Το τραπεζικό σύστημα έχει οικοδομηθεί πάνω στην μαζική εξαπάτηση

Το σύστημα των κλασματικών αποθεματικών στην ουσία καθιστά ιδιοκτήτες του ίδιου χρηματικού ποσού πολλούς ξεχωριστούς αποταμιευτές. Πέρα από το ότι είναι ριψοκίνδυνες και ασταθείς, οι σύγχρονες τράπεζες βασίζονται συστημικά στην άγνοια και την εξαπάτηση των πελατών τους, καθώς και στα προνόμια που τους έχουν παραχωρηθεί από το κράτος

Άρθρο του Connor O'Keeffe, που δημοσιεύτηκε στις 14 Μαρτίου 2023 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 3'.

Το κράτος θα σας φτωχοποιήσει για άλλη μια φορά

Ο πληθωρισμός με ετήσιο ρυθμό 5 τοις εκατό δεν είναι κάτι θετικό και σίγουρα δεν αποτελεί πτώση των τιμών. Ο πληθωρισμός είναι συσσωρευτικός και αυτό σημαίνει ότι γινόμαστε φτωχότεροι πιο γρήγορα

.

Άρθρο του Daniele Lacalle, που δημοσιεύτηκε στις 21 Ιανουαρίου 2023 από το Mises Institute. Απόδοση στα ελληνικά, Libertarian Corfu - Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 4'. 

Χρήμα είναι ο χρυσός, κάθε τι άλλο είναι πίστωση

Δεν είναι η αξία του χρυσού που κυμαίνεται. Αυτό που κυμαίνεται είναι η εκλαμβανόμενη -και εντελώς επινοημένη- αξία όλων αυτών των άχρηστων κομματιών από χαρτί που λέγονται νομίσματα

Άρθρο του Claudio Grass, που δημοσιεύτηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2022 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 3'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. 

Ο τρόπος για να μπει ένα τέλος στις οικονομικές κρίσεις

Ο τερματισμός της αλυσίδας των κρίσεων που σημειώθηκαν τις δύο τελευταίες δεκαετίες θα επιτευχθεί μόνο όταν οι οικονομίες αρχίσουν να βασίζονται σε υγιή νομίσματα

Άρθρο του Mark Thornton, που δημοσιεύτηκε στις 23 Νοεμβρίου 2022 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 5'. 

Η πραγματική λύση στην επερχόμενη οικονομική κρίση

Καθώς οι οικονομίες κινούνται προς την ύφεση, θα πρέπει να καταλάβουμε πώς φτάσαμε ως εδώ και τι χρειάζεται για να επέλθει μια γρήγορη και διαρκής ανάκαμψη

Άρθρο του Mark Thornton, που δημοσιεύτηκε στις 19 Νοεμβρίου 2022 από το Mises Institute. Xρόνος ανάγνωσης 8'. Απόδοση στα ελληνικά, Libertarian Corfu - Νίκος Μαρής.

Τέσσερις λόγοι ανησυχίας για τα επερχόμενα Κρατικά Ψηφιακά Νομίσματα: απόρρητο, κρατική εξουσία, δημοσιονομική πολιτική, και οι φτωχοί

Αυτό που ακούγεται σαν ένας τραβηγμένος, δυστοπικός εφιάλτης είναι ήδη πραγματικότητα στην Κίνα. Εάν κάνετε παρέα με τους λάθος ανθρώπους, η βαθμολογία σας ως πολίτης, η οποία θα είναι κρίσιμη για αγορές, θέσεις εργασίας, ταξίδια και πολλά άλλα, θα υφίσταται τις συνέπειες

Άρθρο του Wolf von Laer, που δημοσιεύτηκε στις 2/12/2020 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 5'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. 

Το προβληματικό ευρώ και η απάτη της δραχμής

Το κόστος των ελληνικών επιχειρήσεων και η ανταγωνιστικότητα της χώρας δεν θα βελτιώνονταν με την αντικατάσταση του νομίσματος από ένα πληθωριστικό σκουπίδι

Άρθρο του αναρχοκαπιταλιστή Grotesque Thorn, που δημοσιεύτηκε στις 25 Ιουλίου 2015, στο ancap.gr . Χρόνος ανάγνωσης 4'. 

Οι κεντρικές τράπεζες και ο σοσιαλισμός συνδέονταν ανέκαθεν μεταξύ τους

Ο όρος «κεντρική τράπεζα» παραπέμπει με σαφήνεια σε μια κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία. Όταν όμως οι άνθρωποι μιλούν για τη Fed, την ΕΚΤ ή άλλες κεντρικές τράπεζες σήμερα, σχεδόν κανείς δεν συνειδητοποιεί ότι μιλάει για ένα τέκνο της σοσιαλιστικής ιδεολογίας

Άρθρο του Jörg Guido Hülsmann, που δημοσιεύτηκε από το Mises Institute και την γερμανική έκδοση της Epoch Times, τον Οκτώβριο του 2021. Χρόνος ανάγνωσης 5'. Απόδοση στα ελληνικά,  Libertarian Corfu- Νίκος Μαρής.

