Πώς η υποτίμηση του νομίσματός της γκρέμισε την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία

Αυτό που επέφερε την παρακμή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και τη φθορά του πολιτισμού της ήταν η διάλυση των σχετικά ελεύθερων οικονομικών διασυνδέσεων, όχι οι βαρβαρικές επιδρομές. Οι ξένοι εισβολείς απλώς εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία που τους πρόσφερε η εσωτερική αδυναμία της αυτοκρατορίας. 

Άρθρο του του Ludwig von Mises, που δημοσιεύτηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2021. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 3'. 

Η επίγνωση των επιπτώσεων της κρατικής παρέμβασης στις τιμές της αγοράς μας επιτρέπει να κατανοήσουμε τις οικονομικές αιτίες ενός κοσμο-ιστορικού γεγονότος, της παρακμής του αρχαίου πολιτισμού. 

Μπορεί να παραμένει ανοιχτό το εάν είναι σωστό ή όχι να ονομάζουμε την οικονομική οργάνωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας καπιταλισμό. Σε κάθε περίπτωση είναι βέβαιο ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τον 2ο αιώνα, την εποχή των Αντωνίνων, των «αγαθών» αυτοκρατόρων, είχε φτάσει σε ένα υψηλό στάδιο κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας και δια-περιφερειακού εμπορίου. Αρκετά μητροπολιτικά κέντρα, ένας σημαντικός αριθμός πόλεων μεσαίου μεγέθους, και πολλές μικρές πόλεις φιλοξενούσαν έναν εκλεπτυσμένο πολιτισμό.

Hans H. Hoppe: Γιατί το κράτος απαιτεί τον έλεγχο του χρήματος

Φανταστείτε ότι είστε επικεφαλής του κράτους και θέλετε να χρησιμοποιήσετε τη θέση σας για να πλουτίσετε εις βάρος των υπόλοιπων ανθρώπων. Το ερώτημα είναι το εξής: Πώς μπορώ να απαλλαγώ από τους δύο περιορισμούς, δηλαδή από τη αντίσταση των φορολογουμένων με τη μορφή της πτώσης των φορολογικών εσόδων, και από την ανάγκη δανεισμού και πληρωμής τόκων στις τράπεζες; Δεν είναι πολύ δύσκολο να δείτε ποια είναι η τελική λύση στο πρόβλημά σας.

Άρθρο του Hans Hermann Hoppe, που δημοσιεύτηκε στις 11 Αυγούστου του 2021. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 7'. 

Φανταστείτε ότι είστε επικεφαλής του κράτους, το οποίο ορίζεται ως ο θεσμός που διαθέτει το εδαφικό μονοπώλιο της τελικής λήψης αποφάσεων σε κάθε περίπτωση σύγκρουσης, συμπεριλαμβανομένων των συγκρούσεων που αφορούν το ίδιο το κράτος και τους φορείς του, και, συνεπώς, διαθέτετε το δικαίωμα της φορολόγησης, δηλ. να καθορίζετε μονομερώς το τίμημα που πρέπει να καταβάλλουν οι υπήκοοί σας για να επιτελέσετε το έργο της τελικής λήψης αποφάσεων.

Το να ενεργεί κανείς υπό αυτούς τους περιορισμούς - ή μάλλον, αυτή την έλλειψη περιορισμών - είναι ακριβώς αυτό που συνιστά την ουσία της πολιτικής και των πολιτικών ενεργειών, και θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο από την αρχή ότι η πολιτική, από τη φύση της, σημαίνει πάντοτε βλαπτικότητα. Όχι φυσικά από τη δική σας σκοπιά, αλλά από την άποψη εκείνων που υπόκεινται στην εξουσία σας ως τελικού κριτή. Και είναι αναμενόμενο ότι θα χρησιμοποιήσετε τη θέση σας για να πλουτίσετε εις βάρος των υπόλοιπων ανθρώπων.

Ειδικότερα, μπορούμε να προβλέψουμε ποια θα είναι η συγκεκριμένη στάση και η πολιτική σας έναντι του χρήματος και των τραπεζών.

Το σύστημα Bretton Woods και η λαφυραγώγηση της Ευρώπης

Ο χρυσός συμπεριλήφθηκε στους σχεδιασμούς για το σύστημα του Bretton Woods, μόνο για την ψευδαίσθηση σταθερότητας που θα προσέδιδε.

Άρθρο του Kristoffer Mousten Hansen, που δημοσιεύτηκε στις 19 Αυγούστου 2021. Απόδοση στα ελληνικά Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 5'.

