Γαλλία έχουν τα μέσα να κατακτήσουν το Βέλγιο, αλλά καμία απ’ τις δύο δεν το επιχειρεί. Και ούτω καθεξής όσον αφορά πολλές άλλες χώρες. Τα κράτη έχουν διάφορους σοβαρούς λόγους να απέχουν από τέτοιες εν δυνάμει κατακτήσεις. 

Έτσι, ακόμη κι αν οι Μεξικανοί μπορούσαν να φτάσουν πρώτοι στις ΗΠΑ, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα το επέλεγαν. Και αν όντως εισέβαλαν στις ΗΠΑ, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα πετύχαιναν την κατάκτηση που θα επεδίωκαν. 


[ Για μια αναλυτική περιγραφή του πώς οι ασφαλιστικές εταιρείες μπορούν να παρέχουν ασφάλεια από εξωτερικούς εχθρούς χωρίς την ύπαρξη κράτους, και μάλιστα πιο αποτελεσματικά απ' αυτό, δείτε το κείμενο του οικονομολόγου Robert Murphy Εθνική άμυνα χωρίς κράτος ]

***

H. Hoppe: Ο ρόλος των διανοουμένων στην υποστήριξη του κράτους

 

Άρθρο του Hans Hermann Hoppe, που δημοσιεύτηκε από το Mises Institute στις 8/4/2021. Χρόνος ανάγνωσης 8'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

«Το κράτος είναι το μεγάλο φαντασιοκόπημα, μέσω του οποίου όλοι επιδιώκουν να ζήσουν σε βάρος όλων των άλλων.»  — Φρεντερίκ Μπαστιά

Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω με τον ορισμό του κράτους. Τι πρέπει να μπορεί να κάνει ένας οργανισμός για να πληροί τις προϋποθέσεις ενός κράτους; Αυτός ο οργανισμός πρέπει να είναι σε θέση να επιμείνει ότι όλες οι συγκρούσεις μεταξύ των κατοίκων μιας δεδομένης επικράτειας θα πρέπει να υποβάλλονται ενώπιόν του για την τελική λήψη των αποφάσεων, ή να υπόκεινται στην τελική έγκρισή του. Ειδικότερα, αυτός ο οργανισμός πρέπει να μπορεί να επιμείνει ώστε όλες οι συγκρούσεις που τον αφορούν να εκδικάζονται από τον ίδιο, ή τον εκπρόσωπό του. Και εννοείται ότι στην μέσα στην εξουσία να αποκλείει όλους τους άλλους από το να ενεργούν ως τελικοί δικαστές, το δεύτερο καθοριστικό χαρακτηριστικό ενός κράτους είναι η εξουσία του να φορολογεί: να καθορίζει μονομερώς το τίμημα που πρέπει να πληρώσουν για τις υπηρεσίες του οι αιτούμενοι δικαιοσύνη.

Με βάση αυτόν τον ορισμό του κράτους, είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί μπορεί να υπάρχει μια επιθυμία να ελέγχει κανείς το κράτος. Γιατί όποιος έχει το μονοπώλιο της τελικής επιδιαιτησίας σε μια δεδομένη περιοχή μπορεί να δημιουργεί  νόμους. Και αυτός που μπορεί να  νομοθετήσει  μπορεί και να φορολογήσει. Σίγουρα, πρόκειται για μια αξιοζήλευτη θέση.

Πιο δύσκολο να κατανοηθεί είναι το πώς μπορεί κάποιος να ελέγχει το κράτος χωρίς συνέπειες. Γιατί θα ανέχονταν οι άλλοι έναν τέτοιο θεσμό;

M. Rothbard: Τα έθνη σε έναν αναρχοφιλελεύθερο κόσμο δίχως κράτη

Το έθνος, φυσικά, δεν είναι το ίδιο με το κράτος, μια διαφορά την οποία οι παλιότεροι και οι κλασσικοί φιλελεύθεροι όπως ο Ludwig von Mises και ο Albert Jay Nock κατανοούσαν πολύ καλά

Κείμενο του Murray Rothbard με τίτλο Nations by Consent, που γράφτηκε το 1994 και δημοσιεύτηκε στις 9/12/2017 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 14'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. 

Εισαγωγή

Οι φιλελεύθεροι τείνουν να επικεντρώνονται σε δύο σημαντικές μονάδες ανάλυσης: το άτομο και το κράτος. Και όμως, ένα από τα πιο δραματικά και σημαντικά γεγονότα της εποχής μας ήταν η επανεμφάνιση – με κρότο – τα τελευταία πέντε χρόνια, μιας τρίτης και πολύ παραγνωρισμένης πτυχής του πραγματικού κόσμου, του «έθνους». Όταν εξετάζεται έστω και κατ' ελάχιστον το «έθνος», συνδέεται συνήθως με το κράτος, όπως στην φράση «το έθνος-κράτος», αυτή η έννοια όμως πήρε μια ιδιαίτερη μορφή κατά τους τελευταίους αιώνες και εξελίχθηκε σε ένα οικουμενικό κλισέ. Τα τελευταία πέντε χρόνια όμως, είδαμε, ως επακόλουθο της κατάρρευσης του κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση και στην ανατολική Ευρώπη, μια ζωηρή και απρόσμενα ραγδαία αποσύνθεση του κεντρικού κράτους, ή του υποτιθέμενου εθνικού κράτους, στις εθνοτικές του συνιστώσες. Το γνήσιο έθνος, ή η αρχή της εθνικότητας, έχει κάνει μια δραματική επανεμφάνιση στην παγκόσμια σκηνή.

M. Rothbard: Ο γνήσιος αναρχισμός είναι φιλελεύθερος, όχι σοσιαλιστικός

Ίσως, λοιπόν, θα μπορούσαμε όλοι να αυτο-αποκαλούμαστε με ένα νέο όνομα: α-κρατιστές . Τότε, όταν στην πορεία της συζήτησης ακουστεί η αναπόφευκτη πρόκληση «είσαι αναρχικός;»  μπορούμε, ίσως για πρώτη και τελευταία φορά, να έχουμε την πολυτέλεια της «μέσης οδού» και να πούμε: «Κύριε, δεν είμαι ούτε αναρχικός, ούτε κρατιστής, αλλά βρίσκομαι ακριβώς στην α-κρατική μέση οδό.»

Άρθρο του Murray Rothbard που δημοσιεύτηκε από το Mises Institute στις 4/1/2008. Χρόνος ανάγνωσης 8 λεπτά.