Πώς καταστρέφουν τον ανθρώπινο πολιτισμό οι κεντρικές τράπεζες

Δεν είναι ο καπιταλισμός - όπως πιστεύουν πολλοί - αλλά το κρατικό νομισματικό σύστημα των τελευταίων 100 ετών σε συνδυασμό με τη δημόσια πολιτική, που προκαλούν τη μαζική υπερκατανάλωση, την καταστροφή του πλούτου, την κατανάλωση κεφαλαίου και την καταστροφή του περιβάλλοντος

Άρθρο του Claudio Grass για το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 7'. Απόδοση στα ελληνικά Libertarian Corfu - Νίκος Μαρής.

Όταν μου ζητήθηκε να γράψω ένα άρθρο σχετικά με τον αντίκτυπο των αρνητικών επιτοκίων και των ομολόγων με αρνητική απόδοση, σκέφτηκα ότι ήταν μια ευκαιρία να εξετάσω το θέμα από μια ευρύτερη οπτική γωνία. Έχουν υπάρξει πολλά άρθρα που εικάζουν τις πιθανές επιπτώσεις και επικεντρώνονται στον αντίκτυπό τους βραχυπρόθεσμα, αλλά δεν είναι πολύ συχνό φαινόμενο μια ανάλυση να κοιτάζει λίγο πιο μακριά στο μέλλον, προσπαθώντας να συνδέσει το χρήμα με την επίδρασή του στην ίδια την κοινωνία.

Qui Bono? Ποιος ωφελείται;

Ας ξεκινήσουμε με ένα βασικό ερώτημα, που βρίσκεται στην καρδιά αυτού του ζητήματος: Ποιος επωφελείται από ένα δάνειο που εγγυάται ότι θα επιστρέψει λιγότερα από το ποσό που δανείστηκε; Προφανώς, είναι ο δανειολήπτης και όχι ο δανειστής, και στην περίπτωσή μας ο δανειολήπτης είναι η το κράτος και όσοι συνδέονται στενά με αυτό. Τα αρνητικά επιτόκια και τα ομόλογα με αρνητική απόδοση ευνοούν εξ ορισμού τους οφειλέτες και τιμωρούν τους αποταμιευτές. Επιπλέον, οι πολιτικές αυτές προσβάλλουν τις βασικές οικονομικές αρχές, και την κοινή λογική επίσης. Αντιτίθενται σε όλες τις ορθολογικές απόψεις για το πώς λειτουργεί το χρήμα και δεν έχουν καμία βάση και κανένα ιστορικό προηγούμενο σε κανένα οργανικό οικονομικό σύστημα. Έτσι, τώρα, εκτός από τον κρυφό φόρο που είναι ο πληθωρισμός, έχουμε και έναν άλλο μηχανισμό, που αναδιανέμει τον πλούτο από τον μέσο πολίτη προς εκείνους που βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας.

Έτσι, αυτή η ίδια η έννοια της κεντρικής αρχής που μπορεί να κάμπτει και να στρεβλώνει τους κανόνες, ακόμη και όταν το αποτέλεσμα είναι παράλογο, έχει επιπτώσεις που εκτείνονται πολύ πέρα από τις καθημερινές οικονομικές δραστηριότητες. Στην πραγματικότητα, χωρίζει τελικά την κοινωνία σε δύο κατηγορίες, εκείνους που επωφελούνται από αυτή την αυθαίρετη και μονομερή αναδιατύπωση των κανόνων και εκείνους που αναγκάζονται να πληρώσουν το τίμημα, παρόλο που ποτέ δεν συμφώνησαν σε αυτό. Στην πραγματικότητα, δεν τους ζητήθηκε καν.

Ένα σύστημα συλλογικής διαφθοράς

Φυσικά, μπορούμε επίσης να το δούμε από τη συλλογική προοπτική του υποτιθέμενου κοινωνικού συμβολαίου του Ρουσσώ και να υποστηρίξουμε ότι αυτό το σύστημα φανερής (φορολογία) και κρυφής (νομισματική πολιτική) αναδιανομής είναι νόμιμο ή ακόμη και καλoπροαίρετο. Μπορεί να εξακολουθείτε να πιστεύετε ότι το κράτος θα σας φροντίσει στο μέλλον, και έτσι να είστε πρόθυμοι να θυσιάσετε ένα μέρος του πλούτου και των αποταμιεύσεών σας σήμερα, για να διασφαλίσετε ότι αυτό θα συμβεί. Σε αυτή την περίπτωση, είναι χρήσιμο να θυμάστε ότι το σημερινό κεντρικό τραπεζικό σύστημα δεν είναι τόσο παλιό. Υπάρχει μόνο για περίπου εκατό χρόνια, ή δύο κύκλους μακροπρόθεσμου χρέους μαζί. Ο πρώτος κύκλος τελείωσε όταν ο πρόεδρος Νίξον προσπάθησε επίσημα να απο-νομιμοποιήσει τον χρυσό το 1971, εξουσιοδοτώντας ένα συγκεντρωτικό σύστημα, σύμφωνα με το οποίο κάποιοι λίγοι αποφασίζουν ποιος λαμβάνει το νόμισμα πρώτος και με ποιο επιτόκιο, επιτρέποντάς τους να δημιουργούν φούσκες σε ορισμένες κατηγορίες περιουσιακών στοιχείων, να προστατεύουν διάφορες βιομηχανίες-κλειδιά, και να το χρησιμοποιούν για τη χρηματοδότηση πολέμων και τον πλουτισμό των πολιτικών και όσων βρίσκονται κοντά τους.

