«Ακροδεξιοί!» – Η αγαπημένη λέξη των διαρκώς διαψευσμένων μυαλοπώληδων

Όταν τα δεδομένα δεν είναι υπέρ τους, οι κατά φαντασίαν ορθολογιστές έχουν ελάχιστες επιλογές πέρα ​​από το να καταφύγουν σε επιθέσεις ad hominem – και καμία άλλη προσωπική επίθεση δεν ταιριάζει καλύτερα με το εσφαλμένο τους συμπέρασμα περί δήθεν κακοπροαίρετης αντίθεσης των υπολοίπων στις κρατικές πολιτικές, από την λέξη «ακροδεξιοί»

Άρθρο του Robin Koerner, που δημοσιεύτηκε στις 9 Μαρτίου 2023 από το Brownstone Instititute. Χρόνος ανάγνωσης 7'. Απόδοση στα ελληνικά Νίκος Μαρής.

Τι σημαίνει τέλος πάντων η λέξη νεοφιλελευθερισμός;

Στην πραγματικότητα, ο νεοφιλελευθερισμός προτείνει έναν “τρίτο δρόμο” μεταξύ του κλασικού φιλελευθερισμού και του σοσιαλισμού. Περίπου αυτό που αποκαλείται “σοσιαλδημοκρατία”

Άρθρο του Θεοδωρή Γεωργακόπουλου, που δημοσιεύτηκε στις 2/9/2016. Χρόνος ανάνγωσης 4'. 

Mises: Τι στ' αλήθεια σημαίνει η λέξη «ατομικισμός», σε 2'

Δεν υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ των συμφερόντων του ατόμου και των συμφερόντων της κοινωνίας. Ο ατομικισμός είναι η φιλοσοφία της κοινωνικής συνεργασίας και της προοδευτικής ενίσχυσης του κοινωνικού ιστού

Άρθρο του Ludwig von Mises, που δημοσιεύτηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1981 από το FEE. Χρόνος ανάγνωσης 2'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

Έξι λόγοι που ο σοσιαλισμός («κοινωνισμός») είναι αντικοινωνικός

Ο καπιταλισμός είναι αυτό που συμβαίνει όταν οι φιλήσυχοι άνθρωποι αφήνονται να ζήσουν ελεύθεροι. Με αυτή την έννοια, είναι φυσικός και αυθόρμητος. Ο σοσιαλισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά αλαζονικά σχέδια από νταήδες και ξερόλες, που τα επιβάλλουν υπό την απειλή των όπλων. Είναι αφύσικος, αυθαίρετος και αυταρχικός

Άρθρο του Lawrence Reed, που δημοσιεύτηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2022 από το FEE. Χρόνος ανάγνωσης 7'. Απόδοση στα ελληνικά, Libertarian Corfu - Νίκος Μαρής. 

«Νέα τάξη πραγμάτων»: ένας αυτοκτονικός ιδεασμός μισάνθρωπων διεθνιστών

Οι παγκόσμιες ελίτ έχουν ένα «υπέροχο» σχέδιο για εμάς τους υπόλοιπους, παρ' όλο που οι ίδιοι δεν σκοπεύουν να ζήσουν μέσα στα στενά του όρια

Άρθρο του Jakub Bożydar Wiśniewski, που δημοσιεύτηκε στις 9 Αυγούστου 2022. Χρόνος ανάγνωσης 6'. Απόδοση στα ελληνικά, Libertarian Corfu - Νίκος Μαρής. 

Αποπληθωρισμός: καλός για καταναλωτές & παραγωγούς, κακός για τις σπάταλες κυβερνήσεις. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Οι «ειδικοί» μας λένε με πάσα σοβαρότητα ότι ο αποπληθωρισμός είναι ακόμη χειρότερος από τον πληθωρισμό και ότι πάντα θα οδηγεί μια οικονομία σε ύφεση. Η πραγματικότητα ανατρέπει μια τέτοια «σοφία», καθώς ισχύει το ακριβώς αντίθετο

Άρθρο του Andre Marques, που δημοσιεύτηκε από το  Mises Institute στις 13 Απριλίου 2022. Απόδοση στα ελληνικά Libertarian Corfu. Χρόνος ανάγνωσης 6'.

Οι κεντρικές τράπεζες και ο σοσιαλισμός συνδέονταν ανέκαθεν μεταξύ τους

Ο όρος «κεντρική τράπεζα» παραπέμπει με σαφήνεια σε μια κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία. Όταν όμως οι άνθρωποι μιλούν για τη Fed, την ΕΚΤ ή άλλες κεντρικές τράπεζες σήμερα, σχεδόν κανείς δεν συνειδητοποιεί ότι μιλάει για ένα τέκνο της σοσιαλιστικής ιδεολογίας

Άρθρο του Jörg Guido Hülsmann, που δημοσιεύτηκε από το Mises Institute και την γερμανική έκδοση της Epoch Times, τον Οκτώβριο του 2021. Χρόνος ανάγνωσης 5'. Απόδοση στα ελληνικά,  Libertarian Corfu- Νίκος Μαρής.