Έχοντας συμπληρώσει στις 15 Αυγούστου μια ολόκληρη 50ετία από την καταστροφική κατάργηση του Κανόνα του Χρυσού, είναι φυσικό να είμαστε λίγο νοσταλγικοί για το σύστημα του Bretton Woods. Σε τελική ανάλυση, μπορεί να μην ήταν ο κλασικός Κανόνας του Χρυσού, αλλά τουλάχιστον δεν ήταν τόσο κακό όσο ο κανόνας του παραστατικού (fiat) χρήματος που το διαδέχτηκε. Όπως τεκμηριώνουν ιστότοποι σαν το wtfhappenedin1971.com, εκείνη η χρονιά φαίνεται πράγματι να ήταν ένα σημείο καμπής για την οικονομική ιστορία της Δύσης. Ωστόσο, η αναστολή της μετατρεψιμότητας των δολαρίων σε χρυσό ήταν απλώς η λογική έκβαση του συστήματος. Ο «κανόνας του PhD» [σ.σ. ειρωνεία που παραπέμπει στην αντικατάσταση της αξιοπιστίας του χρυσού, με την πίστη σε ανθρώπους που απλά διαθέτουν διδακτορικά] δεν ήταν μια ρύθμιση που προέκυψε από προεπιλογή το 1971, καθώς οι κυβερνήσεις προσπάθησαν απεγνωσμένα να επιδιορθώσουν το διεθνές νομισματικό σύστημα πριν από την τελική κατάρρευσή του το 1973. To ίδιο το Μπρέτον Γουντς ήταν το αρχικό ιδεώδες του κρατικού ελέγχου και της προσεκτικής διαχείρισης των νομισματικών υποθέσεων με επιστημονικό τρόπο.

Για την μνήμη των πραγματικά αγνοημένων, 20 χρόνια μετά

 Αυτό που έκαναν δεκάδες χιλιάδες άνδρες και γυναίκες στον βόρειο και νότιο πύργο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου όλη μέρα, κάθε μέρα, δεν ήταν απλώς «να προωθούν κάτι χαρτιά». Δεν ήταν ευκαιριακοί μεσάζοντες. Η εργασία τους δεν δημιουργούσε απλώς αδιάφορους αριθμούς που αναβόσβηναν στα τερματικά των υπολογιστών τους. Αυτό που έκαναν ήταν να θέτουν τα θεμέλια πάνω στα οποία στέκεται και λειτουργεί ο σύγχρονος κόσμος.  

Άρθρο του Peter C. Earle, δημοσιευμένο στις 11 Σεπτεμβρίου 2021 από το American Institute for Economic Research. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 5'.

Υπάρχει μια ξεθωριασμένη ασημένια κούπα στο ράφι μου. Αν την κοιτάξετε προσεκτικά, ένα ξεθωριασμένο αποτύπωμα γράφει "eSpeed: We Are Markets". Την πήρα σε μια έκθεση βιομηχανίας κινητών αξιών το καλοκαίρι του 2001 μετά από μια φιλική συνομιλία με έναν κύριο σε ένα περίπτερο. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ο άνδρας αυτός και πάνω από 650 συνάδελφοί του δολοφονήθηκαν, μαζί με χιλιάδες άλλους ανθρώπους. 

Φοβόμουν την σημερινή ημέρα εδώ και λίγο καιρό. Δύο δεκαετίες είναι μεγάλo διάστημα. Όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των επετείων, τόσο πιο έντονες γίνονται οι χειρότερες αναμνήσεις μου από την εμπειρία μου στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου εκείνη την ημέρα. 

Πώς το επίπλαστο (fiat) κρατικό χρήμα αλλοιώνει τον ανθρώπινο πολιτισμό

Η ύπαρξη χρήματος που πληθωρίζεται συνεχώς ενθαρρύνει την βραχυπρόθεσμη προοπτική και τη βιασύνη. Ζούμε περισσότερο σαν τα ζώα στην άγρια φύση. Τα ζώα στην άγρια φύση νοιάζονται κυρίως για το επόμενο γεύμα τους, αντί να σκέφτονται, να σχεδιάζουν και να οικοδομούν μακροπρόθεσμα, όπως μπορούμε να κάνουμε οι άνθρωποι, όταν είμαστε στην ακμή μας.  

Άρθρο του Stephan Livera, που δημοσιεύτηκε στις 23 Ιουνίου 2021 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 3'.

Μπορεί ο τύπος του χρήματος που χρησιμοποιείται να αλλάξει τον πολιτισμό μιας κοινωνίας; Αυτό μπορεί να ακούγεται σαν κάτι παράλογο, αλλά τεκμηριώνεται από τα επιχειρήματα της Αυστριακής Οικονομικής Σχολής .  

Κατ' αρχάς, ας περιγράψουμε το πλαίσιο της σημασίας του υγιούς χρήματος σε αντίθεση με το παραστατικό, fiat χρήμα. Ο Mises σημειώνει στη Θεωρία του χρήματος και της πίστωσης : «Είναι αδύνατο να κατανοήσει κανείς την έννοια του υγιούς χρήματος, εάν δεν συνειδητοποιήσει ότι είχε επινοηθεί ως μέσο για την προστασία των πολιτικών ελευθεριών από τις δεσποτικές παρεμβάσεις των κυβερνήσεων.»