Μέχρι στιγμής, η συνολική πίστωση σε παγκόσμια κλίμακα ανέρχεται σε περίπου 240 τρισεκατομμύρια δολάρια. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς έναν τέτοιο αριθμό, αλλά αν σκεφτείτε ότι 1 τρισεκατομμύριο δευτερόλεπτα αντιστοιχούν σε 31.709 χρόνια, ίσως αρχίσετε να συνειδητοποιείτε το πόση μόχλευση έχει γίνει στο σύστημα. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι το χρέος είναι πάντα κατανάλωση που μεταφέρεται προς τα εμπρός. Τούτου λεχθέντος, τα χρέη πρέπει να εξοφληθούν ή να διαγραφούν - δεν υπάρχει άλλη περίπτωση. Επιπλέον, το ποσό του χρέους που μπορεί να σηκώσει ένα σύστημα είναι περιορισμένο, και όταν ένα σύστημα που βασίζεται στην πίστωση δεν μπορεί να αναπτυχθεί περαιτέρω, το λογικό αποτέλεσμα είναι η κατάρρευση ολόκληρου του συστήματος. Όπως το περιέγραψε ο Ludwig von Mises πριν από πολύ καιρό,

«Δεν υπάρχει τρόπος να αποφευχθεί η τελική κατάρρευση μιας (σ.σ. τεχνητής οικονομικής) άνθησης που προκαλείται από την πιστωτική επέκταση. Οι εναλλακτικές είναι μόνο το εάν η κρίση θα έρθει νωρίτερα ως αποτέλεσμα της εκούσιας εγκατάλειψης της περαιτέρω πιστωτικής επέκτασης, ή αργότερα ως τελική και ολοκληρωτική καταστροφή του σχετικού νομισματικού συστήματος.»

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι κεντρικές τράπεζες άρχισαν να προσπαθούν να αποφύγουν αυτή τη συστημική κατάρρευση, μειώνοντας τα επιτόκια κάτω από το μηδέν και επιτρέποντας στους μεγάλους παίκτες να αναλάβουν δωρεάν χρέος και ταυτόχρονα να μειώσουν το βάρος του χρέους τους. Αυτό, βέβαια, είναι κάτι που έχουμε ήδη παρακολουθήσει εκτενώς κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας και είναι απλώς θέμα χρόνου μέχρι οι περισσότερες κεντρικές τράπεζες, συμπεριλαμβανομένης της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, να χρησιμοποιήσουν την ίδια δόλια τακτική για να αφήσουν λίγο αέρα από το μπαλόνι και να απομοχλεύσουν τον οφειλέτη εις βάρος του αποταμιευτή. Ωστόσο, είναι πολύ αμφίβολο το αν μπορούν να διαχειριστούν με επιτυχία κάτι τέτοιο, ειδικά από τη στιγμή που το δημογραφικό αποτελεί πρόβλημα στη Δύση εδώ και δεκαετίες, καθιστώντας την ανάπτυξη επίσης ένα πρόβλημα. Οι κυβερνήσεις επέβαλαν μια πολιτική μαζικής μετανάστευσης για να καταπολεμήσουν αυτή την τάση γήρανσης του πληθυσμού, ωστόσο η εκτέλεσή της ήταν καταστροφική: αντί να αναζωογονήσει τα έθνη και να τονώσει την παραγωγικότητα, κατέληξε στη συντριβή των εθνικών συστημάτων πρόνοιας.

Είναι επομένως σαφές ότι ο σημερινός δρόμος που έχουν επιλέξει οι κυβερνήσεις και οι κεντρικοί τραπεζίτες είναι παντελώς μη βιώσιμος, και ότι οι προσπάθειές τους για βραχυπρόθεσμα «μπαλώματα» δεν έχουν πολλές ελπίδες να σταματήσουν την αναπόφευκτη κατάρρευση, η οποία έχει ήδη ξεκινήσει εδώ και δεκαετίες. Το να προσποιούμαστε το αντίθετο είναι τόσο μάταιο, όσο και αφελές. Όπως το έθεσε η Ayn Rand,

«Μπορούμε να αγνοήσουμε την πραγματικότητα, αλλά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις συνέπειες της αγνόησης της πραγματικότητας.»