Γιατί η πατριαρχία είχε κάποτε (οικονομικό) νόημα

Το ότι οι άντρες υπήρξαν μέχρι πρόσφατα πιο πολύτιμοι στην κοινωνία της ελεύθερης αγοράς από ό,τι οι γυναίκες, ήταν μια οικονομική σύμπτωση. Η λεγόμενη πατριαρχία δεν ήταν κάποια συνωμοσία των ανδρών για να βλάψουν τις γυναίκες. Και το μέλλον ίσως μας επιφυλάσσει μια έκπληξη.

Άρθρο της Cathy Reisenwitz, που δημοσιεύτηκε στις 4 Νοεμβρίου 2016 από το Foundation for Economic Research. Χρόνος ανάγνωσης 3'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

Είναι μια λέξη που προκαλεί αναστεναγμούς και βογγητά, ειδικά στους δεξιούς φιλελεύθερους – η πατριαρχία. Οι φεμινίστριες αρέσκονται να ρίχνουν το φταίξιμο για όλα τα δεινά της κοινωνίας σε αυτόν. Στους φιλελεύθερους αρέσει να προσποιούνται ότι δεν υπάρχει. Αλλά θα ήθελα να υποστηρίξω ότι η πατριαρχία είναι πραγματικά μια πολύ σημαντική έννοια για όποιον ενδιαφέρεται για τα οικονομικά.

Τι είναι η Πατριαρχία;

M. Rothbard: Πώς το Κράτος συντηρεί την παρασιτική ύπαρξή του, και τι φοβάται

Σχεδόν πάντοτε, τα σοβαρότερα εγκλήματα στα κατάστιχα του Κράτους δεν είναι οι επιθέσεις εναντίον ιδιωτών ή της περιουσίας τους, αλλά οι απειλές για το ίδιο το Κράτος: προδοσία, λιποταξία, εξέγερση κ.λπ. Το κράτος δεν υπάρχει για να προστατεύει τους πολίτες, αλλά τον εαυτό του.

Κείμενο του Murray Rothbard, δημοσιευμένο στις 13/1/2021 από το Mises Institute, αποτελούμενο από δύο κεφάλαια του βιβλίου του «Η Ανατομία του Κράτους». Χρόνος ανάγνωσης 14'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

Πώς η εθνοφοβική αριστερά δαιμονοποιεί την έννοια έθνος ταυτίζοντας τον σωβινισμό με τον εθνικισμό

Το συμπέρασμα είναι προφανές. Η διαγραφή της έννοιας του εθνικισμού από το πολιτικώς ορθό λεξιλόγιο και η αντικατάστασή της από τον πατριωτισμό διαγράφει και τον λόγο ύπαρξης ενός εθνικού κράτους όπως είναι η Ελλάδα

Άρθρο του καθηγητή Πολιτισμικής Κοινωνιολογίας και συγγραφέα Μανουσου Μαραγκουδάκη, που δημοσιεύτηκε από το liberal.gr στις 24/11/2019. Χρόνος ανάγνωσης 3'.

Οι έννοιες δεν έχουν σταθερό νόημα. Αντίθετα, ανταγωνισμοί και συγκρούσεις γύρω από σύμβολα και έννοιες συχνά καταλήγουν σε μετατοπίσεις νοημάτων και διαμορφώσεις νέων συμβολικών τοπίων στη δημόσια σφαίρα. Μία τέτοια μετατόπιση έχει λάβει χώρα και στην έννοια «εθνικισμός». Αυτό που μέχρι και πρόσφατα αποτελούσε σημείο αναφοράς της πολιτικής κοινότητας, σήμερα καταλήγει να σημαίνει εσωστρέφεια, αυταρέσκεια, εχθροπάθεια, και ρατσισμό.

Σίγουρα η άνοδος της αυτοαποκαλούμενης «εθνικιστικής» Χρυσής Αυγής συνέβαλε στην προφανή απαξίωση της έννοιας στην Ελλάδα. Όμως δεν είναι αυτό ο μόνος λόγος, ούτε ο πιο σημαντικός. Ο σημαντικότερος είναι η - κάτω από την πίεση της πολιτισμικής ηγεμονίας της νέας αριστεράς - μετατόπιση της έννοιας του εθνικισμού προς στα «δεξιά» τόσο ώστε να πάρει την θέση της έννοιας «σωβινισμός» και συνάμα, η αντικατάσταση της έννοιας του εθνικισμού με τον «πατριωτισμό».

Το πραγματικό νόημα της λέξης «εθνικισμός» από τον Ludwig von Mises και τον Murray Rothbard

Αν και σφυρηλατήθηκε σε απελευθερωτικούς πολέμους, ο φιλελεύθερος εθνικισμός ήταν για τον Mises ειρηνικός και κοσμοπολίτικος.

Απόσπασμα από άρθρο του Joseph Salerno, που δημοσιεύτηκε στις 28/3/2017 από το Mises Institute. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 3'.

