Οι πολίτες θα χρησιμοποιήσουν τα υπολείμματα της δημοκρατίας που απέμειναν, για να επιφέρουν αλλαγές. Εάν κάποιες ελίτ ανησυχούν γι' αυτό, θα έπρεπε να το είχαν σκεφτεί καλύτερα, πριν κλείσουν τους ανθρώπους στα σπίτια τους και καταστρέψουν τα μέσα βιοπορισμού τους, στο όνομα της συμμόρφωσης με την επιστήμη
Σε καιρό πολέμου, οι πολιτικοί προσπαθούν συχνά να ισχυριστούν ότι όλοι οι πολίτες των ξένων κρατών είναι ένοχοι για όλα τα εγκλήματα που διαπράττουν οι κυβερνήσεις τους. Αυτή είναι μια σύγχρονη κοσμοθεωρία, και μάλιστα βάρβαρη
Άρθρο του Ryan McMaken, που δημοσιεύτηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2022 από το Mises Institute. Χρόνος ανάγνωσης 6'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.
Αυτό που ο Ντούγκιν περιγράφει ως «φιλελευθερισμό» είναι το κράτος πρόνοιας της σοσιαλδημοκρατίας. Στο κράτος πρόνοιας, οι άνθρωποι απαλλάσσονται από τις συνέπειες των κακών επιλογών τους, και έτσι επιδιώκουν εγωιστικούς, κοντόφθαλμους και εν τέλει πονηρούς σκοπούς. Η κατάρρευση της κοινωνίας που βλέπουμε γύρω μας είναι αποτέλεσμα του κράτους πρόνοιας, και όχι του κλασικού φιλελευθερισμού
Το συμπέρασμα είναι προφανές. Η διαγραφή της έννοιας του εθνικισμού από το πολιτικώς ορθό λεξιλόγιο και η αντικατάστασή της από τον πατριωτισμό διαγράφει και τον λόγο ύπαρξης ενός εθνικού κράτους όπως είναι η Ελλάδα
Οι έννοιες δεν έχουν σταθερό νόημα. Αντίθετα, ανταγωνισμοί και συγκρούσεις γύρω από σύμβολα και έννοιες συχνά καταλήγουν σε μετατοπίσεις νοημάτων και διαμορφώσεις νέων συμβολικών τοπίων στη δημόσια σφαίρα. Μία τέτοια μετατόπιση έχει λάβει χώρα και στην έννοια «εθνικισμός». Αυτό που μέχρι και πρόσφατα αποτελούσε σημείο αναφοράς της πολιτικής κοινότητας, σήμερα καταλήγει να σημαίνει εσωστρέφεια, αυταρέσκεια, εχθροπάθεια, και ρατσισμό.
Σίγουρα η άνοδος της αυτοαποκαλούμενης «εθνικιστικής» Χρυσής Αυγής συνέβαλε στην προφανή απαξίωση της έννοιας στην Ελλάδα. Όμως δεν είναι αυτό ο μόνος λόγος, ούτε ο πιο σημαντικός. Ο σημαντικότερος είναι η - κάτω από την πίεση της πολιτισμικής ηγεμονίας της νέας αριστεράς - μετατόπιση της έννοιας του εθνικισμού προς στα «δεξιά» τόσο ώστε να πάρει την θέση της έννοιας «σωβινισμός» και συνάμα, η αντικατάσταση της έννοιας του εθνικισμού με τον «πατριωτισμό».
Αν και σφυρηλατήθηκε σε απελευθερωτικούς πολέμους, ο φιλελεύθερος εθνικισμός ήταν για τον Mises ειρηνικός και κοσμοπολίτικος.
Στην τρέχουσα συζήτηση για τη μετανάστευση, κάποιοι φιλελεύθεροι επικαλούνται συχνά τον Ludwig von Mises ως ένθερμο υποστηρικτή του ελεύθερου εμπορίου με την ευρεία έννοια του όρου, που σχετίζεται με την ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών, κεφαλαίων και εργατικού δυναμικού. Ο Mises έχει μάλιστα ανακηρυχθεί από ορισμένους φιλελεύθερους ως υπέρμαχος των ανοιχτών συνόρων. Ωστόσο, οι απόψεις του σχετικά με την ελεύθερη μετανάστευση εργατικού δυναμικού πέρα από τα υπάρχοντα πολιτικά σύνορα ήταν προσεκτικά διαμορφωμένες από πολιτικούς προβληματισμούς, που βασίζονταν στη γνώση του από πρώτο χέρι για τις βαθιές και διαρκείς συγκρούσεις μεταξύ εθνικοτήτων στα πολύγλωσσα κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης που οδήγησαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και συνέχισαν μετέπειτα κατά τον Μεσοπόλεμο. Έτσι ο Mises δεν αξιολόγησε τη μετανάστευση με όρους καθαρά οικονομικούς, όπως η μεγιστοποίηση της παραγωγικότητας της ανθρώπινης εργασίας, ανεξάρτητα από το πολιτικό πλαίσιο. Αντίθετα, αξιολόγησε τις επιπτώσεις της μετανάστευσης από τη σκοπιά του κλασικού φιλελεύθερου συστήματος της ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Σκοπός μου σε αυτό το σύντομο δοκίμιο είναι να εκθέσω τις απόψεις του Mises για τη μετανάστευση, όπως τις ανέπτυξε ως αναπόσπαστο μέρος του κλασικού φιλελεύθερου προγράμματος που επεξεργάστηκε. Δεν θα προσπαθήσω να επικρίνω ή να αξιολογήσω τις απόψεις του.
Το έθνος, φυσικά, δεν είναι το ίδιο με το κράτος, μια διαφορά την οποία οι παλιότεροι και οι κλασσικοί φιλελεύθεροι όπως ο Ludwig von Mises και ο Albert Jay Nock κατανοούσαν πολύ καλά
Οι φιλελεύθεροι τείνουν να επικεντρώνονται σε δύο σημαντικές μονάδες ανάλυσης: το άτομο και το κράτος. Και όμως, ένα από τα πιο δραματικά και σημαντικά γεγονότα της εποχής μας ήταν η επανεμφάνιση – με κρότο – τα τελευταία πέντε χρόνια, μιας τρίτης και πολύ παραγνωρισμένης πτυχής του πραγματικού κόσμου, του «έθνους». Όταν εξετάζεται έστω και κατ' ελάχιστον το «έθνος», συνδέεται συνήθως με το κράτος, όπως στην φράση «το έθνος-κράτος», αυτή η έννοια όμως πήρε μια ιδιαίτερη μορφή κατά τους τελευταίους αιώνες και εξελίχθηκε σε ένα οικουμενικό κλισέ. Τα τελευταία πέντε χρόνια όμως, είδαμε, ως επακόλουθο της κατάρρευσης του κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση και στην ανατολική Ευρώπη, μια ζωηρή και απρόσμενα ραγδαία αποσύνθεση του κεντρικού κράτους, ή του υποτιθέμενου εθνικού κράτους, στις εθνοτικές του συνιστώσες. Το γνήσιο έθνος, ή η αρχή της εθνικότητας, έχει κάνει μια δραματική επανεμφάνιση στην παγκόσμια σκηνή.
Ο Rothbard υποστηρίζει ότι οφείλουμε στους θρησκευόμενους στοχαστές ευγνωμοσύνη, γιατί εκείνοι έβαλαν τα θεμέλια των σύγχρονων οικονομικών. Κόντρα στη διαδεδομένη πεποίθηση, οι ύστεροι στοχαστές του Μεσαίωνα, και όχι ο Adam Smith, πρόσφεραν την πρώτη συστηματική αιτιολόγηση των σύγχρονων οικονομικών θεωριών
Κρίνοντάς τον απλά και μόνο από την ποιότητα και τον όγκο του πνευματικού του έργου, ο Murray Rothbard ήταν μια ιδιοφυΐα. Αν και στεκόμαστε την επινοητικότητα της ξεχωριστής διάνοιάς του, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι ο Rothbard ήταν εξπέρ στο να αψηφά τα στερεότυπα. Δυστυχώς, πολλοί υποθέτουν ότι οι φιλελεύθεροι / λιμπερταριανοί είναι εχθρικοί προς τον Χριστιανισμό, ωστόσο ο Rothbard είχε αναγνωρίσει ότι «τα μεγαλύτερα και πιο δημιουργικά μυαλά στην ιστορία της ανθρωπότητας ήταν βαθιά και θεμελιωδώς θρησκευόμενοι, κι οι περισσότεροι από αυτούς ήταν Χριστιανοί.»