Το φαινόμενο του «απο-πολιτισμού» (de-civilisation) 

Τα αρνητικά επιτόκια είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα αυτών των βραχυπρόθεσμων επιδιορθώσεων, μόνο που σε αυτή την περίπτωση δεν είναι απλώς άχρηστα ως θεραπεία για τα οικονομικά μας δεινά, αλλά στην πραγματικότητα κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό.

Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι ότι ο χρόνος χάνει την αξία του. Καθώς τα κερδισμένα με κόπο χρήματα, που έχει βάλει κανείς στην άκρη για μια δύσκολη εποχή, ή για την εκπαίδευση των παιδιών του, αντί να ανατιμώνται, όπως υπαγορεύει η λογική, χάνουν την αξία τους μέρα με τη μέρα, δεν έχει πλέον νόημα να παράγει και να αποταμιεύει κανείς. Το βασικό κίνητρο για κάθε άτομο να σηκώνεται το πρωί και να εργάζεται σκληρά για να επιτύχει ένα υψηλότερο βιοτικό επίπεδο καταργείται, και ο χρόνος, ως εκ τούτου, μετατρέπεται σε μια διάσταση χωρίς καμία αξία. Αν οι άνθρωποι δεν μπορούν πλέον να αποταμιεύουν, λόγω της κυβερνητικής πολιτικής, τότε δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να καταναλώνουν. Και με όλες τις παραδοσιακά ασφαλείς επενδυτικές επιλογές να έχουν εξαφανιστεί, τους μένει μόνο η επιλογή της κερδοσκοπίας στις στημένες χρηματοπιστωτικές αγορές, και το τεράστιο ρίσκο που τη συνοδεύει, ειδικά τώρα, που πλησιάζουμε στο τέλος ενός μακροχρόνιου κύκλου χρέους.

Το άτομο μετατρέπεται έτσι όλο και περισσότερο σε εξαρτημένο από το κράτος, καθώς η βάση για μια ελεύθερη ζωή είναι η οικονομική ανεξαρτησία και η ικανότητα να έχεις αποταμιεύσεις που σε κρατούν ανεξάρτητο. Το θεμέλιο ενός επιτυχημένου συστήματος απαιτεί άτομα που ζουν μια αξιοπρεπή ζωή, γνωρίζοντας ότι πρέπει πρώτα να παράγουν πριν καταναλώσουν.

Οι μάζες εκπαιδεύονται και ωθούνται να καταναλώνουν και να ξοδεύουν χρήματα που δεν έχουν για να αγοράσουν πράγματα που δεν χρειάζονται. Το νομισματικό μας σύστημα σε συνδυασμό με αυτού του είδους τη δημόσια πολιτική προκαλεί τη μαζική υπερκατανάλωση, την καταστροφή του πλούτου, την κατανάλωση κεφαλαίου και την καταστροφή και εκμετάλλευση της φύσης.

Οι άνθρωποι προσθέτουν σημαντική αξία στην κοινωνία εάν είναι σε θέση να αποταμιεύουν, καθώς αυτό τους επιτρέπει να επενδύσουν σε ένα μεταγενέστερο στάδιο, όταν θα έχουν συγκεντρώσει όσα χρειάζονται, και έτσι να βοηθήσουν άλλους ανθρώπους στην προσπάθειά τους να επιτύχουν και να αποκτήσουν οικονομική ανεξαρτησία. Οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά τους και οι επενδυτές μπορούν να βοηθήσουν τις εκκολαπτόμενες νέες εταιρείες που φέρνουν καινοτόμες ιδέες προς όφελος της οικονομίας και της κοινωνίας στο σύνολό της. Καθώς αυτός ο ενάρετος κύκλος συνεχίζεται, με βάση την παραγωγικότητα, τη μακροπρόθεσμη νοοτροπία και την υπεύθυνη οικονομική διαχείριση, «η άνοδος της παλίρροιας ανυψώνει όλες τις βάρκες».

Αντιθέτως, όταν αυτή η φυσική διαδικασία διαταράσσεται βίαια και αντιστρέφεται, τα αποτελέσματα είναι επιβλαβή και εκτεταμένα: η μαζική υπερκατανάλωση, η καταστροφή του πλούτου και η εκμετάλλευση της φύσης και του περιβάλλοντος είναι όλα συμπτώματα αυτής της θεσμικής και μαζικής ώθησης προς τη βραχυπρόθεσμη νοοτροπία και της αναγκαστικής εστίασης μόνο στο σήμερα, εις βάρος του αύριο.