Mimis Plessas & The Orbiters - Karagouna

Στην τρέχουσα συζήτηση για τη μετανάστευση, κάποιοι φιλελεύθεροι επικαλούνται συχνά τον Ludwig von Mises ως ένθερμο υποστηρικτή του ελεύθερου εμπορίου με την ευρεία έννοια του όρου, που σχετίζεται με την ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών, κεφαλαίων και εργατικού δυναμικού. Ο Mises έχει μάλιστα ανακηρυχθεί από ορισμένους φιλελεύθερους ως υπέρμαχος των ανοιχτών συνόρων. Ωστόσο, οι απόψεις του σχετικά με την ελεύθερη μετανάστευση εργατικού δυναμικού πέρα ​​από τα υπάρχοντα πολιτικά σύνορα ήταν προσεκτικά διαμορφωμένες από πολιτικούς προβληματισμούς, που βασίζονταν στη γνώση του από πρώτο χέρι για τις βαθιές και διαρκείς συγκρούσεις μεταξύ εθνικοτήτων στα πολύγλωσσα κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης που οδήγησαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και συνέχισαν μετέπειτα κατά τον Μεσοπόλεμο. Έτσι ο Mises δεν αξιολόγησε τη μετανάστευση με όρους καθαρά οικονομικούς, όπως η μεγιστοποίηση της παραγωγικότητας της ανθρώπινης εργασίας, ανεξάρτητα από το πολιτικό πλαίσιο. Αντίθετα, αξιολόγησε τις επιπτώσεις της μετανάστευσης από τη σκοπιά του κλασικού φιλελεύθερου συστήματος της ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Σκοπός μου σε αυτό το σύντομο δοκίμιο είναι να εκθέσω τις απόψεις του Mises για τη μετανάστευση, όπως τις ανέπτυξε ως αναπόσπαστο μέρος του κλασικού φιλελεύθερου προγράμματος που επεξεργάστηκε. Δεν θα προσπαθήσω να επικρίνω ή να αξιολογήσω τις απόψεις του.

13 μύθοι για την δημοκρατία: #1 «Κάθε ψήφος μετράει»

 Η ψήφος είναι η ψευδαίσθηση της επιρροής με αντάλλαγμα την απώλεια της ελευθερίας σου. Όταν ο Τομ κι η Μαίρη προσέρχονται στην κάλπη, νομίζουν πως επηρεάζουν την κατεύθυνση της χώρας.  Την ίδια στιγμή το 99.9999% των ψηφοφόρων αποφασίζουν για την κατεύθυνση της ζωής του Τομ και της Μαίρης. 

Απόσπασμα από δοκίμιο του Carel Beckman, που δημοσιεύτηκε στις 13/1/2012. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 2'.

Everything counts (in large amounts) - Depeche Mode

Πάντα το ακούμε αυτό στις προεκλογικές περιόδους. Τον ισχυρισμό πως η ψήφος σου πραγματικά μετράει. Το οποίο βέβαια είναι ακριβές -μετράει για ένα εκατοντάκις εκατομμυριοστό (αν μιλάμε για τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές). Αλλά, αν έχεις  μία επίδραση στο αποτέλεσμα της διαδικασίας της τάξης του ενός στα 100 εκατομμύρια, ή 0,000001%,στην πράξη αυτό είναι μηδενική επίδραση. Η πιθανότητα να κριθεί ο νικητής των εκλογών από την ψήφο σου είναι αστρονομικά μικρή. [σ.σ. το ίδιο ισχύει και για μικρότερες χώρες όπως η Ελλάδα, ή ακόμα και περιφέρειες]

Και στην πραγματικότητα το πράγμα είναι ακόμα χειρότερο, γιατί η ψήφος που καταθέτεις δεν αφορά κάποια συγκεκριμένη απόφαση ή πολιτική. Είναι μια ψήφος για κάποιον υποψήφιο ή κάποιο πολιτικό κόμμα, που θα πάρουν τις αποφάσεις για λογαριασμό σου. Αλλά δεν έχεις καμία απολύτως επίδραση στις αποφάσεις που παίρνει αυτό το πρόσωπο ή αυτό το κόμμα ! Δεν μπορείς να τις ελέγξεις. Για τέσσερα χρόνια, μπορούν να αποφασίζουν ό,τι  θέλουν, και δεν υπάρχει τίποτα που μπορείς να κάνεις για αυτό. Μπορείς να τους βομβαρδίζεις με e-mail,να πέφτεις γονατιστός μπροστά τους, ή να τους καταριέσαι  -αυτοί αποφασίζουν.

Κίνημα Antifa: Φασίστες με καλύτερο marketing

Τα μέλη του Antifa δεν είναι αντίπαλοι του φασισμού, αλλά είναι οι γνήσιοι εκπρόσωποί του, οι ίδιοι. Ο κομμουνισμός, ο σοσιαλισμός, κι ο φασισμός ενώνονται με τα κοινά δεσμά του αντι-καπιταλισμού και του αντι-φιλελευθερισμού.

Άρθρο του Antony P. Mueller. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 5'.

Οι «antifa» δεν είναι αντίπαλοι του φασισμού, αλλά αυθεντικοί εκπρόσωποί του

Ένα φρικτό φάντασμα πλανάται πάνω από την Αμερική: το φάντασμα του αντι-καπιταλισμού. Νεαροί βηματίζουν σε παράταξη πίσω από τον σοσιαλιστικό συρμό της εποχής, και κάποιοι ακτιβιστές φιμώνουν την ελευθερία του λόγου ως μέλη μιας ομάδας που ονομάζεται Antifa.

