Αν και οι πανδημίες ιδεολογικού δαιμονισμού μπορεί να αποβούν μοιραίες για ολόκληρες κοινωνίες, η νόσος παρέχει άμεσα οφέλη σε κάθε πάσχον άτομο, όπως: διανοητική βεβαιότητα και σταθερότητα, αισθήματα ηθικής ανωτερότητας, φαινομενική απλοποίηση των δύσκολων αποφάσεων και ερωτημάτων της ζωής, αποφυγή της αληθινής ηθικής ευθύνης και αίσθηση του συνανήκειν μαζί με τους υπόλοιπους νοσούντες. Όλα τα παραπάνω όμως έχουν την τάση να αναστέλλουν την αυτοϊαση
Άρθρο του Robin Koerner, που δημοσιεύτηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2022 από το Brownstone Institute. Χρόνος ανάγνωσης 8'. Απόδοση στα ελληνικά Νίκος Μαρής.
Η ατομική υγεία έχει τόση σχέση με την «δημόσια» υγεία, όση έχει η ελευθερία με τον ολοκληρωτισμό. Όταν εγκαταλείπεις τη θεραπεία των ξεχωριστών ατόμων και προσπαθείς να τσουβαλιάσεις έναν πληθυσμό, δεν είσαι ειδήμων, αλλά ένα αυταρχικό άτομο με σύμπλεγμα ελέγχου των πάντων μεταμφιεσμένος σε ειδήμονα.
Άρθρο του Jordan Schachtel, που δημοσιεύτηκε στις 24 Μαρτίου 2021 από το American Institute for Economic Research. Χρόνος ανάγνωσης 3'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.
Exotica - Control Freak
Από την αρχή της υστερίας με τον κορωνοϊό,
μας είπαν να «ακούμε τους ειδικούς της δημόσιας υγείας». Οι κυβερνήσεις
και τα εταιρικά μέσα ενημέρωσης μας εμφάνισαν ως τέτοιους άτομα (Dr. Fauci,
Rachel Levine, Tedros Adhanom, Bill Gates) και ομάδες ατόμων (CDC, WHO, Gates
Foundation, Imperial College, κ.λπ.) που υποτίθεται ότι είναι τα μεγαλύτερα
κεφάλια εκεί έξω για την αντιμετώπιση των πανδημιών και της εξάπλωσης
ασθενειών. Θέλετε να μάθετε πώς να αντιμετωπίσετε τον covid-19; Ακολουθήστε τις εντολές που δίνουν οι
παντογνώστες ειδικοί στη δημόσια υγεία, μας λένε.
Λοιπόν, έχουμε περάσει πάνω από ένα χρόνο
σε αυτή την κατάσταση, ο άλλοτε ελεύθερος κόσμος είναι ένα ερείπιο, και σχεδόν
όλα όσα προτείνουν αυτοί οι υποτιθέμενοι εμπειρογνώμονες παγκόσμιας κλάσης
έχουν οδηγήσει σε πλήρες χάος και καταστροφή.
Οι επιστήμονες δεν έχουν δικαίωμα να μας υπαγορεύουν τι είναι ηθικά σωστό και τι λάθος. Δεν υπάρχει τίποτα που να τους εξουσιοδοτεί να κάνουν αξιολογικές κρίσεις ή να παίρνουν αποφάσεις ηθικής φύσεως
Άρθρο του Michael Roberts, που δημοσιεύτηκε στις 11 Οκτωβρίου 2021. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής. Χρόνος ανάγνωσης 5'.
Τα τελευταία πέντε περίπου χρόνια, υπάρχει μια κλιμακούμενη τάση που σηματοδοτεί μια αλλαγή στο πώς αντιλαμβανόμαστε και αποδεχόμαστε τον ρόλο της επιστήμης. Δεν είναι ασυνήθιστο να βλέπουμε συνθήματα όπως «η επιστήμη έχει αποφανθει» και «πρέπει να πιστεύουμε στην επιστήμη». Απόψεις όπως αυτές παρουσιάζουν δύο μείζονα προβλήματα: Πρώτον, ότι η επιστήμη είναι υποχρεωμένη να είναι τελεσίδικη και αδιαμφισβήτητη. Δεύτερον, ότι η επιστήμη πρέπει να συνοδεύεται από μια αξιακή ή ηθική κρίση. Για παράδειγμα, επιστημονικές μελέτες δείχνουν ότι η χρήση κράνους «μπορεί να μειώσει τον τραυματισμό στο κεφάλι κατά 48%, τον σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι κατά 60%, τον τραυματισμό του εγκεφάλου κατά 53%, [και] τον τραυματισμό στο πρόσωπο κατά 23%..». Παρόλο που δεν χρειάζεται πολλή προσπάθεια για να ευθυγραμμιστεί κανείς με την επιστήμη σε ένα τέτοιο θέμα, σκοπεύω να δείξω ότι η εφαρμογή της πρώτης άποψης αντιφάσκει ως προς τα θεμέλια της επιστήμης, και η δεύτερη άποψη βρίσκεται εντελώς έξω από την αρμοδιότητά της.
.jpg)
