Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τραμπ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τραμπ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

26 Ιανουαρίου, 2022

Mises Institute: Εάν εκλεγεί ο Biden, η Κλίκα των Πολεμοκάπηλων θα επιστρέψει δριμύτερη

Οι ενέργειες του Τραμπ υπέρ της ειρήνευσης και κατά της επεμβατικής εξωτερικής πολιτικής εξόργισαν την Κλίκα του Πολέμου (War Party), η οποία έπαιξε τα ρέστα της υπέρ του Μπάιντεν

Άρθρο της Alice Salles, που δημοσιεύτηκε στις 17 Νοεμβρίου 2020, πριν τις αμερικανικές εκλογές, από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 5'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

Εάν ο υποψήφιος των Δημοκρατικών Τζο Μπάιντεν εκλεγεί ως ο 46ος πρόεδρος της Αμερικής, τι θα γίνει με την υπόσχεση (σ.σ. της κυβέρνησης Τραμπ) για τον τερματισμό των ατέρμονων πολέμων; Δεν θα διαγραφεί, αλλά αντιθέτως θα επαφεθεί στη Βουλή που ελέγχεται από τους Δημοκρατικούς και, προφανώς, προς το παρόν, στη Γερουσία που ελέγχεται από τους Ρεπουμπλικάνους. (σ.σ. τελικά και η Γερουσία καταλήφθηκε από τους Δημοκρατικούς)

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ εξελέγη εν μέρει λόγω της υπόσχεσής του να χαλιναγωγήσει τις στρατιωτικές επεμβάσεις της αμερικανικής κυβέρνησης στο εξωτερικό. Κατάφερε να μην ξεκινήσει κανέναν νέο πόλεμο, (σ.σ. κάτι σχεδόν πρωτοφανές για Αμερικανό πρόεδρο) αλλά από την άλλη, δεν τερμάτισε κάποιον ήδη υφιστάμενο. Αυτό μπορεί να αλλάξει στο Αφγανιστάν τώρα. Μόνο ο χρόνος θα δείξει, αλλά θα πρέπει να γίνει όσο είναι καιρός.

Πέρα από τη δυσφορία που προκάλεσαν οι ενέργειες του Τραμπ υπέρ της ειρήνευσης και της μη επεμβατικής εξωτερικής πολιτικής, η πολιτική του εξόργισε επίσης την Κλίκα του Πολέμου (War Party), η οποία έπαιξε τα ρέστα της υπέρ του Μπάιντεν.

21 Αυγούστου, 2021

Η τυραννία του Covid γκρέμισε τον μύθο της «φιλελεύθερης δημοκρατίας»

Τελικά, δεν ήταν ο «φασισμός» ή η Ρωσία που μετέτρεψαν σε κανονικότητα τους εγκλεισμούς, τα λουκέτα, τα κρατικά διατάγματα, και τα τεράστια κέρδη για τους πολιτικά συνδεδεμένους φίλους των κυβερνήσεων στη Δύση. Ήταν οι φερόμενοι ως υπερασπιστές της «φιλελεύθερης δημοκρατίας»
 
Άρθρο του Tho Bishop, που δημοσιεύτηκε στις 4 Αυγούστου 2021 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 4'. 

17 Αυγούστου, 2021

Ron Paul: Ποιοι πραγματικά ευθύνονται για το χάος στην Καμπούλ

 Ο πόλεμος είναι πολύ προσοδοφόρος και οι πολιτικοί ηγέτες πολύ δειλοί για να πάνε κόντρα στο ρεύμα. Αλλά το δίδαγμα είναι σαφές για όποιον θέλει να το δει


Άρθρο του φιλελεύθερου πρώην γερουσιαστή Ron Paul, που δημοσιεύτηκε στις 16 Αυγούστου 2021 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 2'. 



Αυτό το Σαββατοκύριακο οι ΗΠΑ βίωσαν άλλη μια «ώρα Σαϊγκόν», αυτή τη φορά στο Αφγανιστάν. Μετά από έναν 20ετή πόλεμο που απέσπασε τρισεκατομμύρια από τις τσέπες των Αμερικανών, η πρωτεύουσα του Αφγανιστάν έπεσε χωρίς μάχη. Το διεφθαρμένο καθεστώς-Ποτέμκιν που οι ΗΠΑ υποστήριζαν για δύο δεκαετίες και ο αφγανικός στρατός που είχαμε ξοδέψει δισεκατομμύρια για την εκπαίδευσή του, απλά εξαϋλώθηκαν.