Αυτό το «αντιφασιστικό» κίνημα εμπλέκεται συχνά σε στρατιωτικού τύπου διαμαρτυρίες και δεν έχει καθόλου ενδοιασμούς ως προς τη χρήση βίας. Ως τμήμα της  ακροαριστεράς, τα μέλη του «antifa κινήματος» αυτοπροσδιορίζονται ως «αντι-καπιταλιστές» και δηλώνουν «εχθροί της δεξιάς». Αποκαλούνται «αντιφασίστες», όταν στην πραγματικότητα, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ιδεολογία, εκείνη που χαρακτηρίζει το δικό τους κίνημα είναι ο φασισμός.

Ωστόσο, τι είναι ο φασισμός και ποιο είναι το περιεχόμενο αυτής της ιδεολογίας;

Το «φασιστικό μανιφέστο»

Το φασιστικό μανιφέστο διακηρύχθηκε το 1919 από τους Alceste De Ambris και Filippo Tommaso Marienetti. Στο φυλλάδιο τους, οι συντάκτες ζητούσαν την καθιέρωση της οκτάωρης εργασίας και του κατώτατου μισθού. Απαιτούσαν την εκπροσώπηση των εργαζομένων στην διοίκηση των βιομηχανιών, και την ισοτιμία των συνδικαλιστών, των βιομηχανικών στελεχών και των δημοσίων υπαλλήλων.

Ο παλιός, κλασικός φιλελευθερισμός και ο νεο(ς) φιλελευθερισμός

Οι πρωτοπόροι του (στην πραγματικότητα σοσιαλίζοντος) «νέου φιλελευθερισμού» και οι διάδοχοί τους βάσισαν τους ισχυρισμούς τους στην υποτιθέμενη συντριπτική ισχύ των επιχειρηματιών έναντι των καταναλωτών και των εργαζομένων. Όμως, παρ’ όλη την προπαγάνδα τους, μια τέτοια ισχύς δεν μπορεί να αποδειχθεί, εμπειρικά ή θεωρητικά, πως υπάρχει στ’ αλήθεια

Άρθρο του Ralph Raico, δημοσιευμένο στις 8/7/2020 από το Mises Institute. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάνγωσης 4'.

Είναι αναμφισβήτητο ότι η διαδεδομένη σημασία της λέξης φιλελεύθερος (liberal) έχει αλλάξει δραστικά με την πάροδο του χρόνου. Είναι μια πολύ γνωστή ιστορία το πώς, γύρω στο 1900, σε αγγλόφωνες χώρες και αλλού, ο όρος καταπατήθηκε από συγγραφείς που ήταν ουσιαστικά σοσιαλδημοκράτες. Ο Joseph Schumpeter (1954: σελ. 394) παρατήρησε ειρωνικά ότι οι [σ.σ. σοσιαλιστές] εχθροί του συστήματος του ελεύθερου επιχειρείν, του έκαναν ένα ακούσιο κομπλιμέντο όταν υιοθέτησαν τη λέξη «φιλελεύθερο» για το δικό τους δόγμα, ιστορικά το αντίθετο από αυτό που εξέφραζε ο φιλελευθερισμός από το ξεκίνημά του.

Εδώ και έναν αιώνα, έχει ξεσπάσει μια διαμάχη για το πραγματικό νόημα του φιλελευθερισμού (Meadowcroft 1996b: σ. 2). Ο Stephen Holmes (1988: σελ. 101) κάγχασε λέγοντας ότι η διαφωνία δεν αφορούσε τίποτα περισσότερο από ένα «δικαίωμα στον κομπασμό». Αυτό δεν τον εμπόδισε, ωστόσο, να συνταχθεί με άλλους από το στρατόπεδο που ανέφερε ο Schumpeter, στον αγώνα για να εξασφαλίσουν αυτήν την ετικέτα για τον εαυτό τους. Υπάρχει μια βαθιά αλήθεια στην πρόταση του Thomas Szasz (1973: σ. 20): «Στο ζωικό βασίλειο, ο κανόνας είναι, φάτε τους ή θα σας φάνε, ενώ στο ανθρώπινο βασίλειο, ορίστε τους ή θα σας ορίσουν.» Αυτό δεν είναι πουθενά πιο ξεκάθαρο από ό,τι στο «πολιτικό βασίλειο».

Πώς προέκυψε αυτός ο κεφαλαιώδους σημασίας μετασχηματισμός του όρου φιλελεύθερος, αυτό που ο Paul Gottfried (1999: σ. 29) αποκαλεί «σημασιολογική κλοπή» ;

Αυτή είναι η συμβατική ερμηνεία – οι φιλελεύθεροι από τον δέκατο όγδοο αιώνα πιστεύουν κατ’ εξοχήν στο laissez-faire. Ξεκινώντας από τις τελευταίες δεκαετίες του δέκατου ένατου αιώνα, ωστόσο, οι Βρετανοί στοχαστές όπως ο TH Green και ο LT Hobhouse (και οι ομόλογοι τους στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γερμανία και αλλού) συνειδητοποίησαν ότι το laissez-faire ήταν εντελώς ανεπαρκές για τις συνθήκες της σύγχρονης κοινωνίας. Συχνά εμπνευσμένοι από τον John Stuart Mill (σύμφωνα με τα ευγενικά λόγια του Hobhouse [1964: σ. 63], «Η διδασκαλία του Mill μας φέρνει κοντά στην καρδιά του φιλελευθερισμού») ανέλαβαν να δώσουν στον φιλελευθερισμό μια πιο εκσυγχρονισμένη μορφή. Όπως έχει γράψει ένας υπέρμαχος της συμβατικής άποψης,