Ευρύτερες επιπτώσεις

Έτσι, αυτό που διακυβεύεται δεν είναι μόνο η παγκόσμια οικονομία, αλλά και η επιταχυνόμενη παρακμή του δυτικού πολιτισμού, ο οποίος, έχοντας βασιστεί στον φιλελευθερισμό (προσωπική ελευθερία και δικαιώματα ατομικής ιδιοκτησίας) και στον χριστιανισμό (προσωπική ευθύνη), έθεσε τα θεμέλια για μια αποκεντρωμένη Ευρώπη που επέτρεψε τον ανταγωνισμό των αγαθών και των υπηρεσιών, αλλά κυρίως τον ανταγωνισμό των ιδεών. Αυτή η επικίνδυνη παρακμή επίσης δεν είναι κάτι καινούργιο, καθώς ξεκίνησε μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Ευρώπη στράφηκε προς μια πιο συγκεντρωτική προσέγγιση, με κάθε είδους κολεκτιβιστικές ιδέες (σ.σ. σοσιαλισμός στην ΕΣΣΔ, εθνικοσοσιαλισμός στη Γερμανία, φασισμός στην Ιταλία) που προκάλεσαν κάθε είδους σχίσματα, που τα βλέπουμε ακόμη και σήμερα στις σύγχρονες κοινωνίες. Σήμερα, βλέπουμε μια ραγδαία επιτάχυνση αυτής της παρακμής, καθώς το οικονομικό μας σύστημα μετά βίας μπορεί να παραμείνει όρθιο, και καθώς η πολιτική μας και οι κοινωνίες μας εξελίσσονται ακόμη πιο γρήγορα σε φυλετικές ή ακριβέστερα σε ομάδες πολιτικών ταυτοτήτων, που πολεμούν μεταξύ τους για ανούσιες βεντέτες. Όλο αυτό το διάστημα αποπροσανατολίζονται από την πραγματική απειλή, αυτήν που τα κράτη και οι κεντρικές τους τράπεζες θέτουν για το μέλλον τους και το μέλλον των παιδιών τους.

Όσο οι άνθρωποι φοβούνται την ελευθερία και αναθέτουν εσφαλμένα την προσωπική τους ευθύνη σε μια κεντρική εξουσία, η ελπίδα είναι αμυδρή. Είναι καιρός να αναλογιστούμε με ανεξάρτητη σκέψη το εάν το σημερινό συγκεντρωτικό σύστημα έχει πραγματικά νόημα, αν είναι βιώσιμο, και για πόσο ακόμα. Αν οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα σας τρομάζουν, είναι άσκοπο να περιμένετε λύσεις που θα έρθουν από τα πάνω. Είναι λοιπόν καιρός να δράσετε άμεσα και υπεύθυνα, με ένα σταθερό σχέδιο, επενδύοντας σε «σκληρά» περιουσιακά στοιχεία που ανήκουν σε ιδιώτες, και με μια μακροπρόθεσμη στρατηγική που δεν θα εξαρτάται από τις ιδιοτροπίες και τα καπρίτσια των πολιτικών «υπευθύνων».

***

Ο Claudio Grass είναι Πρεσβευτής του Mises και ανεξάρτητος σύμβουλος για την αγορά πολύτιμων μετάλλων, με έδρα την Ελβετία. Η οικονομικά «αυστριακή» προσέγγισή του βοηθά τους πελάτες του να βρουν εξατομικευμένες λύσεις για την αποθήκευση των φυσικών πολύτιμων μετάλλων τους, σύμφωνα με το ελβετικό δίκαιο.

Ποιος χρειάζεται τις κεντρικές τράπεζες; Στην πραγματικότητα κανένας

Οι κεντρικές τράπεζες, και ιδιαίτερα η ομοσπονδιακή τράπεζα των ΗΠΑ, συνεχίζουν να αυξάνουν τον πληθωρισμό και τους κύκλους τεχνητής άνθησης και ύφεσης, στο όνομα της «σταθεροποίησης» της οικονομίας

Άρθρο του Vibhu Vikramagitya, που δημοσιεύτηκε στις 31 Μαρτίου 2022 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 6'. Απόδοση στα ελληνικά, Libertarian Corfu - Νίκος Μαρής. 

Καθώς η Κεντρική (Ομοσπονδιακή) Τράπεζα των ΗΠΑ αυξάνει το επιτόκιο δανεισμού της σε ένα εύρος 0,25-0,50%, ακούγονται φωνές ανησυχίας σε όλο τον κόσμο, με τους οικονομικούς αναλυτές να προβλέπουν μια καταστροφή, λόγω των αυξημένων πιέσεων που ασκούνται στη δομή του κόστους των επιχειρήσεων που ανακάμπτουν μετά τα lockdown λόγω κορωνοϊού. Η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ είναι επικεφαλής της ομάδας των κεντρικών τραπεζών σε όλο τον κόσμο, οι οποίες κατευθύνονται από τα αντίστοιχα κράτη όπου ανήκουν, φαινομενικά για να επιδιώκουν τη σταθερότητα και την ομαλή λειτουργία των οικονομιών τους. 