Τώρα όλοι σπεύδουν για να βρουν κάποιον φταίχτη  για το χάος στο Αφγανιστάν. Πολλοί από τους «ειδικούς» που υψώνουν το δάχτυλο στην πραγματικότητα συγκαταλέγονται σ' εκείνους που φταίνε περισσότερο. Πολιτικοί και ειδικοί που επευφημούσαν σαν μαζορέτες αυτόν τον πόλεμο για δύο δεκαετίες, τώρα σπεύδουν να κατηγορήσουν τον πρόεδρο Μπάιντεν που τελικά απέσυρε τις ΗΠΑ. Πού ήταν όταν διαδοχικοί Αμερικανοί πρόεδροι συνέχιζαν να προσθέτουν στρατεύματα και να επεκτείνουν την αποστολή στο Αφγανιστάν;

Ο αμερικανικός πόλεμος στο Αφγανιστάν δεν χάθηκε χθες στην Καμπούλ. Χάθηκε τη στιγμή που μετατράπηκε από μια περιορισμένη αποστολή για τη σύλληψη όσων σχεδίασαν την επίθεση στις 11 Σεπτεμβρίου, σε μια άσκηση αλλαγής καθεστώτος και οικοδόμησης έθνους.

Αμέσως μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου πρότεινα να εκδώσουμε επιστολές επικήρυξης και αντιποίνων, για να οδηγήσουμε τους υπεύθυνους στη δικαιοσύνη. Αλλά μια τόσο περιορισμένη και στοχευμένη απάντηση στην επίθεση που δεχτήκαν οι ΗΠΑ γελοιοποιήθηκε εκείνη την εποχή. Πώς θα μπορούσε η αμερικανική πολεμική μηχανή και όλοι οι διαπλεκόμενοι κερδοσκόποι να κερδίσουν τα δισεκατομμύρια τους, αν δεν ξεκινούσαμε έναν μαζικό πόλεμο;

Ποιος λοιπόν φταίει για τις σκηνές από το Αφγανιστάν αυτό το Σαββατοκύριακο; Υπάρχουν πολλά να πει κανείς.

Το Κογκρέσο κλωτσούσε διαρκώς παραπέρα το τενεκεδάκι των προβλημάτων για 20 χρόνια, συνεχίζοντας να χρηματοδοτεί τον πόλεμο στο Αφγανιστάν πολύ μετά αφ' ότου συνειδητοποίησε ότι δεν είχε νόημα η κατοχή εκ μέρους των ΗΠΑ. Υπήρξαν κάποιες προσπάθειες ορισμένων βουλευτών να τερματίσουν τον πόλεμο, αλλά οι περισσότεροι, σε διακομματική βάση, απλώς συνέχιζαν να τα βρίσκουν μεταξύ τους.

Οι στρατηγοί και άλλοι υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί αξιωματικοί έλεγαν ψέματα στον προϊστάμενό τους και στον αμερικανικό λαό για χρόνια, σχετικά με τις εξελίξεις στο Αφγανιστάν. Το ίδιο ισχύει και για τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών. Αν δεν υπάρξει σημαντική εκκαθάριση εκείνων που είπαν ψέματα και παραπλάνησαν, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι αυτές οι καταστροφές θα συνεχιστούν, μέχρι να εξαφανιστεί και το τελευταίο δολάριο στις ΗΠΑ.

Το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα απόλαυσε 20 χρόνια καλοπέρασης με τον πόλεμο στο Αφγανιστάν. Κατασκεύασαν βλήματα, κατασκεύασαν άρματα μάχης, έφτιαξαν αεροσκάφη και ελικόπτερα. Προσέλαβαν ολόκληρους στρατούς από λομπίστες και αρθρογράφους σε think tank, για να συντηρούν το ψέμα που τους έκανε πλούσιους. Τύλιξαν τις δωροδοκίες τους με την αμερικανική σημαία, αλλά είναι το αντίθετο των πατριωτών.

Τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης αναπαρήγαγαν άκριτα την προπαγάνδα των στρατιωτικών και πολιτικών ηγετών σχετικά με το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Συρία και όλες τις άλλες άσκοπες αμερικανικές επεμβάσεις. Πολλά από αυτά τα μέσα ενημέρωσης ανήκουν σε εταιρείες που συνδέονται με την αμυντική βιομηχανία. Η διαφθορά είναι βαθιά.

Οι Αμερικανοί πολίτες πρέπει επίσης να αναλάβουν κάποιες ευθύνες. Μέχρι να ξεσηκωθούν περισσότεροι Αμερικανοί και να ζητήσουν μια φιλο-αμερικανική, μη παρεμβατική εξωτερική πολιτική, οι πολεμοκάπηλοι θα συνεχίσουν να παρασιτούν εις βάρος τους.