«Η κεντρική αξία του απελευθερωμένου ατόμου, του ανθρώπου κατά το δυνατόν κυρίαρχου του εαυτού του, δεν άλλαξε. Η κατανόηση αυτής της αξίας και τα μέσα για την επίτευξή της άλλαξαν». (Smith 1968: σ. 280) [1]

Ειδικότερα, το κράτος, το οποίο οι προγενέστεροι φιλελεύθεροι φοβούνταν ως εχθρό της ατομικής ελευθερίας, θεωρήθηκε τώρα ως η ισχυρή κινητήριος δύναμη για την προώθησή του με ζωτικής σημασίας τρόπους. Ο παλιός φιλελευθερισμός έδωσε τη θέση του στο νέο.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να επισημανθεί είναι ο πολιτικός σκοπός πίσω από τη σημασιολογική αυτή αλλαγή. Ο σκοπός ήταν να διευκολυνθεί ο δρόμος για την επαναστατική επέκταση της ατζέντας του κράτους (τελικά, αυτό κατέληξε σε μια απεριόριστη ατζέντα βάσει αρχών). Ωστόσο, η ανάγκη για μια τέτοια επέκταση βασίστηκε σε μια εξαιρετικά αμφισβητήσιμη θεωρία, η οποία εξακολουθεί να χρησιμοποιείται. Είναι η θεωρία ότι ο «παλιός» φιλελευθερισμός του laissez-faire είχε καταστεί παρωχημένος μετά από τις βαθιές αλλαγές που συντελέστηκαν στην κοινωνία. Οι πρωτοπόροι του «νέου φιλελευθερισμού» και οι διάδοχοί τους βάσισαν τους ισχυρισμούς τους στην υποτιθέμενη συντριπτική ισχύ των επιχειρηματιών έναντι των καταναλωτών και των εργαζομένων. Όμως, παρ’ όλη την προπαγάνδα τους, μια τέτοια ισχύς δεν μπορεί να αποδειχθεί, εμπειρικά ή θεωρητικά, πως υπάρχει στ’ αλήθεια. (Rothbard 1970: σελ. 168–73; Hutt 1954; Armentano 1982; Reynolds 1984: σελ. 56–68; DiLorenzo and High, 1988 ).

Επιπλέον -και αυτό είναι το αποφασιστικό- το τυπικό σκεπτικό για να μιλάει κανείς περί ενός «νέου φιλελευθερισμού» είναι προβληματικό. Γιατί ο σκοπός της επίτευξης του «απελευθερωμένου ατόμου» δεν μπορεί να ορίζει τον φιλελευθερισμό. Αυτόν τον σκοπό τον μοιράζονται άλλες ιδεολογίες, μεταξύ των οποίων ο κομμουνιστικός αναρχισμός και πολλές εκδοχές του σοσιαλισμού.

Αναλογιστείτε αυτήν τη δήλωση του Eduard Bernstein, ιδρυτή του ρεβιζιονιστικού σοσιαλισμού (1909: σελ. 129, η έμφαση από το πρωτότυπο):

Η ανάπτυξη και η προστασία της ελεύθερης προσωπικότητας είναι ο στόχος όλων των σοσιαλιστικών μέτρων, ακόμη και εκείνων που επιφανειακά φαίνονται να είναι εξαναγκαστικά. Μια πιο προσεκτική εξέταση θα δείξει πάντοτε ότι πρόκειται για ένα ζήτημα εξαναγκασμού που αυξάνει το άθροισμα της ελευθερίας στην κοινωνία, που δίνει περισσότερη ελευθερία, και σε ένα ευρύτερο σύνολο ατόμων, από όση αφαιρεί. [2]

Πώς διαφέρει αυτή η δήλωση από την άποψη των «νέων φιλελεύθερων» των τελευταίων εκατό και πλέον ετών; [3] Αυτό που διαχωρίζει τον φιλελευθερισμό από τις αντιτιθέμενες ιδεολογίες είναι ακριβώς η ουσία του προγράμματός του, τα μέσα που υποστηρίζει -η ιδιωτική ιδιοκτησία, η οικονομία της αγοράς, και η ελαχιστοποίηση της εξουσίας του κράτους και των κρατικών θεσμών. [4]

Στις αγγλόφωνες χώρες, εκείνοι που οπουδήποτε αλλού θα μπορούσαν άμεσα να κατηγοριοποιηθούν ως σοσιαλδημοκράτες, ή δημοκρατικοί σοσιαλιστές, ντρέπονται να αποδεχτούν το κανονικό τους όνομα. Είναι δύσκολο να αποφύγουμε το συμπέρασμα ότι πρόκειται ουσιαστικά για ζήτημα πολιτικής σκοπιμότητας. Για κάποιο λόγο, οι ετικέτες που υποδηλώνουν τον σοσιαλισμό δεν υπήρξαν δημοφιλείς σε χώρες με αγγλική κληρονομιά (πρβλ. Gottfried 1999: σ. 9).