Οι δίδυμοι δαίμονες: Πώς οι κεντρικές τράπεζες χρηματοδοτούν την εποχή των αέναων πολέμων

Το κράτος έχει πείσει τους ανθρώπους ότι τα συμφέροντά του ταυτίζονται με τα δικά τους. Ότι προάγει την ευημερία τους. Ότι οι πόλεμοί του είναι δικοί τους πόλεμοι. Ότι είναι ο μεγάλος ευεργέτης, και ότι οι άνθρωποι πρέπει να αρκούνται στον ρόλο τους ως ικανοποιημένοι υπήκοοί του 

Ομιλία του Lew Rockwell, προέδρου του Mises Institute, που εκφωνήθηκε στις 14/9/2012 στην Νέα Υόρκη. Χρόνος ανάγνωσης 12'. Απόδοση στα ελληνικά, Θεόδωρος Μίχας - Νίκος Μαρής. Η πρώτη δημοσίευση του κειμένου έγινε από το Libertarian Corfu.

Σε μια ελεύθερη οικονομία οι τιμές θα μειώνονταν, δεν θα αυξάνονταν

Σε εποχές αυξανόμενης παραγωγικότητας και τεχνολογικής προόδου, τα αγαθά θα έπρεπε να γίνονται φθηνότερα κάθε χρόνο. Αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο ο πληθωρισμός των τιμών αυξάνεται πιο αργά από τον πληθωρισμό της προσφοράς χρήματος.

Άρθρο του Chris Calton, που  στις 6 Νοεμβρίου 2021 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγωσης 5'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

ZZ Top - Gimme all your lovin'

Κάθε φορά που οι πολιτικοί και τα μέσα ενημέρωσης συζητούν για τον πληθωρισμό, χρησιμοποιούν πάντα τον Δείκτη Τιμών Καταναλωτή (ΔΤΚ) ως μέτρο. Ο ΔΤΚ είναι μόνο ένας από τους πολλούς δείκτες τιμών, πέρα από τα διάφορα μέτρα της προσφοράς χρήματος που αποτελούν τη βάση των συνολικών μεταβολών των τιμών. Αυστηρά μιλώντας, ο ΔΤΚ δεν μετρά τον πληθωρισμό καθεαυτό , αλλά αντίθετα τις συνέπειες της νομισματικής επέκτασης στα καταναλωτικά προϊόντα. Στη μακροοικονομία, ο ΔΤΚ είναι ένας από τους βασικούς δείκτες της οικονομικής υγείας και είναι το εργαλείο μέτρησης του πληθωρισμού που χρησιμοποιούν οι οικονομολόγοι για να υπολογίσουν το πραγματικό ΑΕΠ. Φυσικά, η ακρίβεια του ΔΤΚ ως μέτρου των συνεπειών της πιστωτικής επέκτασης είναι εξαιρετικά σημαντική, ωστόσο το μέτρο είναι αμφιλεγόμενο μεταξύ των επενδυτών. Όπως εξηγεί η Investopedia, ο ΔΤΚ είναι «ένας δείκτης του πληθωρισμού» και «από την οπτική γωνία ενός επενδυτή [...] είναι ένα κρίσιμο μέτρο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εκτίμηση της συνολικής απόδοσης, σε ονομαστική βάση, που απαιτείται προκειμένου ένας επενδυτής να επιτύχει τους οικονομικούς του στόχους». 

Hans H. Hoppe: Γιατί το κράτος απαιτεί τον έλεγχο του χρήματος

Φανταστείτε ότι είστε επικεφαλής του κράτους και θέλετε να χρησιμοποιήσετε τη θέση σας για να πλουτίσετε εις βάρος των υπόλοιπων ανθρώπων. Το ερώτημα είναι το εξής: Πώς μπορώ να απαλλαγώ από τους δύο περιορισμούς, δηλαδή από τη αντίσταση των φορολογουμένων με τη μορφή της πτώσης των φορολογικών εσόδων, και από την ανάγκη δανεισμού και πληρωμής τόκων στις τράπεζες; Δεν είναι πολύ δύσκολο να δείτε ποια είναι η τελική λύση στο πρόβλημά σας.

Άρθρο του Hans Hermann Hoppe, που δημοσιεύτηκε στις 11 Αυγούστου του 2021. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 7'. 

Φανταστείτε ότι είστε επικεφαλής του κράτους, το οποίο ορίζεται ως ο θεσμός που διαθέτει το εδαφικό μονοπώλιο της τελικής λήψης αποφάσεων σε κάθε περίπτωση σύγκρουσης, συμπεριλαμβανομένων των συγκρούσεων που αφορούν το ίδιο το κράτος και τους φορείς του, και, συνεπώς, διαθέτετε το δικαίωμα της φορολόγησης, δηλ. να καθορίζετε μονομερώς το τίμημα που πρέπει να καταβάλλουν οι υπήκοοί σας για να επιτελέσετε το έργο της τελικής λήψης αποφάσεων.