Ο πολιτικός έλεγχος του Αφγανιστάν επέστρεψε πίσω στους ανθρώπους που πολέμησαν εναντίον εκείνων που θεωρούσαν κατοχικές δυνάμεις και υπέρ αυτού που έβλεπαν ως πατρώα γη τους. Αυτό είναι το πραγματικό δίδαγμα, αλλά μην περιμένετε να γίνει κατανοητό στην Ουάσινγκτον. Ο πόλεμος είναι πολύ προσοδοφόρος και οι πολιτικοί ηγέτες είναι πολύ δειλοί για να πάνε κόντρα στο ρεύμα. Αλλά το δίδαγμα είναι σαφές για όποιον θέλει να το δει: η παγκόσμια στρατιωτική αυτοκρατορία των ΗΠΑ αποτελεί σοβαρή απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το μέλλον τους.

18 Μαΐου, 2021

Εκλογές ΗΠΑ 2020: Η πανωλεθρία των τεχνοκρατικών ελίτ

Η νίκη αυτή δεν είναι ενός υποψηφίου ή ενός κόμματος έναντι ενός άλλου σε αυτές τις εκλογές, αλλά περισσότερο μια ηχηρή ιδεολογική ήττα μιας από τις πιο αντι-φιλελεύθερες και απειλητικές δυνάμεις που αντιμετωπίζουμε αυτήν την εποχή: της τεχνοκρατίας.

Άρθρο του Zachary Yost, που δημοσιεύτηκε στις 12/11/2020 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 3 λεπτά.


Ανεξάρτητα από το αν κάποιος υποστήριξε έναν συγκεκριμένο υποψήφιο για πρόεδρο ή κανέναν υποψήφιο, οι λάτρεις της ελευθερίας πρέπει να χαίρονται για μια ένδοξη νίκη σε αυτήν την εκλογική αναμέτρηση. Αυτή η νίκη δεν είναι ενός υποψηφίου ή ενός κόμματος έναντι ενός άλλου σε αυτόν τον προεκλογικό αγώνα ή σε κάποιον άλλον, αλλά αντίθετα, μια ηχηρή ιδεολογική ήττα μιας από τις πιο αντι-φιλελεύθερες και απειλητικές δυνάμεις που αντιμετωπίζουμε αυτήν τη στιγμή: της τεχνοκρατίας.

17 Απριλίου, 2021

2020: Η χρονιά που οι λαϊκιστές δικαιώθηκαν και οι ειδήμονες έπεσαν έξω



Έχει καταστεί σαφές ότι είναι κάλλιστα δυνατό οι ειδήμονες να πέσουν τελείως έξω για θέματα ουσιαστικής σημασίας: την παρουσία όπλων μαζικής καταστροφής στο Ιράκ πριν από τον Δεύτερο Πόλεμο του Κόλπου, την σταθερότητα της παγκόσμιας οικονομίας πριν από το κραχ του 2008, την πιθανότητα να κερδίσει ο Τραμπ τις εκλογές στις ΗΠΑ. Γιατί λοιπόν να μην κάνουν επίσης λάθος για την κλιματική αλλαγή, για το πόσο θεμιτοί είναι οι εμβολιασμοί, και για τις συνέπειες του Brexit; Πρόκειται για εύλογες ερωτήσεις.

Άρθρο του Joakim Book για το American Institute for Eonomic Research (AIER). Χρόνος ανάγνωσης 5'



Το 2020 ήταν μια παράξενη χρονιά. Μια χρονιά στην οποία θα αφιερωθούν περισσότερα βιβλία, ατεκμηρίωτα άρθρα και παραπληροφορημένες απόψεις από ό,τι για οποιοδήποτε άλλη χρονιά στην ιστορία της ανθρωπότητας. Από την άλλη μεριά, στην εποχή μας όλοι έχουμε κάποια «μεγάφωνα» για να προωθήσουμε την άποψή μας  - και πρόσβαση σε ιστολόγια, στο Twitter, σε newsletter, και στην υπερ-πληροφόρηση- έτσι ώστε η φετινή κατάχρηση στην κατανάλωση πληροφόρησης να μην μπορεί να θεωρηθεί επίτευγμα ακριβώς .

Κατά μία έννοια, η χρονιά αυτή ήταν ένα σημείο καμπής. Για δεκαετίες, οι τάξεις των ειδημόνων - πολιτικοί, δημοσιογράφοι, συγγραφείς, ακαδημαϊκοί - ελεεινολογούσαν τον «λαϊκισμό» ως πολιτική δύναμη. Αν και αμφιλεγόμενος σαν όρος, και όχι απολύτως σαφής ως προς το για ποιον πραγματικά ισχύει, χρησιμοποιείται ως επί το πλείστον για τους πολιτικούς που ζητούν πράγματα με τα οποία ο χρήστης του όρου διαφωνεί έντονα. Μια πιο συγκεκριμένη περιγραφή του όρου περιλαμβάνει: