Yπάρχει ακόμα χρόνος για να δουν οι πολίτες τις κολοσσιαίες αποτυχίες του διογκωμένου, γραφειοκρατικού κράτους, που αποτελείται από ανθρώπους που πληρώνουν ένα ελάχιστο -ή και καθόλου- τίμημα εάν κάνουν λάθη προκαλώντας οικονομικό και υγειονομικό όλεθρο
«Ένας άντρας περπατά κατά μήκος ενός ανατριχιαστικά ήσυχου, κάποτε πολυσύχναστου δρόμου με κλειστά καταστήματα και πυρπολημένα οχήματα. Κάποιες από τις βιτρίνες είναι προστατευμένες με σανίδες, άλλες είναι πιτσιλισμένες με κόκκινο χρώμα στα τζάμια, όπως το αίμα στο παρμπρίζ ενός τρακαρισμένου αυτοκινήτου. Μερικά από τα καταστήματα έχουν πέσει θύματα λεηλασίας, τα θραύσματα από γυαλί στο έδαφος, μια διαμαντένια λάμψη που θυμίζει το πρόσφατο χάος. Ο πρωταγωνιστής μας παίρνει μια βαθιά ανάσα. Ο ήχος της ακούγεται καθαρά στην απέραντη σιωπή. Εκπνέει αργά τον αέρα και συνεχίζει να περπατά. Τα ρουθούνια του τσούζουν. Εντοπίζει μιαν οικεία μυρωδιά στον αέρα: κάτι καίγεται. Τα αυτιά του συστρέφονται καθώς ακούει τον μακρινό βρυχηθμό ενός όχλου, ο όγκος του οποίου αυξάνεται με κάθε βήμα που κάνει. Βλέπει στο βάθος μια φλογερή πορτοκαλί λάμψη να μεγαλώνει. H φωτιά που μαίνεται εδώ και μήνες, συνεχίζει να εξαπλώνεται.»
Η παραπάνω σκηνή μπορεί να μοιάζει με τον πρόλογο ενός μυθιστορήματος Αποκαλυπτικής καταστροφής του Stephen King. Αλλά θα μπορούσε εύκολα να είναι μια μείξη σκηνών από το 2020: στιγμές που αντλήθηκαν από μια εφιαλτική χρονιά – την οποία οι περισσότεροι από εμάς θα χαρούμε να αφήσουμε πίσω μας.
Και καθώς χώρες σε ολόκληρη την Ευρώπη και ορισμένες Πολιτείες των ΗΠΑ κινούνται προς ένα δεύτερο κύμα εγκλεισμών για χάρη του covid, αξίζει να προβληματιστούμε για αυτά που έχουμε συναντήσει μέχρι στιγμής σε αυτή τη σουρεαλιστική χρονιά, και να διερευνήσουμε τον παραλογισμό ενός δεύτερου εγκλεισμού.