Το να ενεργεί κανείς υπό αυτούς τους περιορισμούς - ή μάλλον, αυτή την έλλειψη περιορισμών - είναι ακριβώς αυτό που συνιστά την ουσία της πολιτικής και των πολιτικών ενεργειών, και θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο από την αρχή ότι η πολιτική, από τη φύση της, σημαίνει πάντοτε βλαπτικότητα. Όχι φυσικά από τη δική σας σκοπιά, αλλά από την άποψη εκείνων που υπόκεινται στην εξουσία σας ως τελικού κριτή. Και είναι αναμενόμενο ότι θα χρησιμοποιήσετε τη θέση σας για να πλουτίσετε εις βάρος των υπόλοιπων ανθρώπων.

Ειδικότερα, μπορούμε να προβλέψουμε ποια θα είναι η συγκεκριμένη στάση και η πολιτική σας έναντι του χρήματος και των τραπεζών.

Το σύστημα Bretton Woods και η λαφυραγώγηση της Ευρώπης

Ο χρυσός συμπεριλήφθηκε στους σχεδιασμούς για το σύστημα του Bretton Woods, μόνο για την ψευδαίσθηση σταθερότητας που θα προσέδιδε.

Άρθρο του Kristoffer Mousten Hansen, που δημοσιεύτηκε στις 19 Αυγούστου 2021. Απόδοση στα ελληνικά Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 5'.

Έχοντας συμπληρώσει στις 15 Αυγούστου μια ολόκληρη 50ετία από την καταστροφική κατάργηση του Κανόνα του Χρυσού, είναι φυσικό να είμαστε λίγο νοσταλγικοί για το σύστημα του Bretton Woods. Σε τελική ανάλυση, μπορεί να μην ήταν ο κλασικός Κανόνας του Χρυσού, αλλά τουλάχιστον δεν ήταν τόσο κακό όσο ο κανόνας του παραστατικού (fiat) χρήματος που το διαδέχτηκε. Όπως τεκμηριώνουν ιστότοποι σαν το wtfhappenedin1971.com, εκείνη η χρονιά φαίνεται πράγματι να ήταν ένα σημείο καμπής για την οικονομική ιστορία της Δύσης. Ωστόσο, η αναστολή της μετατρεψιμότητας των δολαρίων σε χρυσό ήταν απλώς η λογική έκβαση του συστήματος. Ο «κανόνας του PhD» [σ.σ. ειρωνεία που παραπέμπει στην αντικατάσταση της αξιοπιστίας του χρυσού, με την πίστη σε ανθρώπους που απλά διαθέτουν διδακτορικά] δεν ήταν μια ρύθμιση που προέκυψε από προεπιλογή το 1971, καθώς οι κυβερνήσεις προσπάθησαν απεγνωσμένα να επιδιορθώσουν το διεθνές νομισματικό σύστημα πριν από την τελική κατάρρευσή του το 1973. To ίδιο το Μπρέτον Γουντς ήταν το αρχικό ιδεώδες του κρατικού ελέγχου και της προσεκτικής διαχείρισης των νομισματικών υποθέσεων με επιστημονικό τρόπο.

Πώς επιδείνωσαν την κορωνο-υστερία οι κεντρικές τράπεζες

Ο πληθωρισμός δεν πέφτει από τον ουρανό. Είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής των κυβερνήσεων και των κεντρικών τραπεζών. Μια τέτοια πολιτική έχει συνέπειες: θέτοντας οι κεντρικές τράπεζες ουσιαστικά στη διάθεση των κυβερνήσεων φρεσκο-τυπωμένο πληθωριστικό χρήμα, οι κυβερνήσεις μπόρεσαν, κατά πρώτον να κατεβάσουν ρολά στις χώρες τους, και έπειτα να παριστάνουν τους σωτήρες, καθώς διένειμαν τη «γενναιοδωρία» τους στους άνεργους πρώην εργαζόμενους και στις κλειστές πλέον επιχειρήσεις. 

Άρθρο του Kristoffer Mousten Hansen που δημοσιεύτηκε στις 3/8/2020 από το Mises Institute. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 4'.

Τα ιστορικά γεγονότα είναι περίπλοκα φαινόμενα, και συνεπώς οι μονόπλευρες εξηγήσεις είναι εξ ορισμού λανθασμένες στην ερμηνεία της Ιστορίας. Πολλοί παράγοντες εξηγούν γιατί οι άνθρωποι και οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο αντέδρασαν όπως αντέδρασαν στον κορωνοϊό. Ωστόσο, πιστεύω ότι η εξέταση των πληθωριστικών πολιτικών που ακολούθησαν οι κεντρικές τράπεζες και οι κυβερνήσεις είναι θεμελιώδους σημασίας για να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο αναπτύχθηκε η τρέχουσα κορωνο-υστερία.