Αυτή η σκληρή πολιτική πραγματικότητα ήταν σαφής  στον Edward Bellamy, συγγραφέα του σοσιαλιστικού κλασικού βιβλίου Κοιτώντας προς τα πίσω. Το 1888, σε μια επιστολή του προς τον William Dean Howells, ο Bellamy αναρωτιόταν πώς να ονομάσει το δόγμα του. Απέρριψε τον όρο «σοσιαλιστικό». Ήταν μια λέξη που «δεν μπορούσε ποτέ να χωνέψει», καθώς είναι ξένη «από μόνη της, και εξίσου ξένη σε όλες τις υποδηλώσεις της». «Όπως κι αν επιλέγουν να ονομάζουν τον εαυτό τους οι Γερμανοί και οι Γάλλοι μεταρρυθμιστές, το «σοσιαλιστικό» δεν είναι καλό όνομα για ένα κόμμα που θέλει να πετύχει στην Αμερική», εκμυστηρεύτηκε στον Howells (Schiffman 1958: σελ. 370-71). Αντίθετα, ο Bellamy επέλεξε το όνομα «εθνικιστικό». Άλλοι, για παρόμοιους λόγους, προτίμησαν την ετικέτα «φιλελεύθερο» (''liberal'').

Η σοσιαλδημοκρατική κατάχρηση της λέξης φιλελεύθερο (''liberal'') συνάντησε μεγάλη επιτυχία, οδηγώντας ορισμένους φιλελεύθερους του laissez-faire να τείνουν να αυτο-προσδιορίζονται τους ως ατομικιστές (Raico 1997). Είναι αστείο, αλλά το επόμενο βήμα για τους σοσιαλιστές όπως ο John Dewey ήταν να προσπαθήσουν να καπηλευτούν και αυτόν τον όρο. Σύμφωνα με τον Dewey, φαίνεται πως υπήρχε ένας παλιός ατομικισμός πριν από την εποχή των μεγάλων εταιρειών και της σύγχρονης κοινωνικής επιστήμης, και αυτό το είδος έπρεπε τώρα να αντικατασταθεί από έναν νέο ατομικισμό (Dewey 1930).

Ένα παράγωγο αυτού του «νέου ατομικισμού» θα ήταν «ένα συμβούλιο συντονισμού και καθοδήγησης, στο οποίο οι ηγέτες της βιομηχανίας και των πιστώσεων θα συναντώνταν με εκπροσώπους της εργασίας και των δημοσίων υπαλλήλων, για να σχεδιάσουν τη ρύθμιση» της οικονομίας. Παρ' όλο που αυτό ήταν προφανώς μια αντιγραφή του κορπορατιστικού κράτους που οικοδομούσε ο Mussolini στην Ιταλία, ο Dewey επέλεξε να αγνοήσει αυτόν τον παραλληλισμό. Το κέντρο εξουσίας που πρότεινε θα είχε μια εθελοντική, και έτσι καταταλλήλως αμερικανική, χροιά, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκινούσαν εποικοδομητικά «στο δρόμο που ταξιδεύει η Σοβιετική Ρωσία» με τον γνωστό, αξιοθρήνητα καταστροφικό τρόπο (Dewey 1930: σ. 118).[5] Έτσι, μετά τη μεταμόρφωση της έννοιας του φιλελευθερισμού ώστε να αποκλειστούν οι οπαδοί της οικονομίας της αγοράς και της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, τώρα ο ατομικισμός επρόκειτο επίσης να επαναπροσδιοριστεί, για τον ίδιο σκοπό. Μοιάζει σχεδόν σαν οι σοσιαλιστές όπως ο Dewey να προσπαθούσαν απλώς μέσω του ορισμού των λέξεων να (εξ)ορίσουν εντελώς από τον διάλογο και εντέλει από την πραγματικότητα τους υποστηρικτές της ελεύθερης επιχειρηματικότητας. [6]

[Κείμενο προσαρμοσμένο από το κεφάλαιο «Φιλελευθερισμός: Σωστό και Λάθος», του βιβλίου «Ο Κλασικός Φιλελευθερισμός και η Αυστριακή Σχολή».]

---------------------------------------------------

1.Αυτό είναι από την καταχώρηση του David G. Smith για τον φιλελευθερισμό στη Διεθνή Εγκυκλοπαίδεια των Κοινωνικών Επιστημών . Είναι κρίμα που ένα τόσο σημαντικό θέμα έπρεπε να αφεθεί στον Smith, του οποίου η πραγματεία είναι συχνά απελπιστικά συγκεχυμένη. Για παράδειγμα, ισχυρίζεται ότι ο Ludwig von Mises δεν μπορεί να θεωρηθεί φιλελεύθερος επειδή ήταν πολύ «ακραίος» αφήνοντας «το άτομο στο έλεος της φύσης, της κοινωνίας και της οικονομικής ισχύος», ωστόσο επισημαίνει ότι οι J.-B. Say και Bastiat είναι «φιλελεύθεροι οικονομολόγοι» (Smith 1968: σελ. 277, 280).

