Κράτος & Φαρμακευτικές: Πρώτα θα συμμορφωθείτε, και μετά θα σας παραχωρήσουμε κάποια δικαιώματα

Αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει είναι ότι ανοίγουν το δρόμο για την καθιέρωση του παγκόσμιου, υποχρεωτικού εμβολιασμού. Το πολιτικό κατεστημένο σκοπεύει να μετατρέψει τους «ανεμβολίαστους» σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας

Άρθρο της Stacey Rudin,που δημοσιεύτηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2021 από το Brownstone Institute. Χρόνος ανάγνωσης 7'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά στις αντιδράσεις μας έναντι του «Covid». Αυτή η πανδημία, υποστηρίζουν οι προφήτες του πολιτικού κατεστημένου, είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που χρειαζόμαστε τον καθολικό, παγκόσμιο «εμβολιασμό» για να κατατροπώσουμε ένα παθογόνο του αναπνευστικού. Τα προσφερόμενα «εμβόλια» βέβαια, δεν παρέχουν αποστειρωτική ανοσία. Αντίθετα, οδηγούν σε τακτικές λοιμώξεις «επαναμόλυνσης». Ωστόσο, μας δίνεται η οδηγία να τα «αναμιγνύουμε και να τα συνταιριάζουμε» μεταξύ τους όπως θέλουμε, σε τακτική βάση, ώστε να μπορούμε να τρώμε σε εστιατόρια και να παρακολουθούμε εκδηλώσεις.  

Δημοκρατία, μύθος 8: «Η δημοκρατία είναι απαραίτητη προϋπόθεση για μια αίσθηση κοινότητας»

Απόσπασμα από το βιβλίο «Πέρα από την δημοκρατία» του Carel Beckman. Χρόνος ανάγνωσης 4'. Απόδοση στα ελληνικά, Νίκος Μαρής.

Σε μια δημοκρατία, κάθε διαφορά γνώμης οδηγεί σε έναν αγώνα κατάκτησης της εξουσίας και των διαθέσιμων πόρων, με την μία ομάδα να βγαίνει κερδισμένη σε βάρος της άλλης. Όλοι έχουν απαιτήσεις από το Κράτος, και το Κράτος εξαναγκάζει κάποιους άλλους να πληρώσουν αυτές τις απαιτήσεις. Δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετικά, γιατί το Κράτος σε τελική ανάλυση δεν είναι τίποτε άλλο από ένα εργαλείο εξουσίας που λειτουργεί μέσω πειθαναγκασμού.

Το αποτέλεσμα αυτού του συστήματος είναι πως οι πολίτες εκμαυλίζονται, απαιτούν ολοένα και περισσότερα από τους ηγέτες τους, και παραπονούνται εάν δεν γίνει το δικό τους. Την ίδια στιγμή δεν έχουν άλλες επιλογές παρά να συμμετέχουν στο σύστημα, γιατί αν δεν το κάνουν, θα γίνουν οι ίδιοι τα θύματα του εκβιασμού από τον υπόλοιπο πληθυσμό. Με αυτόν τον τρόπο το σύστημα υπονομεύει την αυτονομία των ανθρώπων – την ικανότητά τους να υποστηρίζουν τον εαυτό τους. Παράλληλα υπονομεύει και την διάθεση των ανθρώπων να βοηθήσουν τους γύρω τους, καθώς ήδη τους ζητείται σε συνεχή βάση να «βοηθούν» τους άλλους [σ.σ. μέσω φορολόγησης και εισφορών].

Η νοοτροπία των πολιτών έχει πια σε τέτοιο βαθμό «δημοκρατικοποιηθεί», που πλέον δεν συνειδητοποιούν καν πόσο αντικοινωνικές είναι οι πράξεις και οι ιδέες τους, στην πραγματικότητα. Στις μέρες μας οποιοσδήποτε θελήσει να φτιάξει έναν αθλητικό σύλλογο, ένα κέντρο ημέρας, μια πολιτιστική εκδήλωση, μια περιβαλλοντική οργάνωση, και λοιπά, επιχειρεί να πάρει κάποιου είδους επιχορήγηση, πρώτα από την τοπική ή την εθνική κυβέρνηση. Με άλλα λόγια, θέλουν οι συμπολίτες τους να πληρώσουν για το δικό τους χόμπι. Όχι όμως πως είναι εντελώς παράλογο κάτι τέτοιο, γιατί αν δεν παίξεις αυτό το παιχνίδι, θα πρέπει να πληρώσεις για τα χόμπι των άλλων, χωρίς να πάρεις το παραμικρό αντάλλαγμα. Αυτού τους είδους το σύστημα όμως δεν έχει καμία σχέση με το αίσθημα της κοινότητας που συνηθίζουμε να συσχετίζουμε με την δημοκρατία. Πρόκειται περισσότερο για την επιβίωση του ισχυροτέρου στην διαπάλη με έπαθλο τα φορολογικά λάφυρα.