Το να την ονομάζει κανείς υστερία μπορεί να ακούγεται σκληρό. Όταν ο κορωνοϊός πρωτοάρχισε να τραβά την προσοχή, τον Φεβρουάριο του 2020, και όταν οι περισσότερες δυτικές χώρες θέσπισαν εξαιρετικά περιοριστικά μέτρα τον Μάρτιο, θα μπορούσε κανείς να διατυπώσει το εύλογο επιχείρημα ότι ο κόσμος αντιμετώπιζε μια άγνωστη και φαινομενικά καταστροφική ασθένεια και ότι, ως εκ τούτου, τα ακραία μέτρα ήταν δικαιολογημένα. Για να είμαστε ξεκάθαροι, αυτό δεν σημαίνει ότι τα μέτρα που εφαρμόστηκαν ήταν κατά οποιονδήποτε τρόπο αποτελεσματικά , ούτε ότι οι θυσίες που επιβλήθηκαν ήταν ηθικά δικαιολογημένες. Υπήρχε όμως τουλάχιστον ένα επιχείρημα υπέρ τους, που μπορούσε να διατυπωθεί.

Σε αυτό το χρονικό σημείο, ωστόσο, το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) των ΗΠΑ έχει κατεβάσει επανειλημμένα το ποσοστό θνησιμότητας COVID-19, και τώρα πλέον είναι συγκρίσιμο με μια κακή χρονιά εποχικής γρίπης (δείτε τη χρήσιμη συγκέντρωση μελετών και αναφορών από την Swiss Propaganda Research). Το επιτακτικό ερώτημα λοιπόν είναι: Γιατί οι κυβερνήσεις σε ολόκληρη τη Δύση ενεργούν σαν να αντιμετωπίζουν ακόμη μια άνευ προηγουμένου απειλή; 

Πώς το επίπλαστο (fiat) κρατικό χρήμα αλλοιώνει τον ανθρώπινο πολιτισμό

Η ύπαρξη χρήματος που πληθωρίζεται συνεχώς ενθαρρύνει την βραχυπρόθεσμη προοπτική και τη βιασύνη. Ζούμε περισσότερο σαν τα ζώα στην άγρια φύση. Τα ζώα στην άγρια φύση νοιάζονται κυρίως για το επόμενο γεύμα τους, αντί να σκέφτονται, να σχεδιάζουν και να οικοδομούν μακροπρόθεσμα, όπως μπορούμε να κάνουμε οι άνθρωποι, όταν είμαστε στην ακμή μας.  

Άρθρο του Stephan Livera, που δημοσιεύτηκε στις 23 Ιουνίου 2021 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 3'.

Μπορεί ο τύπος του χρήματος που χρησιμοποιείται να αλλάξει τον πολιτισμό μιας κοινωνίας; Αυτό μπορεί να ακούγεται σαν κάτι παράλογο, αλλά τεκμηριώνεται από τα επιχειρήματα της Αυστριακής Οικονομικής Σχολής .  

Κατ' αρχάς, ας περιγράψουμε το πλαίσιο της σημασίας του υγιούς χρήματος σε αντίθεση με το παραστατικό, fiat χρήμα. Ο Mises σημειώνει στη Θεωρία του χρήματος και της πίστωσης : «Είναι αδύνατο να κατανοήσει κανείς την έννοια του υγιούς χρήματος, εάν δεν συνειδητοποιήσει ότι είχε επινοηθεί ως μέσο για την προστασία των πολιτικών ελευθεριών από τις δεσποτικές παρεμβάσεις των κυβερνήσεων.» 

Το Great Reset και το κρατικό μονοπώλιο στην έκδοση νομίσματος

Πρέπει πλέον να είναι ξεκάθαρο ότι το μη υποστηριζόμενο σύστημα χαρτονομισμάτων δεν είναι μόνο αιτία κρίσεων, αλλά είναι επίσης το κεντρικό μέσο ελέγχου για τις ολιγαρχικές κομματικές ελίτ και τους υποστηρικτές τους.

Άρθρο του Thorsten Polleit, που δημοσιεύτηκε από το Mises Institute την 1 Φεβρουαρίου 2020. Χρόνος ανάγνωσης 6 λεπτά.

Το ακάλυπτο [σ.σ. από καταθέσεις] σύστημα χαρτονομισμάτων είναι ένα, οικονομικά και κοινωνικά, καταστρεπτικό σύστημα - με εκτεταμένες και επιβλαβείς οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες πέρα ​​από αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι θα μπορούσαν να φανταστούν. Το παραστατικό (fiat) χρήμα είναι πληθωριστικό, ωφελεί μερικούς εις βάρος πολλών άλλων, προκαλεί οικονομικούς κύκλους άνθησης και κατάρρευσης, καταστρέφει την ηθική της κοινωνίας, καταλήγει τελικά σε ένα μεγάλο ξεφούσκωμα, και οδηγεί στην υπερχρέωση.