2.Πρβλ. Pierre Angel 1961, ειδικά σελ. 7, 9, 287, 332, 382–87, 411–15 και 420–33. Ο Bernstein απέρριψε τις κεντρικές οικονομικές έννοιες του Μαρξισμού καθώς και την κρατική ιδιοκτησία και παραιτήθηκε από την αόριστη συνεχιζόμενη ύπαρξη της καπιταλιστικής τάξης. Επέμεινε, ωστόσο, ότι πρέπει να εξελιχθεί σε έναν «εκδημοκρατισμένο» καπιταλισμό, με μια διευρυμένη «κοινωνική» νομοθεσία (θεώρησε το «κοινωνικό κράτος» της Βαϊμάρης μια καλή αρχή). Ο ρεβιζιονισμός του Bernstein τελείωσε απορροφώντας τον γερμανικό σοσιαλισμό και για όλους τους πρακτικούς σκοπούς εντελώς τον δυτικό σοσιαλισμό, εκτός από εκείνους που έγιναν γνωστοί ως κομμουνιστές.

3.Βλέπε επίσης Lukes 1973: σ. 12, όπου ο συγγραφέας αναφέρει τον Jean Jaurès ισχυριζόμενος ότι «ο σοσιαλισμός είναι η λογική ολοκλήρωση του ατομικισμού», καθώς συνειδητοποιεί ότι οι ατομικιστικοί σκοποί είναι τα πιο κατάλληλα μέσα για τη σύγχρονη εποχή. Ο Lukes συμφωνεί, υποστηρίζοντας ότι «ο μόνος τρόπος για να συνειδητοποιήσουμε τις αξίες του ατομικισμού είναι μέσω μιας ανθρωπιστικής μορφής σοσιαλισμού». Πρέπει να του είμαστε ευγνώμονες που τουλάχιστον διατηρούσε τον ατομικισμό (σε αυτό το πλαίσιο, το ισοδύναμο του πολιτικού και οικονομικού φιλελευθερισμού) και του σοσιαλισμού εννοιολογικά διακριτούς.

4.Πρβλ. RW Davis (1995: σελ. Vii – viii), στον πρόλογό του για τη διακεκριμένη σειρά The Making of Modern Freedom : «Χρησιμοποιούμε την ελευθερία με την παραδοσιακή και περιορισμένη έννοια της αστικής και πολιτικής ελευθερίας - ανεξιθρησκεία, ελευθερία του λόγου και του συνέρχεσθαι , ελευθερία του ατόμου από αυθαίρετες και ιδιόκτητες εξουσίες σε πρόσωπα και περιουσιακά στοιχεία, ελευθερία παραγωγής και ανταλλαγής αγαθών και υπηρεσιών, και ελευθερία συμμετοχής στην πολιτική διαδικασία.» Ο Davis, διευθυντής του Κέντρου Ιστορίας της Ελευθερίας στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, χορηγός της σειράς, προσθέτει ότι αυτή η «σύγχρονη, εννοιολογικά ξεχωριστή, ιδέα της ελευθερίας» πρέπει να διαφοροποιηθεί έντονα από τις «απεριόριστες εκκλήσεις για ελευθερία από την ανάγκη και την ελευθερία από το φόβο» των Τεσσάρων Ελευθεριών του Franklin Roosevelt.

5.Ένα χρόνο αργότερα, ο Rexford Tugwell, του «Brain Trust» του Ρούσβελτ, έγραψε στο The New Republic ότι «το ενδιαφέρον των φιλελεύθερων ανάμεσά μας για τους θεσμούς της νέας Ρωσίας των Σοβιετικών έχει δημιουργήσει ένα πολύ έντονο ενδιαφέρον για τον «κεντρικό σχεδιασμό». (Gottfried 1999: σ. 66).

6.Πρβλ. Gottfried 1999: σ. 13: «Όταν ο Dewey αποφάσισε να χαρακτηρίσει τις προτεινόμενες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις του ως «φιλελεύθερες», είχε ήδη δοκιμάσει τους όρους «προοδευτικές»,«εταιρικές» και «οργανικές». »

***

Ο Ralph Raico (1936-2016) ήταν ομότιμος καθηγητής ευρωπαϊκής Ιστορίας στο Buffalo State College και ανώτερος συνεργάτης του Mises Institute. Ήταν ειδικός στην Ιστορία της ελευθερίας, της φιλελεύθερης παράδοσης στην Ευρώπη, και της σχέσης ανάμεσα στον πόλεμο και την άνοδο του κράτους. Είναι ο συγγραφέας του βιβλίου Η θέση της θρησκείας στη φιλελεύθερη φιλοσοφία των Constant, Tocqueville και του Lord Acton .

Η βιβλιογραφία του έργου Ralph Raico του, συγκεντρωμένη από Tyler Kubik, βρίσκεται εδώ .

Οι Αριστεροί κατανοούν ότι η φορολογία είναι κλοπή. Γι’ αυτό την υποστηρίζουν.

 

Άρθρο του Peter St. Onge δημοσιεμένο στο Mises Institute στις 16/4/2020. Χρόνος Ανάγνωσης: 2 λεπτά

 

Στις 18 Μαρτίου, ο Joe Wiesenthal του ''Bloomberg Markets'' είχε καλεσμένη την [σ.σ. εικονιζόμενη] οικονομολόγο της Σύγχρονης Νομισματικής Θεωρίας (MMT) Stephanie Kelton στην εκπομπή του. Εάν δεν είστε εξοικειωμένοι με την MMT, συνοπτικά οι οπαδοί της πιστεύουν ότι οι κυβερνήσεις πρέπει να εκτυπώνουν περισσότερα χρήματα, επειδή τα ελλείμματα δεν είναι κάτι τόσο τρομερό. Σε ένα σημείο της εκπομπής, ο Wiesenthal ρώτησε: «Εάν δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για τα ελλείμματα, τότε γιατί να έχουμε φόρους;» Η απάντηση της Kelton ήταν αποκαλυπτική.

