Η μομφή του «υλισμού» που στρέφεται κατά της ελεύθερης αγοράς, αγνοεί το γεγονός ότι όλα τα σπουδαία έργα τέχνης, όλα τα μεγάλα δημιουργήματα του ανθρώπινου πνεύματος, έπρεπε να χρησιμοποιήσουν υλικά μέσα. Είναι αδιανόητο να διαχωρίζεται το «πνευματικό» από το «υλικό».
Δεν υπάρχει καμία αναγκαία σχέση ανάμεσα στη θρησκεία και στο να υποστηρίζει κανείς τον φιλελευθερισμό ή όχι. Είναι αλήθεια ότι πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, λιμπερταριανοί επί του παρόντος είναι αθεϊστές, αλλά αυτό έχει σχέση με το γεγονός ότι οι περισσότεροι διανοούμενοι, των περισσότερων πολιτικών πεποιθήσεων, είναι επίσης αθεϊστές.
Υπάρχουν πολλοί φιλελεύθεροι που είναι θρήσκοι, Εβραίοι ή Χριστιανοί. Μεταξύ των κλασσικών-φιλελεύθερων προγόνων του σύγχρονου λιμπερταριανισμού, σε μια πιο θρησκευόμενη εποχή, υπήρχαν μυριάδες χριστιανοί. Από τον John Lilburne, τον Roger Williams, την Anne Hutchinson και τον John Locke τον 17ο αιώνα, μέχρι τον Cobden, τον Bright, τον Frédéric Bastiat, τους Γάλλους φιλελεύθερους του laissez-faire και τον μεγάλο Λόρδο Acton.
«Η τοποθέτηση του κράτους ως υπεύθυνου για τις ηθικές αρχές, ισοδυναμεί με την τοποθέτηση της αλεπούς ως υπεύθυνης ασφαλείας στο κοτέτσι».