.Λοιπόν, η διαχρονική δικαιολογία για τους φόρους είναι, παραφράζοντας τον Oliver Wendell Holmes, πως αποτελούν «το τίμημα του να ζούμε σε μια πολιτισμένη κοινωνία». Οι σκεπτικιστές επισημαίνουν ότι, ιστορικά οι κοινωνίες με πολύ χαμηλούς φόρους ήταν συχνά πολύ πιο πολιτισμένες – αναλογιστείτε την Ολλανδική Χρυσή Εποχή , την Ισλαμική Χρυσή Εποχή , τη Βικτωριανή Αγγλία , την απαξιωτικά αποκαλούμενη «Επιχρυσωμένη Εποχή» στην ιστορία της Αμερικής - εκείνη η χρυσή εποχή των τριάντα ετών όταν εφευρέθηκαν σχεδόν όλα τα χρήσιμα πράγματα που έχουμε σήμερα . Ωστόσο, κατά τη διάρκεια εκείνης της τελευταίας περιόδου, οι εισπράξεις της κεντρικής κυβέρνησης ήταν το 1/5 όσων είναι σήμερα .

Γιατί τόσος πολιτισμός; Γιατί πολλά απ’ όσα κάνουν τα κράτη στις μέρες μας γίνονταν τότε μέσω φιλανθρωπικών δράσεων ή επιχειρήσεων που ανταγωνίζονταν μεταξύ τους για τα δολάρια των καταναλωτών, αντί να αρπάζουν τα έσοδά τους μέσω των φόρων. Όταν οι γιατροί, οι πυροσβέστες, και τα σχολεία είναι υποχρεωμένα να ικανοποιούν τους πελάτες, τα πράγματα εκπολιτίζονται. Και πάλι, ακόμα κι εάν αποδεχτούμε ένα «κράτος-νυχτοφύλακα» για, λ.χ., την εθνική άμυνα, ή για την μισθοδοσία των δικαστών, το πράγμα γίνεται επικίνδυνο εάν το κράτος μπορεί απλά να τυπώνει νέο χρήμα για να πληρώνει αυτόν το εκπολιτισμό.

Η απάντηση της Kelton; Οι φόροι θα εξακολουθούσαν να είναι απαραίτητοι, γιατί μας φτωχαίνουν (!) Και γιατί μπορούν να τιμωρήσουν τους ανθρώπους που δεν συμπαθεί.

Συγκεκριμένα, στην Kelton αρέσει το ότι οι φόροι «αφαιρούν τα δολάρια από τα χέρια μας, οπότε δεν μπορούμε να τα ξοδεύουμε», αφήνοντας περισσότερη αγοραστική δύναμη στο κράτος. Έτσι, οι φόροι κάνουν τους ανθρώπους φτωχούς, και αυτό είναι κάτι θετικό για την ίδια, πιθανώς επειδή πιστεύει ότι τα κράτη είναι πραγματικά πολύ καλά στο να βγάζουν τους ανθρώπους από τη φτώχεια. Όποιος έχει περάσει κάποιον χρόνο στα γκέτο των πόλεων της Αμερικής, όπου τα κρατικά χρήματα των επιδομάτων είναι σχεδόν τα μόνα χρήματα που κυκλοφορούν, μπορεί να διαφωνήσει.

Α, και δεν είναι μόνο το ότι το κράτος υποτίθεται ότι ξοδεύει τα χρήματά μας πιο σοφά από ό,τι θα μπορούσαμε να το κάνουμε εμείς. Η Kelton προσθέτει δύο δευτερεύοντες λόγους που λατρεύει τους φόρους: για να τιμωρήσει συγκεκριμένους ανθρώπους αναδιανέμοντας τα χρήματά τους, και για να τιμωρήσει τους ανθρώπους που κάνουν πράγματα που δεν της αρέσουν. Όπως το να μην αγοράζουν συσκευές εξοικονόμησης ενέργειας (ναι, πραγματικά το είπε). Με άλλα λόγια εδώ έχουμε την κοινωνική μηχανική, με το καρότο για τους φίλους σας, και το μαστίγιο για τους όχι-και-τόσο-φίλους σας.

Θα πρέπει να προσθέσω ότι οι φιλελεύθεροι συμφωνούν απολύτως με την Kelton εδώ - οι φόροι έχουν νόημα πράγματι για να διευρύνουν την φτώχεια, και για να τιμωρούν τους ανθρώπους που δεν σας αρέσουν. Γι 'αυτό οι φιλελεύθεροι, όντες καλοί και γενναιόδωροι, αντιτίθενται στους φόρους.

Εν τω μεταξύ, είναι καλό να ξέρουμε πως όλοι συμφωνούμε στο ότι οι φόροι δεν έχουν καμία σχέση με τον πολιτισμό.  Έχουν να κάνουν με την καταστροφή, και με ένα είδος μεροληπτικής τιμωρίας.

***